Jimi Hendrix - First Rays of the New Rising Sun (1997)

Laat ik er voor het gemak vanuit gaan dat Jimi hier echt vlak voor zijn dood mee bezig was.
Dan hoor je een muzikant die echt op zoek was naar een nieuwe richting. Zijn gitaarspel wordt omlijst door funky muziek uit de school van Sly Stone, maar het gehele album vind ik wel wat rommelig.
Dit album laat horen dat Jimi nog hele goede muziek in zich had met een meer funky inslag i.p.v. de bluesrock.
Mitch is trouwens ook in topvorm.

Als ik cry of love al wel heb, heeft ''t dan nog zin deze aan te schaffen?

met cry of love heb je in ieder geval het beste al te pakken. Dus op een schaal van 0 - 10 heeft het ter waarde van een 4 zin.

Ik ben 't overzicht wel wat kwijt, maar als ik War heroes en Cry of love ook heb, en tevens First Rays, dan zijn de eerste 2 genoemde eigenlijk overbodig geworden?

Als ik Wikipedia kijk lijk ik met dit album en South Saturn delta War heroes ook wel weer zo goed als bij elkaar te hebben. Wat een zooitje zeg....

Edit: mooie link: http://hendrix.guide.pagesperso-orange.fr/studio70s.htm

Alle antwoorden zijn hier wel te vinden...

Nu ken ik wel meer albums waarvan je weet (en vrij snel merkt) dat het eigenlijk nog niet af was. Er is even getwijfeld of er een postuum album is dat de moeite waard is en we voelen er weinig voor om verzamelaars te bespreken die enkel zijn uitgebracht om geld in het laatje te brengen. First Rays of the New Rising Sun komt nog het meest overeen met wat Jimi voor ogen had qua opvolger van Electric Ladyland. Nu luistert dit allemaal prima weg. Het gaat inderdaad wat meer de funk en Rhythm&Blues-kant op, maar deze koers heeft zeker wat pareltjes opgeleverd in de vorm van Freedom, Angel en Drifting.

Ergens ben ik wel benieuwd of Jimi alle songs wilde gebruiken. Het is een lange plaat en zeker met die laatste 5-6 songs heb ik het eigenlijk wel gehoord. Er is geen slecht materiaal aan te wijzen, maar op den duur is de boodschap wel duidelijk. Misschien was een nummer a la Voodoo Chile ook wel een goed idee geweest. Anyway, leuk album. Zeker de moeite om eens geprobeerd te hebben.


Eindstand:
1. Electric Ladyland 5*
2. Are You Experienced 4,5*
3. Axis: Bold As Love 4*
4. First Rays Of The New Rising Sun 4*
5. Band Of Gypsys 4*

Zoals Ruud ook al eerder zei was het lastig om te bepalen welke albums nu uiteindelijk wel en niet gelden als echte albums en welke er bestaan uit gevonden b-kantjes met matige mix en onafgemaakte partijen. Waarschijnlijk dat er nog andere albums tussen zitten die ook de moeite waard zijn, maar we hebben het hier toch bij deze vijf gehouden. First Rays Of The New Rising Sun kende ik in ieder geval compleet niet, maar het blijkt een erg fijne verrassing te zijn.

Allereerst komt dit door de flink groovende ritmesectie, waarbij vooral het baswerk echt zeer positief uitschiet. Het songmateriaal zelf mag er absoluut ook zijn: vooral Angel en Room Full Of Mirrors zijn erg tof. Tegen het einde krijg ik een beetje het idee dat het toch nog wat leftover materiaal was dat toch nog op plaat is gezet. Helemaal My Friend is het soort niemendalletje dat wat mij betreft echt niet nodig was geweest en ook Belly Button Window is erg flauw. Het album had sowieso best met wat minder nummers gekund om de gemiddelde kwaliteit nog hoger te houden. De vier sterren zijn zodoende krap, maar alsnog verdiend. Leuk dat er zo lang na zijn dood nog zoiets uitgebracht werd.

Eindstand:
1. Electric Ladyland 4.5*
2. Are You Experienced 4*
3. First Rays Of The New Rising Sun 4*
4. Axis: Bold As Love 3*
5. Band Of Gypsys 3*
Gemiddelde: 3,70*

Naar ik heb begrepen is dit de meest complete èn de meest onopgesmukte verzameling van de nummers die Hendrix bij zijn dood onafgemaakt achterliet, en als zodanig voor mij als Hendrix-liefhebber onmisbaar. Om te beluisteren bedoel ik dan, want in de praktijk komt dit albun toch maar zelden uit de kast, en het kan voor mij niet in de schaduw staan van de vier platen met nieuw materiaal die bij zijn leven van hem verschenen zijn. Het lijkt bij diverse nummers wel alsof alle inspiratie is gaan zitten in het psychedelische intro, want het vervolg is vaak niet meer dan doorsnee-rock met lichte funk-invloeden maar met erg weinig compositorisch vernuft of sofistikatie, en van de solo's krijg ik het ook niet warm of koud – veel nummers lijken geschreven te zijn om ruimte te creëren voor een lekkere solo, maar een matig nummer is geen beste voedingsbodem voor een interessante solo, zelfs niet als je twee solo's door elkaar heen speelt zoals op Astro man.
        Ook tekstueel lijkt Hendrix zich niet steeds bovenmatig te hebben ingespannen: "Here comes Dolly Dagger / Her love's so heavy, gonna make you stagger", "There goes ezy, ezy rider / Riding down the highway of desire" – songtitels als Izabella, Dolly Dagger en Ezy rider vertellen al het halve verhaal, want qua vrouwen lijkt er weinig keuze te zijn tussen insnoerende heksen (Freedom, Stepping stone) en bijna of geheel bovenaardse wezens (Angel, Hey baby [new rising sun]), maar die strikte tweedeling is misschien meegekomen uit Hendrix' achtergrond in de blues. De geluidskwaliteit laat weinig te wensen over, Cox en Mitchell vomen een hecht duo, en het is mooi dat er zoveel moeite is gedaan om de muzikale erfenis van de grootste en belangrijkste rockgitarist aller tijden op integere wijze te presenteren, maar op een tweetal superbe hoogtepunten (Angel en Drifting) en de verrassende gospelinvloeden op Earth blues na doet dit me allemaal rvij weinig.