Armored Saint - March of the Saint (1984)

Een van de vele Hoogtepunten uit 1984,jammergenoeg weinig bekend.Toch een topjaar voor 1 ieder die harde Muziek een warm hart toedraagt.

1984 was een gloriejaar in onze wereld van harde muziek en dit debuut van Armored Saint mag er best zijn.
Dit album beluister ik nog regelmatig.

Amerikaanse groep uit Los Angeles laat in 1984 (goed tot uitstekend metaljaar) zijn debuutalbum los op de mensheid: John Bush (zang), David Prichard (gitaar – RIP 1990), Phil Sandoval (gitaar), Joey Vera (bass) en Gonzo Sandoval (drums). Na de EP Armored Saint uit 1983 kwamen ze bij een major terecht, namelijk Chrysalis.
Afwisselend uptempo (March of the Saints, Madhouse) en midtempo (Can U Deliver, Take a Turn) songs met twee op elkaar ingespeelde gitaristen. De zang kan soms een beetje schreeuwerig overkomen maar dat gebeurt gelukkig niet veel.
Beste nummers vind ik nog altijd March of the Saint en Glory Hunter. Stricken by Fate vind ik dan weer minder. Best van al vergelijkbaar met Judas Priest (het nummer Envy!) en Queensrÿche destijds en een klassieker uit 1984.

Armored Saint brengt ons op haar debuut heerlijk opzwepende hardrock/metal op typisch Amerikaanse leest geschoeid.
Up tempo krakers als het machtige March Of The Saint, het catchy Can U Deliver en het balladeachtige Take A Turn wisselen elkaar in een lekker tempo af. Een mooie rol is ook weggelegd voor het sterke gitaarwerk van de veel te vroeg overleden Dave Prichard.
Ik mag deze nog graag opleggen.

fijn plaatje after all those years. Ook nieuwe La Raza beluisteren mensen!

Best jammer dat deze groep nooit de cultstatus is ontstegen want ze hadden zeker het talent getuige dit debuutalbum: goede muzikanten, goede songs en een steengoede zanger in de persoon van John Bush, nog kandidaat geweest om bij Metallica de zanger te worden en later bij Anthrax beland. Karakteristiek voor die en alle tijden blijft de opener, liefst van al een uptempo nummer en als het kan nog sneller: March of the Saint is onmiddellijk herkenbaar. Het mooist vind ik nog het gitaarwerk van beide heren die uitmuntend kunnen soleren.

Prima debuut van Armored Saint. Hier is al te horen dat Bush een groot zanger zal worden op de komende platen. Het album begint met een paar classics zoals de titeltrack, Mad House en Can U Deliver dat ze nog regelmatig live spelen. De kwaliteit blijft duren op de laatste tracks. Aanrader voor fans van old school metal en melodische thrash metal uit de eighties.

Met thrash metal heeft dit niks te maken hoor.

Deze ontdekte ik een paar weken geleden en heeft me aangenaam verrast! Het zit echt goed in elkaar. Herkenbaar jaren 80 metal en toch met een eigen gezicht. Top!

Prima debuut van deze band. Het album begint met drie knallers van nummers, die nog regelmatig op hun setlist voorbij komen. Helaas daalt het niveau van de nummers vanaf Take A Turn een beetje, al klinken de nummer dan nog steeds prima. Met Envy en False Alarm (dat ook al op de debuut-EP stond) sluit het album gelukkig erg sterk af.

Score: 79/100

De eerste plaat van de heren en het vormt de blauwdruk voor wat ze later zouden uitbrengen. Laverend tussen hardrock en metal bevat dit debuut een aantal prima songs. Take a Turn is wat mij betreft de prijspakker, wat een heerlijke song. Can U Deliver en False Alarm zijn ook prima nummers. Er staan echter ook voor Saint's begrippen een aantal songs op de schijf die minder pakkend zijn en je dus ook niet constant bij de les houden. Maar voor een debuut is dat niet zo'n probleem. March of the Saint was ook tevens de eerste kennismaking met Bush, wie ik destijds maar ook tegenwoordig nog steeds een van de beste zangers vindt binnen het genre. Helaas brak de band nooit door naar het grote publiek ondanks het muzikaal vernuft, prima songs en een geweldige zanger. Desalniettemin; een redelijk debuut die nergens slecht wordt.

De heren hebben in de loop der jaren een (weliswaar klein) fraai oeuvre opgebouwd. De muziek is te allen tijden goed verzorgd, in Bush had en heeft men een uitstekende zanger en de heren hebben een alleraardigste reeks composities op hun naam staan. March of the Saint is een degelijk debuut en telt een aantal uitstekende songs; met Can U Deliver, Take a Turn en False Alarm kun je thuiskomen.
De band heeft echter nooit de grote stap weten te maken naar het grote publiek, welke reden(en) daaraan ten grondslag liggen blijft gissen. Wellicht heeft het o.a. te maken met het feit dat de band lastig in een hokje te plaatsen valt (wat mij overigens geen bal interesseert), het is geen trash, geen powermetal maar Bon Jovi liefhebbers zullen dit ook niet snel in de kast hebben staan vermoed ik. Bij mij staan ze wel allemaal keurig in de kast hoewel ik het debuut wel een stuk minder vaak draai dan de meeste andere worpen van Bush en kornuiten.

1. March of the Saint

Een stap vooruit na de toch al niet misselijke debuut-EP. Dat het nog beter kon, zou op de volgende plaat blijken, en hoe!

Het debuutalbum van Armored Saint gaat naadloos verder waar de heerlijke eerste EP ophield: toegankelijke, melodieuze classic heavy metal zonder veel opsmuk die eigenlijk meer invloeden ontleent aan de NWOBHM die enkele jaren eerder van over de Atlantische Oceaan was binnengewaaid dan aan de zich net ontluikende thrash-scène aan de Amerikaanse westkust.

De eerste drie nummers zijn direct raak: het titelnummer opent als het nationale volkslied, waarna we een portie stevig swingende speed metal voorgeschoteld krijgen die je gewoon mee móet blèren als de omgeving het toelaat. Can U Deliver, de grootste hit uit het oeuvre van deze groep, en vervolgens Madhouse gaan olijk voort op dat elan.

Eigenlijk laat de plaat ook daarna nergens een grote steek vallen. Energieke riffjes en melodische passages worden vakkundig aaneen geweven tot een geheel dat prima van begin tot einde af te luisteren is, ook al is niet elk nummer misschien even memorabel. Take a Turn is een opvallende mooie 'ballade' tussen het metalgeweld, Glory Hunter heeft een lekker opzwepende intro, en False Alarm (heropname van het nummer op de EP) doet het geheel eindigen met een knal.

Blijkbaar was de band uiteindelijk ontevreden over de manier waarop deze plaat opgenomen en gemixt is (alsook het kostenplaatje), en hadden zij liever een zwaardere, minder 'commerciële' sound gehoord. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar toch heeft deze eerder luchtige productie ook zijn charmes. Dit is een duidelijk product van de hardrockscène anno jaren '80, en daar is niks mis mee.

Tot slot uiteraard ook hier weer lof (zoals op elk album van deze groep) voor het vocale geweld van John Bush, één van de beste metalzangers die in zijn late vijftiger jaren nog uitstekend mee kan met de jonge honden en veel van zijn leeftijdsgenoten ondertussen in het stof laat.

De EP en dit album staan eigenlijk quasi op gelijke hoogte bij mij. Toch zet ik het EP'tje in de voorlopige rangschikking hoger, omdat die korter is, en less is more als je sound en stijl grotendeels uniform zijn over de lengte van een geheel album.

1. Armored Saint EP
2. March of the Saint

Ja leuk plaatje hoor en het is Bush die in dit geval dat ene zetje geeft. De nummers zijn namelijk redelijk toegankelijk en zijn stem geeft toch dat rauwe randje.

Ik zag voor m'n metalperiode Anthrax live met John in de gelederen en moest daarom extra grinniken om het feit dat ie met z'n eigen band ook een Madhouse heeft gemaakt. Gelijk ook voor mij het beste nummer.