The Byrds - Ballad of Easy Rider (1969)

Dit is een heerlijk rustig Byrds album. Het is tot stand gekomen tijdens een periode waarin de enige originele Byrd Roger McGuinn eigenlijk met zijn Gene Tryp project bezig was. Dat ging uiteindelijk niet door maar de nummers hiervan kwamen op de twee albums hierna terecht. Het enige nummer dat door McGuinn geschreven is op dit album is de titeltrack.

De rest van de nummers zijn covers of kwamen van de andere bandleden. Het zou dus eigenlijk een van de mindere Byrdsalbums moeten zijn, maar deze komt toch altijd bovendrijven.

De voornaamste kwaliteit is de heerlijke rustieke sfeer die van het album afstraalt. Het begint al goed met Ballad of Easy Rider, een oersimpel nummer, twee minuten lang maar deze twee minuten zijn zo'n beetje de mooiste ooit op plaat vastgelegd.

De rest van de nummers kan hier dan ook niet aan tippen, maar er zijn nog voldoende klassetracks over. Fido mag dan wel weer over een hond gaan, de track is lekker funky en heeft zelfs een korte drumsolo. Tulsa County is een heerlijke countryrock song die een hoogtepunt zou zijn geweest op Sweetheart of the Rodeo.

Jesus is Just Allright is de (geflopte) gospelsingle en Bob Dylan´s It´s All Over Now, Baby Blue wordt teruggebracht tot de snelheid van een slak, maar is niettemin prachtig. Het door Gene Parsons geschreven Gunga Din is het een na beste nummer van het album en ook de Woody Guthrie cover Deportee is erg mooi. Armstrong, Aldrin and Collins is de traditionele aparte afsluiter.

De rest van de nummers zijn goed, maar iets minder en alleen Jack Tarr the Sailor skip ik wel eens.

Al met al weer een prima Byrds album, eentje die ideaal is voor een rustige zondagmorgen of voor wanneer het zo warm is dat de mussen dood van het dak vallen.

Wat een saaie plaat zeg.
Nergens weet deze naar een hoogte punt te kruipen.
De nummers, zoals het titel nummer, hebben wel wat maar weten dat nergens echt hard te maken.
Ook vind ik het verschil in volume tussen de nummers extreem irritant.
Soms ligt de percussie/drums wel erg op de voorgrond en staat de stem dieper in de mix waardoor het een gek geheeltje word.

Het wil niet direct zeggen dat dit geen groeier is, maar echte pareltjes staan hier niet op.
Deze versie van "Its All over Now, Baby Blue" weet mij enigszins te pakken, mede door de harmonieën(op de CDhoes staat overigens dat deze op deze plaat terug keren, maar echt opvallend zijn ze helemaal niet.)

De bonustracks zijn wat mij betreft beter gemixed, en ook iets sterker qua volume.
Op het gewone, originele album wil de ruimte tussen gitaar en ritmesectie wel eens wat groot zijn waardoor het gewoon enorm saai word.

De country wordt weer iets verdrongen ten faveure van de folk, maar op deze manier gaat het niet meer gebeuren met The Byrds. McGuin is afstand mijn minst favoriete Byrd en met de huurlingen hier kan hij geen potten breken. Er wordt vrij matig gezongen, de songs zijn verre van interessant. Het niveau is vrij middelmatig. Het is nergens (extreem) slecht, maar het gaat wel het ene oor in en de andere weer uit. De opener doet nog wel denken aan de soundtrack van Into The Void. Het mag alleen de schaduw nog niet kussen. We komen echter wel weer dichter bij de eindstreep.


Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Ballad Of Easy Rider
8. Sweetheart of the Rodeo

Ik herinner me dat ik Easy Rider lang geleden wel gezien heb, maar niet helemaal duidelijk een mening kon vormen over wat ik precies van moest vinden. Ik dacht al even een soundtrack te krijgen, maar buiten de openingstrack is de koppeling met de film dus praktisch nihil. Het levert wel iets beter songs op dan op de twee voorgangers, want buiten Ballad Of Easy Rider kan ik ook Jack Tarr The Sailor en Jesus Is Just Alright best waarderen. Voor de rest is het allemaal niet mijn ding, maar ik kan het uitzitten zonder me te hard te ergeren.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Ballad Of Easy Rider
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart Of The Rodeo

Toen ik als puber zo enthousiast was over mijn eerste Byrds-plaat Mr tambourine man had ik natuurlijk chronologisch verder moeten gaan met Turn! turn! turn!, maar in plaats daarvan kocht ik Ballad of Easy Rider, want die was behoorlijk afgeprijsd. Wist ík veel dat zo'n plaat niet voor niets in de uitverkoopbakken staat... Een flinke teleurstelling, vond ik toen, en al die jaren later vind ik dat eigenlijk nog steeds. Het titelnummer is een prachtige opener, Jesus is just alright swingt behoorlijk (en op de tekst let ik dan maar even niet), Tulsa County blue is mooie en aandoenlijke countryrock, en het zonnige Gunga Din complementeert het kwartet dat er voor zorgt dat ik dit album nog wel eens draai, maar voor de rest is het alleen maar druilerigheid, lethargie en landerigheid wat de klok slaat – de monotonie van Fido, het zeikerige Oil in my lamp, de geaffecteerde zang op Jack Tarr the sailor, de zeurderige harmonieën die elk besef van "closure" uit Dylans It's all over now baby blue wegfilteren, de uitdrukkingsloze zang op There must be someone, de suffe drums op Deportee en de meligheid van het slotnummer, het is in mijn oren allemaal even vervelend. Ik wring me in bochten, maar ik kan hier toch maar heel weinig verdienstelijks in ontdekken.