Ritchie Blackmore's Rainbow - Stranger in Us All (1995)

Rainbow's comebackalbum. Hoewel, zoveel comeback is het nou ook niet: een album en een tour, en daarna ging Blackmore zijn middeleeuwse liedjes spelen.
Een hele nieuwe Rainbow in ieder geval: buiten Ritchie Blackmore spelen John O. Reilly (drums), Greg Smith (bas) en Paul Morris (toetsen) mee, Doogie White is de zanger van dienst.
Het album egint met 2 prima nummers, maar daarna wordt het minder. Hunting Humans heeft me een net wat te belegen riff, Stand and Fight doet me niks, en Ariel heeft een paar leuke momenten, maar is te lang om te kunnen boeien.
Met het spetterende Too Late for Tears en Black Masquerade komen er weer 2 lichtpuntjes, waarna het album als een nachtkaars uitgaat. De zoveelste bewerking van de Hall of the Mountain King had wat mij betreft achterwege mogen blijven, net als de heropname van Still I'm Sad. De versie die op Rainbow's debuutalbum staat, is veel spannender.

Blackmore en consorten leveren een redelijk hardrockalbum af. Er staan een paar goede nummers op, maar over het algemeen kan dit album nog niet eens in de schaduw staan van de albums uit mijn favoriete Rainbowtijdperk: de albums met Dio. Daarvoor is Doogie White een te gemiddelde zanger, en is het songmateriaal te gewoontjes. Een leuk plaatje voor op de achtergrond. Ik erger me er niet aan, maar opwindend wordt het nergens.

3.0*.

Nog eens beluisterd en kom tot de conclusie dat dit album wel erg op zich zelf staat. In ieder geval een TOP album. Zeker vergeleken met de Rainbow albums na Ronnie James Dio. Die zijn toch echt minder dan deze laatste stuiptrekking van Rainbow. Verhoog mijn stem naar 4.5!

In mijn hoofd waardeerde ik Stranger In Us All toch echt beduidend beter dan nu het geval was. Misschien dat het vooral komt omdat ik Hall Of The Mountain King en Ariel nog steeds in mijn hoofd had zitten, aangezien ik deze nummers vooral los nog vaker luisterde. Ariel viel al meteen flink tegen in vergelijking met voorheen, terwijl nummers als Stand And Fight, Too Late For Tears en Silence echt horen bij de domste rock 'n roll die ik de band ooit heb horen spelen. Dat doet toch pijn, aangezien ik ergens nog verwachtte dat dit album weer wat steviger uit de hoek zou komen. Dan is Black Masquerade nog aardig, Hall Of The Mountain King blijft leuk en Still I'm Sad is ook niet verkeerd (blijf dit nummer met tekst altijd beter vinden dan instrumentaal).

Vreemd dat ik het ooit zou zeggen, maar ik waardeer de AOR/hardrock van de jaren '80 toch echt beter dan dit. Hoeveel gladder die nummers oppervlakkig ook waren, er zaten ten minste wel echt goeie songs bij. Dit is voor mij samen met Down To Earth toch echt wel het matigste dat de band ooit heeft uitgebracht.

Uiteindelijke tussenstand
1. Rising 5*
2. Long Live Rock 'n' Roll 4.5*
3. Straight Between The Eyes 4*
4. Bent Out Of Shape 3.5*
5. Ritchie Blackmore's Rainbow 3*
6. Difficult To Cure 3*
7. Stranger In Us All 2.5*
8. Down To Earth 2.5*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Symphony X 4*
9. Helloween 3,9*
10. Iced Earth 3,81*
11. Rainbow 3.5*

Ik had nog enige hoop op een terugkeer naar het oude geluid, maar behalve een handvol stevigere riffs, borduurt Blackmore verder op de jaren tachtigstijl. Ook dit album ligt makkelijk in het gehoor, maar al snel blijkt dat dit wederom niets te bieden heeft. De sound is vrij normaal voor een jaren negentig album. Dat maakt het draaglijker dan de flauwe eighties aor, maar verder blijft de kritiek hetzelfde. Het is zonde dat Rainbow van een wereldband is afgegleden tot een commerciele gladjakkersbandje. Ik heb vaak met de latere cd's in mijn handen gestaan, maar nu ben ik uiteraard blij dat ik ze altijd weer terug in de schappen heb gezet. Stranger In Us All is wat mij betreft de minst slechte Rainbow na de platen met Dio.



Eindstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
-
-
-
4. Stranger In Us All
5. Straight Between The Eyes
6. Bent Out Of Shape
7. Down To Earth
8. Difficult To Cure


Gemiddeld: 2,94*


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Symphony X (3,33)
9. Iced Earth (3,25)
10. Rainbow (2,94)
11. Sonata Arctica (2,44)

Twee jaar terug ooit begonnen met een Rainbow-marathon, maar deze nooit afgemaakt. Nu dan, beter laat dan nooit, eindelijk eens begonnen aan Stranger In Us All. Als je het mij vraagt is er vrij weinig nieuws onder de zon, behalve dan de kersverse lineup met Doogie White op zang en een stel onbekende muzikanten op de rest. White was toen natuurlijk ook onbekend, maar die kreeg er nog een carrière uit natuurlijk. Wie Turner-era Rainbow een beetje goed kan hebben, die zal hier ook wel wat mee kunnen, gok ik. Strakke melodischer rockers als 'Wolf to the Moon' en het fantastische 'Black Masquerade' worden afgewisseld met wat flauwere mid-tempo AOR die variëren van wel lekker ('Cold Hearted Woman') tot vervelend ('Stand and Fight', 'Silence'). Tussendoor weet het als-vanouds-mystieke 'Ariel' nog te verrassen, evenals het afsluitende duo covers.

An sich vind ik dit geen vervelende plaat, maar het niveau is vrij inconsistent. Voor elk nummer dat ik lekker vind, weet de volgende mij weer achter mijn oor te doen krabben. Ergens ligt dit ook aan de performance. Vooral drummer John O'Reilly vind ik een enorm saaie muzikant. 'Wolf to the Moon' heeft de potentie om een ware Rainbow-klassieker te zijn, in mijn optiek, maar mede door de fantasieloze drumpartij komt dit nummer maar niet los.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Difficult to Cure
8. Stranger In Us All

Ritchie Blackmore's Rainbow - Stranger in Us All

Dit is toch wel een heel lekker album van Rainbow. Best jammer eigenlijk dat ze met deze formatie niet meerdere albums hebben opgenomen, want het doet soms toch wel sterk denken aan de oude periode met Dio.
Ariel is voor mij het beste nummer, dat past zo naast de andere topnummers van Rainbow. Ook Black Masquerade is erg vet en Hunting Humans heeft een heerlijk straffe melodielijn. Wolf to the Moon en Hall of the Mountain King zijn ook erg leuk.
De overige nummers zijn soms wat simpel, maar niet heel storend. De afsluiter Still I'm Sad hebben we natuurlijk eerder gehoord, maar is een welkome toevoeging bij de rest van de nummers.

4*

Gisteren las ik het nieuws dat Ritchie Blackmore anderhalf jaar geleden een hartaanval had en daarom niet zal vliegen (hij woont in de VS). Zie Classic Rock Magazine en dit interview met vrouwlief Candice op YouTube. Ik realiseerde me dat ik Rainbows discografie nodig eens moest vervolgen.

Met gevoelens van deja-vu volgde ik het nieuws van eind 1993 en begin 1994 rond zijn plotselinge vertrek uit Deep Purple en de heroprichting van Rainbow. Een herhaling van zetten zoals in 1975, alhoewel ik dat niet bewust had meegemaakt.
Bij Purple werd Joe Satriani de tijdelijke vervanger en Steve Morse de definitieve. Ondertussen was het de vraag wat het nieuwe Rainbow zou brengen. Zeker was dat hij weer gebruik maakte van de oorspronkelijke naam, voluit Ritchie Blackmore's Rainbow.
Zou hij oudgedienden vragen en zo ja: wie? Vooral de positie van zanger maakte nieuwsgierig. Ronnie James Dio was inmiddels overleden en Graham Bonnet leek een onwaarschijnlijke kandidaat. Joe Lynn Turner dan? Mogelijk, zo schatte ik in.

Augustus 1995 was daar dan het achtste studioalbum van Rainbow, dit Stranger in Us All. Blackmore had een Schot (zanger Doogie White) plus drie onbekende Amerikanen om zich heen verzameld. Vervolgens was daar de tournee, waarbij ik las dat de gitarist gescheiden van het jonge grut reisde.
Daarbij herinner ik me een interview in Aardschok met Blackmore door Robert Haagsma. Bekend met diens reputatie van humeurige buien, had deze een t-shirt van Feyenoord meegenomen als cadeau. De Engelse voetballiefhebber was in zijn nopjes met het cadeau, waarna de gitarist op zijn praatstoel zat. Misschien heeft Von Helsing dit nummer nog liggen en kan hij eventuele andere smakelijke details opdissen?

Laat ik in de interessesfeer van Blackmore blijven en Stranger in Us All in een wedstrijdverslag gieten.

Meteen van de aftrap spelen de oude meester en zijn jonge honden fel en vol bezieling. Het uptempo Wolf to the Moon en het iets langzamere Cold Hearted Woman zijn van hoog niveau, de nieuwe muzikanten doen het prima en Blackmore draait en wervelt als altijd. Dit is steviger dan de radiovriendelijke koers van het Rainbow van de jaren '80 met Joe Lynn Turner.
Dan echter verkrampt het team: met Hunting Humans (Insatiable), Stand and Fight en Ariel lukt het niet, al blijft het genieten van hetgeen uit de gitaar komt en heeft Doogie White een aangename, rauwe stem. Mindere composities zijn het manco, zo simpel is het. Rainbow sleept zich naar de rust.

Tweede helft. De thee heeft hen goed gedaan, Too Late for Tears is aangenaam in de stijl van de man-met-de-hoed en hetzelfde geldt voor Black Masquerade. Net als in de eerste helft echter slaat dan de vermoeidheid toe met het weliswaar aardige Silence (de melodie ervan lijkt op Purples You Fool No One uit 1974) en remakes van zowel Hall of the Mountain King (oorspronkelijk uit 1876 van Edvard Grieg) als Still I'm Sad (in vocale versie op On Stage uit 1977).
In blessuretijd is daar het midtempo bonuslied Emotional Crime. Aardig. Toch valt er meer te genieten van Blackmores gitaarspel dan van diens composities. Een nipte overwinning van dit Rainbow is het eindresultaat, de kennismaking met Doogie White blijkt een aangename.

Dit Rainbow stopte al spoedig: Blackmore was klaar met rock en stapte in 1997 met Candice Night over op renaissance-geïnspireerde muziek. Daarover werd veel gemopperd door zijn oude fans, maar ik kon me wel voorstellen dat de inmiddels vijftig-plusser toe was aan iets anders. Zoals mijn halve vriendenkring rond z'n veertigste een carrièreswitch maakte.
Nu pas ontdek ik dat bassist Greg Smith ooit korte tijd bij de Amerikaanse punkgroep The Plasmatics zat en na Rainbow bij Ted Nugent landde, toetsenist Paul Morris speelde onder meer bij Nena (!) en Joe Lynn Turner en drummer John O'Reilly bij Blue Öyster Cult en Trans-Siberian Orchestra én je kunt drumlessen van hem krijgen!

Vanaf 2014 werden de geruchten over een reünie van zowel Rainbow als een hernieuwde samenwerking tussen David Coverdale en Ritchie Blackmore sterker. In 2015 bleek dat het Rainbow was geworden en in juni 2016 volgden een schamele drie optredens, resulterend in het in november dat jaar verschenen Memories in Rock: Live in Germany.