Armored Saint - March of the Saint (1984)

Amerikaanse groep uit Los Angeles laat in 1984 (goed tot uitstekend metaljaar) zijn debuutalbum los op de mensheid: John Bush (zang), David Prichard (gitaar – RIP 1990), Phil Sandoval (gitaar), Joey Vera (bass) en Gonzo Sandoval (drums). Na de EP Armored Saint uit 1983 kwamen ze bij een major terecht, namelijk Chrysalis.
Afwisselend uptempo (March of the Saints, Madhouse) en midtempo (Can U Deliver, Take a Turn) songs met twee op elkaar ingespeelde gitaristen. De zang kan soms een beetje schreeuwerig overkomen maar dat gebeurt gelukkig niet veel.
Beste nummers vind ik nog altijd March of the Saint en Glory Hunter. Stricken by Fate vind ik dan weer minder. Best van al vergelijkbaar met Judas Priest (het nummer Envy!) en Queensrÿche destijds en een klassieker uit 1984.

Prima debuut van deze band. Het album begint met drie knallers van nummers, die nog regelmatig op hun setlist voorbij komen. Helaas daalt het niveau van de nummers vanaf Take A Turn een beetje, al klinken de nummer dan nog steeds prima. Met Envy en False Alarm (dat ook al op de debuut-EP stond) sluit het album gelukkig erg sterk af.

Score: 79/100

Het debuutalbum van Armored Saint gaat naadloos verder waar de heerlijke eerste EP ophield: toegankelijke, melodieuze classic heavy metal zonder veel opsmuk die eigenlijk meer invloeden ontleent aan de NWOBHM die enkele jaren eerder van over de Atlantische Oceaan was binnengewaaid dan aan de zich net ontluikende thrash-scène aan de Amerikaanse westkust.

De eerste drie nummers zijn direct raak: het titelnummer opent als het nationale volkslied, waarna we een portie stevig swingende speed metal voorgeschoteld krijgen die je gewoon mee móet blèren als de omgeving het toelaat. Can U Deliver, de grootste hit uit het oeuvre van deze groep, en vervolgens Madhouse gaan olijk voort op dat elan.

Eigenlijk laat de plaat ook daarna nergens een grote steek vallen. Energieke riffjes en melodische passages worden vakkundig aaneen geweven tot een geheel dat prima van begin tot einde af te luisteren is, ook al is niet elk nummer misschien even memorabel. Take a Turn is een opvallende mooie 'ballade' tussen het metalgeweld, Glory Hunter heeft een lekker opzwepende intro, en False Alarm (heropname van het nummer op de EP) doet het geheel eindigen met een knal.

Blijkbaar was de band uiteindelijk ontevreden over de manier waarop deze plaat opgenomen en gemixt is (alsook het kostenplaatje), en hadden zij liever een zwaardere, minder 'commerciële' sound gehoord. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar toch heeft deze eerder luchtige productie ook zijn charmes. Dit is een duidelijk product van de hardrockscène anno jaren '80, en daar is niks mis mee.

Tot slot uiteraard ook hier weer lof (zoals op elk album van deze groep) voor het vocale geweld van John Bush, één van de beste metalzangers die in zijn late vijftiger jaren nog uitstekend mee kan met de jonge honden en veel van zijn leeftijdsgenoten ondertussen in het stof laat.

De EP en dit album staan eigenlijk quasi op gelijke hoogte bij mij. Toch zet ik het EP'tje in de voorlopige rangschikking hoger, omdat die korter is, en less is more als je sound en stijl grotendeels uniform zijn over de lengte van een geheel album.

1. Armored Saint EP
2. March of the Saint