Ritchie Blackmore's Rainbow - Stranger in Us All (1995)

Dat zal dan wel alleen klinkt Rainbow op dit album veel en veel meer bevlogen dan op de albums die we hierboven aanhalen vind ik.

Dit is een heel stuk beter dan The Battle Rages On, Op Stranger in Us All heeft Blackmore er weer zin in. Difficult to Cure staat in de pop-encyclopedie omschreven als voortreffelijk/ uitstekend. Niet iedereen hoeft dat te vinden. Mij ligt die meer commerciële koers van dat album wel. Stranger in Us All is me overigens ook meer waard dan de platen die Deep Purple na Purpendicular heeft gemaakt.

Ik heb ook helemaal niks tegen een commercieel album. Integendeel, ik vind commercieel juist vaak heerlijk! Ik vind echter de songs op albums als Difficult to cure en Straight between the eyes nou niet echt 'je van het'. Ze raken me op de één of andere manier niet echt. Op een aantal uitzonderingen na dan.

Een stuk beter dan The Battle Rages On? Vind je ja? Ik vind Ritchie gitaarsolo's op dit album inderdaad VEEL beter dan op The Battle Rages On. Maar de nummers van The Battle Rages On vind ik veel beter. Nummers als de titeltrack, Anya, Ramshackle Man (en meer) vind ik echt super!

Dat zijn ook de drie beste nummers van The Battle Rages On. Lick it Up, Time to Kill en One Man's Meat zijn me nooit goed bevallen. En voor wat er overblijft wijk ik liever uit naar Rainbow.

Ik vind alleen One mans meat en Nasty Piece of Work niks aan. De rest vind ik erg goed! Ik vond het wat gitaarspel betreft wel duidelijk dat Ritchie niet meer zoveel zin had in Deep Purple, dat is op dit Rainbow album voor mij dan ook het enige dat beter is.

Het is me nog wel gelukt om de LP van The Battle Rages On te krijgen. Voor Rainbow deed ik die moeite niet. Nummers als Solitaire en Talk About Love zullen ongetwijfeld wat onderschat worden

Rainbow's comebackalbum. Hoewel, zoveel comeback is het nou ook niet: een album en een tour, en daarna ging Blackmore zijn middeleeuwse liedjes spelen.
Een hele nieuwe Rainbow in ieder geval: buiten Ritchie Blackmore spelen John O. Reilly (drums), Greg Smith (bas) en Paul Morris (toetsen) mee, Doogie White is de zanger van dienst.
Het album egint met 2 prima nummers, maar daarna wordt het minder. Hunting Humans heeft me een net wat te belegen riff, Stand and Fight doet me niks, en Ariel heeft een paar leuke momenten, maar is te lang om te kunnen boeien.
Met het spetterende Too Late for Tears en Black Masquerade komen er weer 2 lichtpuntjes, waarna het album als een nachtkaars uitgaat. De zoveelste bewerking van de Hall of the Mountain King had wat mij betreft achterwege mogen blijven, net als de heropname van Still I'm Sad. De versie die op Rainbow's debuutalbum staat, is veel spannender.

Blackmore en consorten leveren een redelijk hardrockalbum af. Er staan een paar goede nummers op, maar over het algemeen kan dit album nog niet eens in de schaduw staan van de albums uit mijn favoriete Rainbowtijdperk: de albums met Dio. Daarvoor is Doogie White een te gemiddelde zanger, en is het songmateriaal te gewoontjes. Een leuk plaatje voor op de achtergrond. Ik erger me er niet aan, maar opwindend wordt het nergens.

3.0*.

Nog eens beluisterd en kom tot de conclusie dat dit album wel erg op zich zelf staat. In ieder geval een TOP album. Zeker vergeleken met de Rainbow albums na Ronnie James Dio. Die zijn toch echt minder dan deze laatste stuiptrekking van Rainbow. Verhoog mijn stem naar 4.5!

Dit album had de start kunnen zijn van nieuwe hoogdagen. Na het Diotijdperk was Rainbow toch wel een zwalpend schip, met hier en daar een uitschieter. Doogie is voor mij de beste Rainbowzanger na Dio, sommige nummers doen ook terugdenken aan de hoogdagen, ook de thematiek is herkenbaar. Blackmore hield het echter na dit album voor bekeken met Doogie en begon met de bevallige Candice Knight aan Blackmore's Night. Candices medewerking op dit album zal daar wel een rol in gespeeld hebben. Ik heb geen problemen met Blackmore's Night, maar ik had graag nog een tweetal albums met de sympathieke Schot gezien. Ariel is het absolute hoogtepunt. 4 sterren.

Conclusie van The Wep is juist. "Stranger in Us All (1995)" is inderdaad TOP. Ik durf, zonder met mijn ogen te knipperen , toch wel te beweren dat na "Rising" dit album uit 1995 het beste Rainbow album is. Mocht heer Blackmore het nog eens op z'n heupen krijgen en weer een Rainbow album willen maken laat het dan a.u.b. in deze bezetting zijn!! 4.5****

"Stranger in Us All (1995)" vergelijken met Deep Purple 's "The Battle Rages On" is een vergelijking die hartstikke mank gaat, met andere woorden: appels worden door heer B.Robertson met peren vergeleken . Als je "Stranger in Us All (1995)" dan toch wilt vergelijken met een album van 's werelds beste (hard)rockband allertijden doe het dan met "House of Blue Light". Een album van Deep Purple dat m.i. behoorlijk wordt onderschat maar waar zo veel power van uit gaat. Die power straalt ook af van "Stranger in Us All (1995)". Op beide albums heeft onze Ritchie er heel veel zin om met z'n gitaar de sterren van de hemel te spelen......

Die slidepartij in Wolf To The Moon is te gek. Hij schijnt die zonder flessenhals o.i.d. te spelen.

Dougie White vind ik ook geweldig. Vooral in Ariel en Hunting Humans. Over de gehele linie vind ik het net als Wizard wat jammer dat het album meer aansluit bij waar Bent Out Of Shape ophield dan de klassieke Rainbowperiode.
Desondanks erg leuk om nu en dan eens op te hebben.

"Stranger in Us All (1995)" is verre weg het beste Rainbow album, wat een knaller!! Zonde dat er in deze bezetting slechts één Rainbow album is verschenen. Stem inmiddels verhoogt naar 5*****

Hoe kun je nou vijf sterren geven als Misty Mountain Hop er niet eens op staat?

Eens - misschien wel even goed. Maar ik houd mijn bezwaren tegen deze schijf overeind, zie de vorige pagina.
Nee, ik wil het hier en nu over Black Shadows hebben, het live optreden van Rainbow te Düsseldorf voor de WDR.
Bezetting:
gitaar: ëënmaal raden
toetsen: Paul Morris
zang: Doogie White
bas: Greg Smith
drums: Chuck Burghi

Liedjes: Too late for Tears, Long live rock'n'roll (incl. oa Black Night), Hunting Humans, Wolf to the Moon (incl. Difficult to Cure), Black Masquerade, Ariel, Since you've been gone, Perfect Stranger, Hall of the Mountain King, Burn, Smoke on the Water

Dit zou 4,5 ster van me krijgen, omdat de toetsensolo niet heel goed is (were art thou, Jon Lord?) en Smoke on the Water energieker kan. Voor de rest: op het podium is Blackmore de beste. Ook hier.

Niets is onmogelijk .

Geweldige CD met zowel Blackmore als White in topvorm. Toegegeven: Blackmore heeft (uiteraard) beter gedaan, maar gezien hetgeen hij heeft laten horen in de jaren voorafgaand aan dit is het TOP!! En White is een uitermate goede zanger, maar om hem nu gelijk te stellen aan Dio gaat me een beetje (veel) te ver. Kortom: een harstikke goede Rainbow CD maar kwalitatief is ie echt in geen enkel opzicht te vergelijken met de Dio-tijd.

Heerlijk rainbow album.
Lekker heavy geluid,goeie zanger.
Blackmore goed op dreef.

Oh ja!! Ik heb deze nooit gecheckt omdat ik dacht dat het een te missen nageboorte was.... niets is minder waar! Kan wedijveren met het beste van de oude Rainbow!

Top 10 Rainbow ziet er in het vervolg zo uit:
1. Rainbow - On Stage (1977)
2. Rainbow - Rising (1976)
3. Ritchie Blackmore's Rainbow - Stranger in Us All (1995)
4. Rainbow - Live in Germany (1996)
5. Rainbow - Long Live Rock 'n' Roll (1978)
6. Rainbow - Difficult to Cure (1981)
7. Rainbow - Down to Earth (1979)
8. Ritchie Blackmore's Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)
9. Rainbow - Straight Between the Eyes (1982)
10. Rainbow - Bent Out of Shape (1983)

In die Top 10 kan ik me prima vinden. Alleen vind ik het lastig om de liveplaten te plaatsen tussen de studio opnames en sla ik LLRNR net iets hoger aan dan SIUA.

Ik zet "Rising"op 1 en "Stranger in Us All" op 2.

Voor mij blijft On Stage de ultimate Rainbow plaat... voor de rest ben ik het met je eens...

Comeback album en zwanezang van Rainbow tegelijk. Dit album is gelijk al een stuk beter dan de voorgaande albums met Joe Lynn Turner. Het album ademt wel de sfeer van de Bent Out of Shape en Difficult to Cure. En de zang van Doogie White zeker overeenkomsten vertoond met JL Turner.
De eerste vier nummers zijn heel aardig, maar niet meer dan dat. De vlam slaat in de pan met het fraaie Ariel. Dit nummer heeft ook weer het majestueuze van de oude Rainbow met Ome Dio. Ook daarna blijft het album van een hoog niveau (ik reken hier Still Im Sad niet mee in de score). Ze hadden wat mij betreft wat vaker in deze line up albums mogen maken.
Krap 4 sterren.

Maar waarom dan niet? Het is geen bonustrack en deze versie verschilt best wel veel van de originele.

Ik vind de originele mooier, verder zou de score wel hetzelfde blijven overigens.

Geweldige cd. Het bonusnummer had ook gewoon op het reguliere album moeten staan.

In mijn hoofd waardeerde ik Stranger In Us All toch echt beduidend beter dan nu het geval was. Misschien dat het vooral komt omdat ik Hall Of The Mountain King en Ariel nog steeds in mijn hoofd had zitten, aangezien ik deze nummers vooral los nog vaker luisterde. Ariel viel al meteen flink tegen in vergelijking met voorheen, terwijl nummers als Stand And Fight, Too Late For Tears en Silence echt horen bij de domste rock 'n roll die ik de band ooit heb horen spelen. Dat doet toch pijn, aangezien ik ergens nog verwachtte dat dit album weer wat steviger uit de hoek zou komen. Dan is Black Masquerade nog aardig, Hall Of The Mountain King blijft leuk en Still I'm Sad is ook niet verkeerd (blijf dit nummer met tekst altijd beter vinden dan instrumentaal).

Vreemd dat ik het ooit zou zeggen, maar ik waardeer de AOR/hardrock van de jaren '80 toch echt beter dan dit. Hoeveel gladder die nummers oppervlakkig ook waren, er zaten ten minste wel echt goeie songs bij. Dit is voor mij samen met Down To Earth toch echt wel het matigste dat de band ooit heeft uitgebracht.

Uiteindelijke tussenstand
1. Rising 5*
2. Long Live Rock 'n' Roll 4.5*
3. Straight Between The Eyes 4*
4. Bent Out Of Shape 3.5*
5. Ritchie Blackmore's Rainbow 3*
6. Difficult To Cure 3*
7. Stranger In Us All 2.5*
8. Down To Earth 2.5*

Gemiddeldes:
1. While Heaven Wept 4,4*
2. Finntroll 4,36*
3. Sonata Arctica 4,33*
4. Primordial 4,25*
5. Psychotic Waltz 4,25*
6. Thyrfing 4,21*
7. Stratovarius 4*
8. Symphony X 4*
9. Helloween 3,9*
10. Iced Earth 3,81*
11. Rainbow 3.5*

Ik had nog enige hoop op een terugkeer naar het oude geluid, maar behalve een handvol stevigere riffs, borduurt Blackmore verder op de jaren tachtigstijl. Ook dit album ligt makkelijk in het gehoor, maar al snel blijkt dat dit wederom niets te bieden heeft. De sound is vrij normaal voor een jaren negentig album. Dat maakt het draaglijker dan de flauwe eighties aor, maar verder blijft de kritiek hetzelfde. Het is zonde dat Rainbow van een wereldband is afgegleden tot een commerciele gladjakkersbandje. Ik heb vaak met de latere cd's in mijn handen gestaan, maar nu ben ik uiteraard blij dat ik ze altijd weer terug in de schappen heb gezet. Stranger In Us All is wat mij betreft de minst slechte Rainbow na de platen met Dio.



Eindstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
-
-
-
4. Stranger In Us All
5. Straight Between The Eyes
6. Bent Out Of Shape
7. Down To Earth
8. Difficult To Cure


Gemiddeld: 2,94*


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Symphony X (3,33)
9. Iced Earth (3,25)
10. Rainbow (2,94)
11. Sonata Arctica (2,44)