Deep Purple - In Concert with the London Symphony Orchestra (1999)

Het bewijs dat klassieke muziek perfect samen kan gaan met rock muziek.
Pictured Within heeft een geweldige zware zanger en Wait a While heeft een geweldige zangeres die het erg emotioneel brengen kan.
Ronnie James Dio volgt daar perfect op aan met Sitting in a Dream, Love is All is ook mooi uitgevoerd maar ik heb dat nummer nooit echt bijzonder gevonden.
Via Miami & That's Why God Is Singing the Blues staan gek genoeg niet op de dvd, ik dacht dat de dvd met 2 uur wel het hele concert liet zien maar schijnbaar heb ik dat verkeerd gedacht?

Wring That Nick in een heerlijke jazzy manier is zeker 1 van de hoogtepunten en daarna valt het in lange klassieke stukken die lekker afgewisseld worden door de heren van Purple.

De klassiekers die ze op de laatste 30 minuten van het concert(op dvd) speelden waren een geweldige afsluiter, ze beginnen met het beste van wat ze in die tijd met Morse hebben uitgebracht en plakken daar nog 2 klassiekers aan vast.

Ik heb hier erg van genoten maar ik vind het nogmaals wel raar dat de dvd versie een paar nummers niet bevat die de cd wel weer heeft, meestal is dat andersom?

4,5*

Picture within en wait a while van Jon Lord zijn wondermooi, sitting in a dream mooi vertolkt, Love is all wel leuk, Via Miami vind ik juist wel lekker door de boogie woogie piano van Jon Lord, de jazzy groove van Wring that neck ook heerlijk, Steve vertoont nog even zijn kunnen en de Pictures of home uitvoering mag er ook wezen met leuke improvisaties aan het eind.

Het voordeel van de Morse periode is ook wel dat er nummers worden gespeeld die in de Blackmore bezetting niet aan bod kwamen.

Jon's orgineel is mooier, maar deze uitvoering valt weer mooi op door de sound en waardering en publiciteit voor Jon Lord die ik het van harte gun en als muzikant zeer waardeer.

extra nummers als TED the Mechanic maar vooral sometimes I feel like screaming en watching the sky vind ik ook geweldige uitvoeringen met een sferisch effect op Smoke on the water met het orkest. Dit nummer hoeven ze van mij niet meer te spelen maar deze versie voegt wel weer wat toe

In Concert with The London Symphony Orchestra was in 2000 de nieuwe van Deep Purple. Indertijd bij verschijnen nieuwsgierig in de cd-winkel in handen gehad, vooral benieuwd naar de bijdragen van Ronnie James Dio. Desondanks niet aangeschaft, wat ik een dikke twee maanden terug alsnog heb ingehaald.
Dit is niet het Deep Purple van Ritchie Blackmores gitaaruitspattingen, maar van toetsenist Jon Lord. Klassiek en bigband in ontmoeting met pop en rock. Met een orkest en áls de gitaar klinkt, die van Steve Morse. Dirigent was Paul Mann.

De start is uiterst kalm, gedurende de eerste cd wordt het volume vanzelf hoger. Om te beginnen twee nummers van Lords soloalbum uit 1998 Pictured Within. Eerst het titelnummer met zang van Ian Gillan. Dan Wait a While, geschreven door Lord met zangeres Sam Brown die uiteraard zelf de uitvoerende is.

Vervolgens solowerk van Purpleleden, aftrappend met twee nummers van Roger Glovers The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast (1974). Ronnie James Dio zingt eerst Sitting in a Dream, waarna het concert steviger wordt met de hit Love Is All. Het publiek reageert uitzinnig, wat zong de man toch goed... Dat originele pianist Eddie Hardin meedoet, maakt het extra mooi.
Vervolgens werk van Gillan: boogierock in Via Miami (mwah) en iets spannender is de jazzpop in That’s Why God Is Singing the Blues. Liever de instrumentale klassieker Take It off the Top van Steve Morse/Dixie Dregs, nu met blazers. Tenslotte de Purpleklassiekers Wring that Neck in een bigbandversie met viool – het kan! - en een filmisch orkestintro bij Pictures of Home.

Op cd2 wordt het bombastisch-romantische Concerto for Group and Orchestra uit 1969 uitgevoerd, wat om de één of andere reden beter binnenkomt dan de 1969-versie. We finally got it right,” merkt Gillan na afloop droogjes op.
Het moet een prachtige avond zijn geweest, want als slot komt er driemaal werk van het Purple-met-Morse langs met als hoogtepunt Sometimes I Feel Like Screaming in een orkest-plus-kamerkoorarrangement. Tenslotte het onvermijdelijke Rook op het Water, dat voorbij de sleur geraakt dankzij de krachtige inbreng van Dio. Een nummer dat hij gedurende zijn dagen bij Rainbow nooit zong, als ik afga op setlist.fm.

Qua nieuw werk een tussendoortje voor Purple, qua organisatie, repetities en resultaat veel meer dan dat.