Tesla - The Great Radio Controversy (1989)

Het heeft 3 jaar geduurd voordat de band met de opvolger kwam voor hun geweldige debuut album. Niet zo vreemd daar ze vooral In de VS gelijk enorm veel succes hadden.
Maar het wachten was het meer dan waard, want The Great Radio Controversy doet niet veel onder voor de voorganger! Het grootste verschil zit m erin dat nu de tracks wat meer strakker in elkaar zitten, het spontane is er wat van af maar daarvoor krijgen we wel 13 nummers terug waar geen enkel zwak broeder bij zit.
Absolute krakers zijn Hang Though, Heaven's Trail, Makin Magic, Flight To Nowhere en de 2 prachtige balllads; Love Song en Paradise. Deze staan dus achter elkaar en dat is gelijk ook mn kritiekpuntje. Want je krijgt bij de eerste 8 tracks zowat geen adem zo intens de nummers zijn. Het zou wat "aangenamer" zijn als de ballads wat meer verdeeld waren.
Wederom bewijst Tesla dat je met ijzersterke composities geen virtuoze gitaarsolo's nodig hebt. De 2 volbloed gitaristen Skeoch en Hannon maken de sound eigenlijk nog voller en vullen elkaar uitstekend aan. Verder zorgt duo producers Barbiero/Thompson er wederom voor dat dit magistrale album na al die jaren nog fris en fruitig in you face klinkt!

Ik kan me helemaal vinden in hetgeen OzzyLoud hierboven beschrijft. Hun robuuste hardrock was in ’89 weliswaar niet zo verrassend als ik bij het debuut beleefde - dat album ging met z'n hardrock tegen de trends in heavy gitarenland in - toch is The Great Radio Controversy sterk. Ogenschijnlijk was het drie jaar wachten op de tweede Tesla, maar het debuut verscheen in december '86 en deze in februari 1989. Een dikke twee jaar dus.

Een redelijk doorsnee compositie als die van opener Hang Tough overtuigt dankzij de klasse van deze groep: zang en gitaarwerk, met in de brug een sluw pianootje. Meer variatie duikt her en der op via akoestische gitaren of slidegitaar, die de boel met blues injecteert. Robuuste hardrock, energiek en pakkend.
Als ik iets mis, is het dat ik wat meer snel werk had willen horen zoals Yesterdaze Gone of meer gitaarsolo's als in Makin' Magic - op het debuut viel wat dat betreft meer te genieten.
Opmerkelijk is dat de beste nummers in de tweede helft zitten: de melodie, zang en gitaarlijnen in The Way It Is, de hakkende riffs in Flight to Nowhere, kippenvelballade Love Song en de luidere soortgenoot Paradise.

Jeff Keith, die stem... Een fenomeen, alsof hij eeuwig 18 is. En als de groep dan zulke gevarieerde, robuuste hardrockende composities levert... Een dikke 8.