The Byrds - Byrds (1973)

Het reunie album van de oorspronkelijke Byrds.

Destijds ongenadig de grond in geboord, maar ruim dertig jaar later blijkt het best een lekker album te zijn. De vernieuwing die de band in het begin van hun carriere kenmerkte is weg. Daarvoor in de plaats gekomen is een grotendeels geslaagde songselectie waarbij met name de covers het album een meerwaarde geven.

Joní Mitchell's For free krijgt een mooie uitvoering, maar het zijn met name de twee Neil Young nummers die opvallen. Cowgirl in the sand verliest zijn instrumentale geweld en wordt teruggebracht naar het lieve liedje dat het ooit moet zijn geweest en See the sky about to rain kan wedijveren met Neil Young's versie op On the Beach wat de beste versie is.

Het originele songmateriaal is goed, behalve misschien de twee songs van Roger McGuinn. Als je zijn later dat jaar uitgebrachte solo-album beluisterd, kan je het gevoel niet onderdrukken dat hij de afvallers van dat album voor dit album heeft gebruikt. Gelukkig zijn Sweet Mary en Born to rock & roll niet al te slecht.

Ik vind niet eens zo'n slecht album, maar af en toe sla ik toch de songs met de leadvocal van David Crosly liever over.
Opvallend is de wat compactere versie van Neil Young's 'Cowgirl in the sand'. (See the sky) about to rain van The Byrds was een jaar eerder uitgebracht dan Young's eigen versie. Ik vind beide versies hartstikke goed. Hillman & Clark hebben ook weer wat moois afgeleverd. McGuinn was natuurlijk met zijn solo-album bezig en het lijkt net alsof zijn bijdragen eigenlijk daarvoor bestemd waren.
Op de herziene cd-versie van 'Farther along' staat een vroege versie van 'Born to rock and roll' als bonus track. Ik vind de versie van dit Byrds (1973) album toch beter. Wel jammer dat ze niet meer in de originele bezetting verdergegaan zijn.

Geen slechte plaat. Wel een plaat waar ieder zijn eigen ding doet, ik hoor niet echt een band aan het werk. Maar een beetje ondergewaardeerd is ie wel. 3,5 ster toch wel.

De oorspronkelijke Byrds bezetting komt samen voor een wisselvallige plaat, geproduceerd door David Crosby. Dit is duidelijk een poging om Crosby, Stills, Nash & Young na te doen. Eigenlijk is dit ook helemaal geen album onder de naam The Byrds, maar onder Roger McGuinn, Gene Clark, David Crosby, Chris Hillman & Michael Clarke. De mooiste nummers vind ik de Gene Clark composities 'Full Circle' en 'Changing Heart', maar eigenlijk zijn het allemaal leftovers van andere projecten van de bandleden. Zo had Chris Hillman nog wat nummers over van zijn Manassas-avontuurtje, en David Crosby vond het zelfs nodig om zijn solo-klassieker 'Laughing' nogmaals op te nemen.

Overigens geen Dylan-covers hier, wel twee van Neil Young. 'See The Sky About To Rain' zou hij pas een jaar later zelf uitbrengen op "On The Beach".

Tsja, dubbel gevoel over deze plaat en ik sluit me aan bij wat er hierboven over wordt gezegd. Op zich is het album niet verkeerd, toch zeer zeker niet de mislukking waar het vaak voor wordt aangezien, maar als Grote Comeback faalt het.

Een plaat met 4 songschrijvers van formaat zou op zich geen covers (hoe goed ook: For Free van Joni Mitchell, See The Sky van Neil Young) of opnieuw opgewarmde versies van eerder (eigen) werk (Crosby's Laughing, McGuinn's Born To Rock'n Roll) nodig hebben; plus Hillman's bijdragen waren niets meer dan vullertjes.

De enige die er duidelijk zijn schouders onderzette was Gene Clark - het titelnummer is trouwens ook op diens Roadmaster te vinden in een iets eerdere versie, maar dat album was alleen in Nederland uitgekomen, dus zo'n opgewarmd kliekje was dat buiten NL niet, in 1973 - en Full Circle was zeker goed genoeg als titelsong.

Hadden de andere heren hun flink opgeblazen ego's naast zich neer kunnen leggen en waren ze met nieuwe songs op de proppen gekomen die zich met die van Clark konden meten - en dat konden ze best, zie bv McGuinn's eerste soloalbum en Crosby/Nash kort hierna - dan had er een topalbum neergezet kunnen worden dat de wereld had kunnen laten zien van wie The Eagles hun kunstje hadden afgekeken. Helaas werd het album zeer lauw ontvangen en bleek dit eveneens het allerlaatste Byrds studio album te zijn.

Niettemin, zonder de extra baggage (de! re! u! nie!) die Full Circle met zich meetorst is het grotendeels een goede verzameling songs.
3***

Ach het klinkt allemaal wel oke, maar de covers en de nieuwe versies van eerder werk halen het allemaal niet bij het origineel. Daarom vind ik deze niet echt de moeite waard.

Misschien moet je "The Notorious Byrd Brothers" uit '68 eens proberen; dat was het laatste Byrds album met Crosby (ook al doet hij maar op de helft mee). Op dat album gaan The Byrds al wat meer de country-rock kant op. (staat inmiddels ook in m'n top 10 )

"Byrds" is eigenlijk gewoon een flauwe CSNY rip-off.

Dat album wordt wel erg hoog aangeschreven, laat ik die dan toch maar eens proberen.

Dat is nu al je beste idee van het jaar!

Ik zag deze voor 4 euro op LP, dus ik heb 'm toch maar meegenomen. Misschien komt het doordat ik nu wat meer vergelijkingsmateriaal van the Byrds heb, misschien doordat een LP stukken beter klinkt dan MP3's, maar ik heb hem de vorige keer toch iets onderschat.

Full Circle is heel aardig en For Free ook. Kant 2 vind ik nog een stukje beter. Elk nummer daarop is heel aardig. Cowgirl in the Sand is alleen erg opvallend, een compleet eigen versie. Waar de originele van Neil Young lang, hard en deprimerend is, is deze precies het tegenovergestelde. Voor elke cover geldt dat ze minder goed zijn dan het origineel, maar toch best geslaagd zijn.

Ik doe er een halfje bij, dat verdient deze absoluut.

Voor spreekwoordelijke appel en ei gekocht vandaag, de plaat staat voor het eerst op, Full Circle klinkt alvast heel lekker en herkenbaar Byrds...
Ik beluisterde vluchtig in de camion nog de 2 Neil Young-covers die me redelijk meevielen, maar niet tegen de originelen opkonden.
Kom zeker terug met bevindingen.

Na twee luisterbeurten... kom ik voorlopig toch tot *** sterren. Lang niet slecht, al klinkt het hier en daar eerder als een CS&N plaat.

Het klinkt allemaal nogal vrijblijvend, maar nèt daarom ook zo ontzettend leuk, niets pretenties, gewoon lekker samen spelen en de meest liedjes zijn voor mij echt genietbaar.
Ik verhoog derhalve met een halfje. Leuke goedkope aanwinst is dit!

Ook al zijn de enige goede nummers afkomstig van Gene Clark, Joni Mitchell en Neil Young (OK, McGuinn's 'Sweet Mary' is ook wel aardig, maar de nieuwe versie van Crosby's 'Laughing' is totaal overbodig): als je deze goedkoop kunt vinden zul je er inderdaad geen spijt van krijgen.

Zonder de vergelijking te maken met de originele opname van Laughing kan deze er best mee door. Maak je die vergelijking wel, tja dan blijft er niet veel van over. Ik vind de originele, denk ik, Crosby's sterkste nummer vandaar....

Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo'n slecht album van The Byrds. Blij met de aanwezigheid van David Crosby.

Omdat hij eigenlijk tussen 1972 en 1975 maar weinig opnames heeft gemaakt, in de tijd dus tussen twee Crosby & Nash albums. In een enorme vruchtbare periode, als je kijkt naar de albums die zijn uitgebracht door zijn S.N.&Y. maatjes.

Maar je moet zijn deelname aan dit album natuurlijk niet uitvlakken. Stills had Manassas en Crosby had met de aanwezigheid van McGuinn, Clark, Clarke & Hillman natuurlijk topmusici in de nabijheid. Die op zijn minst enigszins moesten kunnen concurreren met CSN&Y.

DBL constateerde eerder ook terecht dat er met dit album een soort van "een flauwe CSNY rip-off" sprake is. Want behalve David Crosby (uiteraard) zijn de overige leden mij ook niet sterk genoeg voor een dergelijk vergelijk.

Je hoort het bijvoorbeeld aan de slappe versie van Cowgirl in the sand (van Neil Young). Dat had David Crosby in z'n eentje beter gedaan. Er staan meer mindere nummers op, o.a. Born to rock & roll.

Ik had meer inbreng van David Crosby verwacht, maar hij zingt hier een nummer van Joni Mithell (For free), Laughing was natuurlijk al overbekend en het enige nummer dat hij verder qua compositie nog heeft ingebracht is Long live the king.

Zijn rol is daarmee niet dezelfde als die van Stills bij Manassas en dat vind ik betreurenswaardig. Ik moet toegeven dat ik niet weet hoe Crosby in die tijd in zijn vel stak (ook qua gebruik van allerlei middelen) maar hier had hij met The Byrds toch met iets beters kunnen komen.
Dit album kwam ongeveer tegelijkertijd uit met Wild Tales van Graham Nash en die ging toch wel wat voortvarender aan de slag met nieuw werk.

Ach, slecht is het allemaal overigens niet, en aardig voor degene die van deze muzikale richting houden. Maar het is te gemiddeld.

Crosby was in deze tijd doodongelukkig. Zijn vriendin overleed in 1969 door een auto ongeluk, waarna hij steeds meer drugs ging gebruiken. Hij is toen compleet 'geflipt' en het heeft jááren geduurd voor hij er enigszins overheen kwam.

Zijn steeds erger wordende drugsverslaving was dan ook de reden dat hij steeds minder ging schrijven.

Graham Nash kreeg helaas hetzelfde voor de kiezen: zijn vriendin (Amy Gossage) werd in 1973 (andere bronnen zeggen '75) op gruwelijke wijze om het leven gebracht door haar broer. De bronnen spreken elkaar echter tegen. De grauwe sound van Wild Tales wordt soms toegeschreven aan de moord op Nash' vriendin, dan zou ze dus voor '74 vermoord moeten zijn.

Nash zegt echter zelf in Crosby, Stills & Nash: The Biography dat het vóór Wild Tales is gebeurd, en Nash herinnert zich die dingen altijd uitstekend (zeker zoiets).

Daar heb je het al. Zonde van het talent van David Crosby, ik heb het ongetwijfeld al eerder geschreven.

Vermoedelijk niet in staat om de regie bij dit album van The Byrds te voeren.
Maar ik moet zeggen, hij is sinds het CSNY (1988) toch weer redelijk op dreef. En als ik hem een paar weken geleden toch weer bezig zag.......is hem veel vergeven!

Bob Dylan schreef het al in zijn "Chronicles": Crosby was niet op zijn plek bij The Byrds. Dit album maakt dat helaas nogmaals duidelijk. Ook al is Crosby mede verantwoordelijk voor die legendarische samenzang, zijn composities en vooral zijn persoonlijkheid botsen met die van de overige Byrds.

Ik zou haast zeggen - en dat is misschien raar uit de mond van een CSNY-fan - dat Crosby's rol op dit album juist te groot is. Alleen al omdat hij de plaat produceerde (had zoveel beter kunnen zijn), maar ook omdat hij totaal geen inspiratie had. 'Long Live The King' is een van zijn minste nummers ooit, terwijl 'Laughing' veel minder is dan de versie op "If I Could Only Remember My Name". Wel erg mooi vind ik zijn zang op Joni's 'For Free'.

Maar natuurlijk was niet alleen Croz verantwoordelijk voor dit mislukte album. McGuinn had betere nummers bewaard voor zijn eerste solo-lp uit '73 en Chris Hillman schreef gewoon niet meer zulke goede nummers als die op eerdere Byrds-platen, met name "Younger Than Yesterday". Ook op de tweede Manassas-plaat en op de Souther-Hillman-Furay Band lp's, stelt hij flink teleur. Gelukkig kwam later The Desert Rose Band, waarbij Hillman weer in topvorm was.

Een van de twee prachtige songs van Gene Clark ('Full Circle') staat in een betere versie op zijn "Roadmaster", wat "Byrds" nog minder essentieel maakt.

Ik luister met veel meer plezier naar de vier nieuwe opnames van The Byrds (althans, McGuinn, Crosby en Hillman) die aan de box set uit 1990 werden toegevoegd.

Ik vind Crosby ook zwak overkomen voor zijn doen. Dat hij toch niet bang hoeft te zijn voor een onvoldoende zegt e.e.a., maar ik draai deze plaat eigenlijk nooit. Er is zóveel beter Byrds-gerelateerd werk. Heb ook nooit zo van Crosby's cover van 'For Free' gehouden. Live is hij geloof ik wel eens boos weggelopen toen het publiek door dat nummer heen praatte (nu deed hij dat niet alleen bij dat nummer), maar een beetje saai is het ook wel. Ik mis een beetje waar 't heen gaat en de melodie vind ik echt niet memorabel.

Gene Clark was ook ineens teruggevallen van één van de allerbeste singer-songwriters tot een middenmoter. Hillman had inderdaad ook een dipje, en ook z'n eerste paar soloplaten zijn niet al te best. Gelukkig levert hij nu alweer jááren constant, goed werk af (al dan niet met Herb Pedersen).

Dit album past toch wel in die tijd van The Eagles en Linda Ronstadt, maar heeft toch ook overeenkomsten met eerdere Byrds albums, dus blijken de Byrds voorlopers te zijn geweest in het country-rock genre.

Jaren geleden als cut out gekocht voor twee gulden en ik was danig teleurgesteld in de inhoud van de plaat. Jaren later wist ik het album wat meer te waarderen. Mijn verwachtingen om de originele groep weer eens te horen waren te hoog gespannen.
Eigenlijk was dit album gedoemd om te mislukken. David Crosby dwong Roger Mcguinn min of meer om 'zijn' Byrds op te doeken zodat de originele bezetting zonder concurrentie de draad op kon pakken. Ook wilde Crosby de productie doen, iets wat hij niet goed in de vingers had.
In de Gene Clark documentaire 'The Byrd Who Flew Alone' legde Chris Hillman uit dat eigenlijk niemand behalve Gene Clark en Dave Crosby echt gecommiteerd was om iets van de groep te maken. Gene Clark leverde in feite goede liedjes aan. Hillman gaf ook besmuikt lachend toe dat hij een paar ondermaatse dingetjes had aangeleverd. Mcguinn hield zijn beste werk achter voor zijn solo album. Persoonlijk vind ik 'Full Circle' het mooiste nummer.

Full Circle heb ik ook aangevinkt, evenals See the Sky About to Rain en Cowgirl in the Sand. Inderdaad een onevenwichtig album, maar de door David Crosby en Gene Clark gezongen liedjes had ik tóch niet willen missen.

Deze heb ik ergens in de 70s uit de cut-out bakken gevist. Het is een wel charmant album maar toch te rammelig en vrijblijvend om echt goed te worden. Je kunt gewoon horen dat er niet genoeg tijd in gestopt is om de songs tot een wat meer organies geheel te maken, het zal wel weer met de "over inflated" ego's van de heren te maken hebben gehad.

Full Circle is het prijsnummer maar staat dan weer in een veel betere versie op Gene Clark's Roadmaster maar daar had de rest van de wereld geen weet van ......... die plaat werd destijds alleen in NL uitgebracht.

Ik heb wat gemengde gevoelens bij dit album. Enerzijds staan er werkelijk prachtige nummers die kwalitatief meekunnen met The Byrds in hun topjaren (met name de door Clark geschreven nummers, en ik wil ook een lans breken voor het catchy Borrowing Time), anderzijds zouteloze fillers (Born to Rock & Roll) of nummers die totaal uit de toon vallen in de context van het album (For Free, Laughing). Ik vind het album dan ook lastig te plaatsen in de discography van The Byrds. Ik vind het als geheel toch beter dan het meeste werk dat The Byrds na het vertrek van Hillman in 1968 nog hebben gemaakt - ik zie de band in de tussenliggende jaren meer als McGuinn's spinoff van The Byrds zoals alle leden hun andere bands hadden (al bleven McGuinn's Byrds wel dichter bij de Byrds' sound dan CSN(Y) en The Flying Burrito Brothers e.d.). Tegelijkertijd is het hier wel erg duidelijk dat de leden zich in verschillende richtingen hebben doorontwikkeld en is er op de meeste nummers te weinig eenheid om het echt lekker te laten klinken. Daarnaast had iedereen natuurlijk zijn eigen belangen om wat nummers op de plaat te krijgen; vermoedelijk hebben alle ego's moeite gehad het eens te worden en is als compromis besloten dat iedereen twee nummers mocht bijdragen en dat de rest covers zouden worden. Toch een gemiste kans om een écht goede plaat te maken, zoals Crosby ook toegeeft in de docu The Byrd Who Flew Alone.

Hoewel ik eerst naar 4* neigde, laat ik het nu op een magere 3,5*.

Het valt toch wel wat tegen, ondanks dat ik heel goed weet dat een terugkeer naar de zestiger jaren, wat het geluid betreft, niet realistisch is. Met Gene Clark en David Crosby keren muzikanten terug, maar de goede liedjes blijven uit. Van mij haddend ie covers van Neill Young ook niet gehoeven. Het is ook jammer dat de heren blijven hangen in de country. De inspiratie druipt er niet bepaald van af, maar het het niveau is wel wat hoger dan wat The Byrds op de vorige platen presteerde.

Het verhaal is uit. Dat merk je aan alles. Misschien denken countryliefhebbers er anders over, maar beter dan dit kan het toch niet worden. Jammer dat het met The Byrds zo moest lopen.


Eindstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrds
7. Byrdmaniax
8. Dr. Byrds & Mr. Hyde
9. Ballad Of Easy Rider
10. Farther Along
11. Sweetheart of the Rodeo
12. (Untitled)

Leuke marathon, maar ik ben het wel met Ruud eens dat ik veel liever de eerste 5 folkrock/psychedelische albums hoor dan de country van later. Wel hoor ik dit album wel beduidend liever dan het gros van de post 'The Notorious Byrd Brothers'- albums. Misschien dat de terugkeer van Clark en Crosby er toch mee te maken hebben, want de zang is beduidend beter. Met Sweet Mary, Long Live The King en Laughing ook weer een aantal echt toffe songs. Minder country, iets meer folk en vooral nog iets meer kwaliteit. Helaas niet de pracht en praal van de eerste vijf, maar ik kan me voorstellen dat ik dit album met nog wat meer tijd best nog iets hoger kan waarderen. Hier vind ik het in ieder geval weer eens leuk om te luisteren. Gelukkig ook geen echte troep gehoord, maar ik snap de liefde voor Sweetheart Of The Rodeo oprecht niet.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers 4.5*
2. Fifth Dimension 4.5*
3. Turn! Turn! Turn! 4.5*
4. Younger Than Yesterday 4*
5. Mr. Tambourine Man 4*
6. (Untitled) 4*
7. Byrds 3.5*
8. Ballad Of Easy Rider 3*
9. Farther Along 3*
10. Byrdmaniax 3*
11. Dr. Byrds & Mr. Hyde 3*
12. Sweetheart Of The Rodeo 2.5*
Gemiddelde: 3,58*

De bekende reünie-LP uit 1973. De originele bezetting is present op dit album.
Veel verhalen deden toenterijd de ronde over hoe de opnamen in hun werk waren gegaan. Zo zouden de bandleden elkaar hebben ontlopen door op verschillende dagen naar de studio te komen. Het was dan later aan de opname-technici om er toch nog een pakkend geheel van te maken.
Sommige nummers klinken dan ook alsof ze op een regenachtige woensdagmiddag in elkaar geflanst zijn. Bovendien werd al snel bekend dat enkele bandleden hun beste composities achter hadden gehouden voor hun eigen solo-projecten.
Als Byrds-fan van het eerste uur beschouw ik deze LP alleen van historisch belang. In artistiek opzicht is er helaas geen toegevoegde waarde aan hun repertoire.
Het nummer "Full Circle" (Gene Clark) werd op single uitgebracht en leverde een bescheiden hitje op.

Echt aanslaan deed dit album niet, ondanks het succes van CSNY en Clark en Hillman (Burrito Brothers en Manassas) die in ieder geval de recensenten achter zich hadden. Je zou denken dat een reünie van de oorspronkelijke Byrds in 1973, ongeacht de inhoud van het album, voldoende zou zijn voor een verkoopsucces. Dat dacht David Geffen in ieder geval wel, die een lucratief aanbod deed.

Geen jangle pop, raga of zelfs country rock, maar meer een weerspiegeling van waar de artiesten nu stonden. De kritieken waren op z’n zachts gezegd opmerkelijk: de groep en de productie (door Crosby) zou te veel gemodelleerd zijn naar CSNY en er zou te veel Gene Clark op staan. Ook opvallend: drie covers, twee van Neil Young en één van Joni Mitchell. Volgens Crosby niet meer dan logisch: Dylan was de belangrijkste songwriter van de sixties en Young van de seventies. Al was het Clark die koos voor Young en Crosby voor Mitchell.

Enige vorm van herwaardering is toch wel op zijn plaats. Hoewel er ronduit zwakke, ongeïnspireerde nummers op staan als McGuinns ‘Born to Rock ‘n’ Roll’ en Hillmans ‘Things Will Be Better’ (Hillman was bezig met een soloalbum, dat pas in 1976 verscheen, en gaf later toe zijn beste werk achter te houden) valt er ook genoeg te genieten. Het album opent sterk met Clarks ‘Full Circle’ (dat eerder al op zijn Roadmaster verscheen) en McGuinns ‘Sweet Mary’, beide met rootsy mandolinebijdragen van Hillman.

Ook Crosby recyclede met ‘Laughing’ een eerder nummer, al is zijn lezing daarvoor interessant: hij schreef het tijdens zijn laatste dagen bij de Byrds en ging dus eigenlijk verder waar hij gebleven was. Hij schreef het overigens voor George Harrison, die zich volgens Crosby te veel liet leiden door zijn guru Maharishi Mahesh Yogi en de Hare Krishna, maar hij durfde het hem niet te vertellen. Hoewel zijn cover van Joni Mitchells ‘For Free’ sterk is en zijn overige bijdragen redelijk zijn, maakt hij zich er met één nieuw nummer wat gemakkelijk vanaf. Hij was echter niet de enige Byrd die materiaal achterhield voor andere projecten.

Wat mij zelf nog het meest opvalt is dat de samenzang, hoewel alom vertegenwoordigd, wat naar de achtergrond gemixt is, terwijl dat juist de kracht van de groep was. De covers van ‘Cowgirl in the Sand’ en ‘See the Sky About to Rain’ hebben niet de intensiteit van de originele uitvoeringen, maar mogen er toch zijn. De wat luchtigere en meer rootsy uitvoeringen worden gedragen door de stem van Clark en hebben sterke harmonieën. Ze krijgen in ieder geval mijn vinkjes, samen met ‘Sweet Mary’.

Stijn_Slayer schreef:



Roadmaster werd alleen in Nederland uitgebracht om het succes van de Edison die Clark had ontvangen voor White Light te benutten. Full Circle was voor verreweg de meeste Amerikanen in 1973 een nieuw nummer.
Roadmaster werd pas jaren later officieel in de VS uitgebracht, nadat er opvallend veel exemplaren vanuit Europa werden geïmporteerd.

Zoals al door menige liefhebber is betoogd, hielden de bandleden hun beste nummers achter voor hun eigen solo-projecten. Gene Clark had altijd al de minst ontwikkelde 'politieke' antennes en bood gewoon goede nummers aan voor dit album. De versie van "Fulle Circle" van The Byrds vind ik zelfs beter dan zijn eigen versie.
Geen topper, maar ik draai deze LP uit 1973 toch nog minstens eenmaal per jaar. Tja, we worden ouder papa...