Rod Stewart - Storyteller (1989)

Prima overzicht van Rod's carrière tot dan toe. Het unieke is dat dit ook zijn beste periode is, met gedenkwaardige albums en hits.
Van alles wat hierna kwam kun je je schouders flink ophalen.
Dus wat je hier voorgeschoteld krijgt is van goed tot prima en uitstekend, want zoals gezegd, zijn beste periode;
Mooi uitgegeven box die ik al jaren koester, mooi boekwerk bijgeleverd met commentaar op iedere song ook van de meester zelf.
Prima verzamelbox van de schuurpapieren stem !
4.5 sterren ! **** 1/2

Hartstikke mee eens.
Hierop ook het fantastische 'Little Miss Understood'. Vaak kom je op goedkope cd's die demo-versie tegen, maar die originele single van Immediate met al die viooltjes blijft voor bij echt de beste.

Rod Stewart was vooral bekend vanwege zijn unieke schuurpapieren kopstem, waarmee hij zowel rockers als ballades met verve kon brengen.
CD 1 bevat de nummers uit zijn beginperiode waaronder de tijdelijke samenwerking van Jeff Beck (tracks 6 tot 9) en het prachtige "Handbags and Gladrags".
CD's 2 en 3 bevat de nummers uit de jaren '70, zijn beste en meest succesvolle periode met talrijke hits. "Maggie May" en "Sailing" waren zijn grootste hits.
CD 4 bevat de hits uit de jaren '80, die een ietsje minder, maar toch zeer de moeite waard zijn.
Helaas houdt Rod Stewart zich de laatste jaren enkel bezig met het uitbrengen van cover-CD's en is zijn stem niet meer wat het was.
Maar deze verzamelbox is een geschenk voor iedere muziekliefhebber en laat Rod Stewart in zijn gloriedagen horen.

Rod Steward kon wat mij betreft in de 70er jaren niet stuk.En gelukkig is er veel uit die periode te vinden op deze overzichtelijke compilatie.Zijn folkachtige werk,de smaakvolle ballads en de nodige rockers,prima spul.
Wat Luc M zegt is natuurlijk helemaal waar.De laatste jaren is het bepaald niet boeiend wat hij doet.De verkeerde nummers,dingen die totaal niet bij hem passen.Zelfs van die openhaard Crooners muziek.Nee,ik had verwacht dat hij ooit weer eens wat pittiger spul zou opnemen.Ijdele hoop vrees ik.

Ik ben er ook bang voor, misschien dat Jeff Beck of Ron Wood hem ooit nog weer eens aan de praat krijgen.

Het is buitengewoon betreurenswaardig (en daarom blijft hij er ook maar mee doorgaan) dat die American Songbook albums zoveel succes hebben in de VS (top 5 per album).

Voor allen die het verzamelen van het complete werk van Rod Stewart (inclusief dat met The Faces en Jeff Beck) wat teveel van het goede vinden, treffen we hier een briljant overzicht.

En dan niet in de zin dat Maggie May en Sailing weer eens worden aangeboden in compilatie verband, nee, het gaat vooral om de combinatie waarin ook uitvoerig wordt stilgestaan bij Stewart's eerder werk. Zo staan zijn allereerste singles er op, zoals de eerste ooit, Good Morning Little Schoolgirl uit 1964. Hij was toen 19.

Maar er is op Storyteller ook rekening gehouden met "losse" en niet eerder in compilatie verband verschenen nummers als Get back, To Love somebody en Rods' terugkeer bij Jeff Beck in 1985 met het nummer People get ready.

Maar misschien is wel het alleraardigst nog het boekje dat zit bijgesloten bij deze cd. Want daarin geef Rod heel openhartig zijn eigen herinneringen. ideëen en meningen weer bij elk nummer dat op deze verzamelaar staat.

Zo schrijft hij bij het zeldzaam te vinden So much to say: "Well, in actual fact I've got nothing to say about this humble 12 bar shambles, except I did not want it included in this collection. A lousy wavering vocal here causes me shudder with embarrassment. Maybe you, the listener, will find some merit in this otherwise pedestrian adventure into the blues".

Inderdaad, ik geef er niet om, omdat ik blij ben dat in ieder geval ook dit soort nummers (eindelijk) mooi zijn terug te vinden in een overzicht.

Een paar jaar geleden is Ron Wood wel eens het podium opgekomen om een nummertje met Stewart te spelen. Viel toch vies tegen. Het beste is wel van Stewarts stem af. Ik denk bovendien dat Jeff Beck het te druk heeft met virtuose jazzrock en Stewart zal ook wel niet voor niets gepast hebben voor de reünie van The Faces.

Vind zijn periode bij Jeff Beck Group met afstand z'n beste, maar helaas kreeg hij in de seventies door waar het grote geld zit.

Grappig dat het nu hier wat aandacht krijgt.
Ik heb het aan mijn schatje gegeven als kerstcadeau en we zijn van plan het morgen te beluisteren.

we? dat klinkt als een klef samenzijn bij haardvuur en wijn

...Telepathie

Wat een vreselijk goede box is dit zeg. Had niet zoveel van Rod (eerste 3 albums) en deze box voor een prikkie op de kop weten te tikken. Mijn verwachting was dat ik de luisterbeurt in meerdere delen zou moeten hakken, want je raakt toch na ca. 2 cd's even verzadigd. Niets van dat alles want de box ging er in 1x doorheen.

Erg mooi samengesteld en zou nu al op 5 sterren uitkomen . Ga in het weekend met een mooi zonnetje aan de hemel nog eens onderuitgezakt luisteren. Vooral de korte nummers vind ik ijzersterk zoals I'd Rather Go Blind of In a Broken Dream

Pas voor een prikkie op de kop getikt, en toch wel zo'n beetje de beste verzamelaar van de beste man, en ook nog eens alles uit zijn goede periode. Alles wat hij na 1990 heeft gemaakt is toch wel "forgettable" te noemen.

met deze mooie box kan ik alle andere verzamelaars van hem de deur uit doen. De enige (Nederlandse) hit die ik mis is Tom Traubert's Blues (Waltzing Matilda), maar zo erg is dat nu ook weer niet.

Koop naast deze de cd The Best of the Faces, en je hebt eigenlijk al het essentiele werk van Rod in huis.

Een hernieuwde samenwerking met Jeff Beck is niet meer waarschijnlijk, daarvoor zijn ze beide te eigenwijs, maar de kans dat Rod Stewart met The Faces in 2015 weer concerten gaan geven worden steeds aannemelijker en daar is zowel door Ron als Rod al op gezinspeeld. Machtig mooie verzamelaar ( 6/911/12/14/19/23/33/ 46/59 zijn sowieso top) en commentaar met humor and to the point

Twee nummers, I've been drinking en In a broken dream, uitgebracht toen hij nog een nobody was voor het grote publiek behoren tot zijn allersterkste songs, dat geeft deze box nog eens extra glans!

Morgen wordt de beste man 70 en oogt met zijn autobiografie, de cd Time, tour door Australie en Nieuw-Zeeland en hoogstwaarschijnlijke nieuwe cd in dit voorjaar nog alles behalve uitgeblust of blase... lijkt me een mooie gelegenheid om op zijn 70ste verjaardag eens mijn top 70 ( hoezo geen overvloedige keuze) samen te stellen.... Brighton Beach en Pure love zullen daarbij zeker ook niet ontbreken, net als die twee nummers in mijn vorige bericht hierboven....

Rod viert vandaag zijn '70'ste verjaardag en het woord Storyteller is hier helemaal op zijn plaats. Het is haast een wonder dat Rod, notabene als Schot en kind uit een arbeidersgezin geboren in Londen, nog steeds in de picture staat en daarbij allerlei muziekstromingen, met drugs en drank overladen parties en inspiratieloze periodes heeft weten te overleven. Rod Stewart ook de man van vele huwelijken en vader van liefst 8 kinderen, waarvan ene hem steeds vaker bij concerten vergezelt en een andere de inspiratie was van het prachtige Brighton Beach. Zelfs zijn definitieve doorbraak kent een mooi verhaal, Reason to believe was de oorspronkelijke A-kant, door massale belletjes gingen dj's in Amerika en Engeland echter voor Maggie May met een nummer 1 in beide landen voor zowel single als cd als gevolg. Door de vele hits die vanaf 1975 ( en de huwelijken met bekende vrouwen) volgde werd Rod door kritische pers vaak op de korrel genomen. Het publiek heeft hem echter zelden in de steek gelaten, ook niet na een keelaandoening en gecompliceerde operatie waardoor hij opnieuw moest leren zingen. Zijn concerten bleven talrijk en zeker in Engeland en Amerika steevast uitverkocht. Nog opmerkelijker is dat Rod al 1189 weken in de Engelse albumlijst heeft gestaan met 1 van zijn talrijke, geslaagde en minder geslaagde, albums en daarbij is uitgegroeid tot nummer 1 alltime als nog levende solo-artiest (alleen Elvis en Michael scoren nog beter). Heb het afgelopen jaar nieuwe ras-artiesten als Kelly Mickwee en Alex Hodgson (toevallig ook een Schot) ontdekt en er met veel genoegen naar geluisterd, neem mij echter niet kwalijk dat deze ene Schot en trouw bezoeker van Celtic en het Schotse nationale team een speciaal plekje heeft verworven. Proost Rod !

Dit overzicht toont aan dat Rod Stewart ook al voor zijn eerste solo-album en werk met The Faces aardig aan de weg aan het timmeren was. Mijn favoriete songs uit deze periode zijn; Rollin and Tumblin ( heerlijk rauw en stomend nummer die veelvuldig wordt gespeeld tijdens zijn huidige tour) - Ol' man river en Morning Dew ( van het historisch gezien ondergewaardeerde album Truth van Jeff Beck ) en de hemels mooie nummers I've been drinking again en In a broken dream.

Als er nog ooit deel 2 van Storyteller wordt uitgebracht mag het nummer Auld lang syne absoluut niet ontbreken. Tijdens zijn Schotse concerten is dit liedje vaak de massaal omarmde afsluiter en wil muziekliefhebbers ook wijzen op een versie uit 2012 Auld lang syne, guitar and bigpipe performance...live at Stirling Castle....

Deze verzamelaar en die van Changing Faces neigen mij aan te zetten tot een top 100 van deze bejubelde en ( terecht ) verguisde artiest met real bad and good times. Mijn vermoeden is dat je daar toch een hemels mooi lijstje van kunt maken met zeker niet alleen de bekendere nummers, maar ook relatief onbekende als in het vorige bericht aangestipt en bijdragen uit onder meer Time en Foot Loose and Fancy Free.

Goed plan artonna.
Op het forum kun je een top zoveel beste songs organiseren.
Met commentaar natuurlijk.

Is maar een idee, don't be a stranger.

Deze onlangs voor een paar £'s tweedehands op de kop weten te tikken, het leek me wel een aardig overzicht van Stewart's loopbaan. Zoveel is er na 1990 niet meer bijgekomen (al erken ik z'n recente studio opleving). Zag mezelf niet echt een specifiek solo album van Rod aanschaffen, je mist toch altijd wat, en ik neem de missers op dit overzicht op de koop toe. Zal wel nog wat meer materiaal van the Faces aanschaffen t.z.t.

Heb de set echter nog niet beluisterd, kan er dus nog geen cijfer aan vast plakken.

Goed plan schreef Bikkel2.....eigenlijk wel een grappige en tegelijkertijd ingewikkelde bezigheid.......wie waar en wat..............voorlopig staan Mandolin Wind, In A broken dream, I've been drinking, Maggie May/Reason to Believe, Auld Lang Syne, The Killing of Georgie, Brighton Beach, You keep me hangin'on , (If loving you is wrong) I don't want to be right en Ol' man river heel hoog aangeschreven.

Bovenstaande liedjes komen absoluut in aanmerking voor mijn all-time top 10. Mandolin Wind is een puur, beeldend en prachtig liefdesliedje, In a broken dream heeft een geweldige opbouw en spanningsveld, I've been drinking typeert zich door een ongekende rauwheid en tederheid tegelijkertijd, Maggie May was niet alleen zijn doorbraak, maar heeft ook voor hem typerende intro en middenstuk en kent memorabele live-versies. Auld lang syne zingt hij eigenlijk alleen in Schotland en wat er dan gebeurt gaat je inlevingsvermogen te boven, The killing of Georgie zijn moedigste en veelbesproken single, Brighton Beach markeert zijn revival en is een heel intiem en persoonlijk lied geworden, You keep me hangin on is muzikaal majestueus en meeslepend, ( If loving you is wrong) I don't want to be right is hartverscheurend en Ol'man river heeft die unieke samenwerking tussen zijn vocalen en het gitaargeluid van Jeff Beck.....geen onaardig lijstje toch, al zullen anderen ongetwijfeld met een heel verschillende invulling komen.

Kieper alle verzamelplaten van Rod overboord en geniet van deze ongekend fraaie verzameling liedjes, bovendien nog eens raak en grappig van commentaar voorzien van hemzelf. Dat is absoluut een meerwaarde. Wie weet komt er nog ooit een vervolg, want alleen al van zijn laatste 3 albums kun je een prachtverzameling maken.

Zou tegen al de zwartkijkers en negeerders van deze zanger willen zeggen; Reason to Believe ( nota bene de oorspronkelijke A-kant van de single, met Maggie May als B-kant) geeft aan hoeveel toeval en geluk het leven kan bevatten!

Gisterenavond maar liefst 5 uur Rod Stewart op de BBC. Een schril contrast met ons landje, daar wordt zijn rol ( Jeff Beck, Faces, de blanke met zwarte muziekgeest, zijn unieke stem en charisma ) in de muziekgeschiedenis laag ingeschat en is de aandacht sterk tanende. In Amerika en zeker in de Britse landen, contreien is dat helemaal niet het geval, gezien ook de imposante programmering, documentaire van een halve dag terug. Liefst 10 albums van Rod Stewart ( in Amerikan overigens 7 ) bereikte de nummer 1 plek ( 37, de verzamelalbums meegerekend een top 10 plaats ) in Engeland en zijn tour in november en december door Ierland, Schotland en Engeland was concert na concert nagenoeg of helemaal uitverkocht. Prive was het een rotjaar voor Rod ( binnen 2 maanden 2 broers verloren ). Des temeer te prijzen dat zijn liefde, passie voor muziek altijd is gebleven en het vuur van het jongetje wat al spelend met mondharmonica en gitaar ( gekregen van vader) werd ontdekt op een treinstation door Long John Baldry nog immer levendig brandt.

In 1 woord; Passion