Elbow - Leaders of the Free World (2005)

Zoals al eerder gezegd is het me nooit goed gelukt om deze band op handen te dragen. Twee keer 3,5* voor de vorige albums is niet slecht, maar geeft ook aan dat deze niet tot mijn top-favorieten behoren.
Dat is op zich vreemd, omdat ik veel bands in dit zelfde hoekje der muziek veel meer waardeer terwijl Elbow kwalitatief ook erg goed is (misschien wel beter in een paar gevallen).

Nu ik dit album hoor denk ik er uit te zijn. Het is het stemgeluid van zanger Guy Garvey. Iets irriteert me lichtjes. En ja ik weet het: ook de zang van (wél grote) favorieten als b.v. Saybia's Søren Huss en Billy Corgan kunnen irritant overkomen. Ik zou het gewend moeten zijn . Maar bij Elbow stoort het me gewoon net iets meer. Puur een gevoelskwestie dus.

Ook op dit album vind ik de nummers weer uitstekend: een stuk toegankelijker ook, en eerlijk gezegd zorgt juist die wat lichtere toon op dit album er voor dat ik het stemgeluid van Garvey beter kan verdragen.
En ziedaar: ik kom nu eens met 4*.
Wel wat onder voorbehoud, want het blijft afwachten hoe ik dit album over een paar maanden waardeer.

Weer zo'n goeie Elbow

Hoe doen die mannen van Elbow dat? Na Asleep in the back en Cast of thousands hebben ze alweer zo’n steengoede plaat afgeleverd. Mijn eerste kennismaking met deze Britse band was hun tweede plaat Cast of thousands en toen ik die hoorde, was ik meteen verkocht. Maar wat is hun geheim?

Het is onzin om Elbow te vergelijken met Coldplay en Radiohead, zoals sommigen wel doen. Op die manier maak je er een soort wedstrijd van, net als wanneer Coldplay voortdurend met U2 wordt vergeleken. En daarbij, Elbow lijkt helemaal niet op deze bands. Maar hoe klinkt Elbow dan wel en wat maakt de band bijzonder?

Dat is niet zo eenvoudig. De enige referentie die ik heb is Peter Gabriel. Hier en daar vind ik de zang van Elbow op Gabriek lijken. Zanger Guy Garvey heeft ook een zeer karakteristieke stem, donker, een beetje hees en in de lage tonen vol, in de hoogte ijl. Die stem is alvast heel bepalend voor de sound van Elbow. De band maakt melodieuze muziek, waarin ze vaak de wat sombere tonen opzoeken. Ze schuwen er ook niet voor om een lage bromstem als tweede stem in te zetten. Het levert stemmige, melancholieke gitaaliedjes op. Maar dan absoluut niet gitzwart of in een heel laag tempo. Ook kun je wel zeggen dat het wat dromerige muziek is, niet heel scherp of catchy, maar vooral sfeervol zonder sloom te worden.

Gut, wat is dat lastig zeg om die muziek te beschrijven. Makkelijker is het om deze plaat uit te roepen tot een absolute aanrader. Alle liedjes zijn erg goed en het kiezen van één favoriet is dan ook ondoenlijk. Toch maar gekozen voor opener Station approach, omdat dit liedje zo prachtig wordt opgebouwd en Elbow door middel van herhaling en langzaam aanzwellend volume er een heel spannend liedje van maakt. Overigens is dat puur persoonlijke smaak, want gisteren beschreef ik iets vergelijkbaars maar toen van de hand van dEUS. Ik ben nu eenmaal dol op liedjes die zo’n spanningsboog hebben en waarbij met minimale middelen een maximaal effect wordt bereikt.

Elbow, een band die mij het afgelopen halfjaar aardig in zijn greep heeft gekregen. Net als velen begon het voor mij veel te laat met TSSK. Gelukkig mag ik met terugwerkende kracht alsnog Elbows andere albums genieten.

Op dit moment draait Asleep in the Back zijn eerste toeren op mijn computer, en ik verwacht dat Leaders of the Free World ieder moment op de deurmat kan vallen. Voor maar €5 aangeschaft bij cdwow.

Wat ik over LOTFW in ieder geval kan zeggen is dat Elbow zowel goed is in het maken van 'kleine' nummers als An Imagined Affair en The Everthere (2 van mijn favorieten) als in wat vollere nummers als Forget Myself en Mexican Standoff.

Door de nummers heen blijft één ding steeds overeind en dat is die trage, ietwat donkere, melancholische sfeer die Elbow weet te scheppen. Op ieder nummer, ieder album lukt ze dat weer.

Sterker nog, ze worden er steeds beter in. Ik kijk al uit naar de volgende. Misschien doet Elbow niets nieuws, en vernieuwen ze zichzelf niet eens. Toch blijven ze steeds mooie nieuwe nummers maken, en daar blijken ze nogal goed in te zijn. Meer van dit!

Ik heb vandaag het hele oevre van Elbow maar eens achter elkaar geluisterd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dit het mooiste album vind. (het beste nummer is overigens Switching Off naar mijn mening)

Het is moeilijk om op zo'n sterk album je favorieten aan te wijzen. Ik vind er geen minder nummer tussen zitten. Picky Bugger steekt er voor mij boven uit vanwege de fenomenale zang. Absoluut hoogtepunt is the Everthere. Heel ingetogen en zonder echte ontlading. Wel een schitterende melodie en relaxte sfeer.
De afsluitig is ook briljant met Puncture Repair. Dit nummer doet me altijd denken Friend of Ours van de opvolger, of eigenlijk andersom. Misschien doordat het beide over hetzelfde gaat, vriendschap.

Dit album en Cast of Thousands woensdagavond opgepikt bij de Mediamarkt voor slechts 7,99. Koopje toch?

Ik ben al een paar jaar bekend met The Seldom Seen Kid. Dit album is wat mij betreft het beste album ooit gemaakt. Daarna ben ik in Build a Rocket Boys! gestapt. Ook een mooi album, maar haalt het niet bij TSSK.

En nu dus Leaders of the Free World. Net zoals alle Elbow-albums gaat deze flink wat tijd nodig hebben om te landen bij me. Maar wat langzaam komt....

Toch springen er nu al een paar nummers er echt uit. Station Approach en Forget Myself zijn heerlijk, Picky Bugger is heel erg lekker. Ik raad iedereen aan even op Youtube een live-versie naar voren te halen: daar komt die kopstem van Guy goed naar voren.

Dan het titel-nummer Leaders of the Free World. Wat is dat een weergaloos goed nummer zeg!!!! Die kan zich meten met de top-nummers van Elbow. Hoezo: Elbow kan niet rocken?

De rest van de nummers moet nog landen. Dus vooralsnog 3,5 ster. Maar meestal komen daar bij Elbow nog sterren bij...

"Leaders of the Free World" is zeker een hele mooie plaat! Deze en het album "The Take Off and Landing of Everything" is imo het beste wat Guy Garvey & Co tot nu toe heeft voortgebracht. De andere albums van dit gezelschap zijn weliswaar niet veel minder wat de kwaliteit ervan betreft, maar deze en de laatste worp van Elbow draai ik toch wat vaker dan de andere vier platen .

Bovendien... ik haal dit gegeven maar even 'onder stoelen en banken' vandaan... behoren de fraaie klanken van dit getalenteerde groepje uit Manchester inmiddels tot de top 10 van de meest beluisterde muziekjes van huize Alicia.