Accept - Metal Heart (1985)

Ik heb een honderdtal albums op vinyl, niet omdat ik een verzamelaar ben, maar domweg omdat ik de meeste albums in de jaren tachtig en negentig heb gekocht. Ze staan mooi rechtop alfabetisch gerangschikt en deze staat als eerste in de rij, logisch.
Album nummer zes van de Duitse groep met schreeuwlelijkerd Udo Dirkschneider. Zo cliché als maar kan maar het stoort niet: als cliché met stijl wordt uitgevoerd, dan is het stijlvol “been there, done that”. Accept heeft heel mooie dingen op de metalheads losgelaten.
Hier staan toch zeer lekkere schotels op het menu: Metal Heart (de traditionele hymne), Midnight Mover (de single en blijkbaar bestaat hier een video van – iemand?), Up To The Limit (rechtaan), Wrong Is Right (de snelle beuker). De A-kant (1 tot en met 5) vind ik ietsje sterker dan de B-kant, die verre van slecht is maar gewoon ietsje minder (6 tot en met 10). Zwak nummer vind ik Teach Us To Survive, welke ik veelal oversla. De bonustracks staan niet op mijn exemplaar dus hierover geen oordeel. Al gezegd, ik oordeel enkel nog over de originele albumversies.
Grappig, op de achterzijde van de albumhoes staat per nummer wie wat doet (logisch) maar ook welk instrument ze hiervoor gebruiken: overdreven of sponsoring?

Okay m'n ontdekkingstocht door 1985 loopt op z'n einde en dat betekent dat ik langzaamaan weer wat meningen mag gaan tikken.

Accept is weer van de partij na een jaartje niks en het lijkt alsof er een neerwaartse lijn aan het ontstaan is. Ik lees dat veel mensen het hoger waarderen vanwege het feit dat dit lekkere no-nonsense metal is en dat klopt ook zeker wel, maar bij mij grenst dat aan het saaie.
Vind er nou niet bepaald heftige uitschieters tussen zitten, de titeltrack is tijdens concerten altijd een mooi plaatje om bier te halen of de blaas te legen.
Midnight Mover spreekt me nog het meest aan, de 2 nummertjes daarna zijn ook best geinig.

1. Restless and Wild
2. Breaker
3. Balls to the Wall
4. Metal Heart
5. I'm a Rebel

Terwijl diverse Britse groepen rond 1985 tevergeefs probeerden met een gepolijster geluid de Verenigde Staten te veroveren, bleef het Duitse Accept doen waar het goed in is: metal maken. En dat beperkte zich niet tot de hoes met zijn originele idee en uitwerking.

Bij voorganger Balls to the Wall voelde ik pas ver in de tweede helft enthousiasme, deze opvolger bevat meer uptempo nummers en dat ligt mij nu eenmaal beter. Ik proef ook een vleugje AC/DC maar dan wel in Duits metaal uit Solingen verwerkt.
Verrassend is het niet (meer) (alhoewel, ik kwam toch leuke details tegen), degelijk wél. En bovendien onverslijtbaar. Geproduceerd door Dieter Derks die hoorbaar oor had voor de afwerking, waarbij de muzikanten minutieus op de achterzijde vastlegden welke instrumenten ze op welk nummer bespeelden.

Leuk zijn de klassieke invloeden in het titelnummer dat de plaat opent (Tsjaikovski in het intro en Beethoven in de gitaarsolo), Midnight Mover is iets sneller, in Up to the Limit hoor ik een "Australische riff" en Wrong is Right is rechttoe metal uit het boekje met dubbele basdrum, waarbij gitarist Wolf Hoffmann weer een fraai opgebouwde solo neerzet, zoals hij zo goed kan. In Screaming For A Love-Bite hoor ik een pakkend refrein. Toch nog enige verrassing, lekker nummer.

Kant 2 start met Too High to Get It Right, het tweede nummer waarbij ik met riff en refrein aan AC/DC moet denken, wederom in het Acceptjasje. Hetzelfde heb ik met Dogs on Leads dat lekker onheilspellend begint. Vreemdste nummer is Teach Us to Survive met zijn jazzinvloedjes in intro en de break: mijn favoriet.
Living for Tonite lijkt qua riff op Scorpions' Big City Lights en toch klinkt het niet gejat; tegelijkertijd kan ik makkelijk fantaseren dat Klaus Meine dit had ingezongen, maar de krijszang van Udo Dirkschneider mag er ook zijn. In slotlied Bound to Fail klinkt een folkachtige melodie in in- en uittro waar wij aan het einde mogen meezingen als het Urker Mannenkoor invalt. Tussendoor zet Accept een aangename, dansende groove neer.

In Europa verkocht ie in tegenstelling tot de Verenigde Staten prima, voor zover ik me kan herinneren. Een krappe 7 van mij, oftewel 3,5 ster.
PS: hoor eens hoe in het refrein van Metal Heart het woordje 'metal' fraai op z'n Duits met dunne 'l' wordt gezongen. Ik vind het charmant!