Golden Earrings - The Singles (1995)

Ik kan me voorstellen dat wie houdt van de Earring vanaf het moment dat zij een echte rockband werden aan dit vroege werk geen boodschap heeft, net zo min als veel Bowiefans zich niet zullen bekommeren om Love you till tuesday en sommige liefhebbers van de Moody Blues hun schouders zullen ophalen bij Go now. Zelf vind ik van die laatste twee acts ook die vroege opnames heel leuk, en evenzo kan ik als sixties-liefhebber ontzettend genieten van déze nummers uit de tijd dat popmuziek nog beatmuziek heettte. Nee, het is niet allemaal even geweldig (The words I need, What you gonna tell) en er zijn flink wat invloeden van al die grote bands aan de overkant van het kanaal, maar dat betekent tenminste ook dat er gestreefd werd naar de Betere Popsingle, met weloverwogen gebruik van ondersteunende piano en koortjes, aardige experimenten (de fuzzgitaar op Waiting for you, blazers op Don't run too far, een xylofoon op Smoking cigarettes, Motown-invloeden op Dream, het Fortunes-achtige There will be a tomorrow) en bovenal veel energie en ambitie. Los daarvan staat hier eigenlijk niet zo gek veel op waar iemand zich voor hoeft te schamen, en bovendien bevat deze verzameling minstens twee nummers die wat mij betreft klassiek mogen heten: Sound of the screaming day dat opeens de sprong maakt van leuke beat/r&b naar kamerbrede popklassieker, en het wonderbaarlijke That day dat eenzelfde melancholie kent als bijvoorbeeld Days en dat wat mij betreft ook op het niveau van het beste werk van de Kinks staat. Alles klopt aan dat nummer : drums, gitaarsound, de accenten van de piano, de koortjes en de combinatie van de verdrietige melodie en de tekst, helemaal àf. (De Veronica-compilatie Dank u! was trouwens de plaat waarop ik That day voor het eerst hoorde – bepaald geen slechte introductie als je ziet wat daar nog meer voor moois op staat.)