Ornette Coleman - The Shape of Jazz to Come (1959)
mijn stem
164 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic
-
Lonely Woman (4:59)
-
Eventually (4:20)
-
Peace (9:04)
-
Focus on Sanity (6:50)
-
Congeniality (6:41)
-
Chronology (6:05)
0
fredpit
geplaatst: 28 januari 2007, 01:33 uur
Free jazz..
Niet in woorden te vangen, hoe graag ik het ook zou willen..Dit album staat in mijn top 10, en als je me vraagt waarom...
Ik kan het je niet precies vertellen..je moet het ervaren.
Voorzichtige poging...Los en luchtig. Niet gebonden aan refreintjes en strakke akoorden. Alleen het moment..de instrumenten en een 'zootje' brilliante muziekanten die dat magische moment hebben 'gevangen' en op een schijf hebbben gezet.
Ik als luisteraar ervaar vrijheid, een moment van 'los zijn'.., deelgenoot zijn van dat magische moment waarbij de instrumenten, de muziek het voor het zeggen hebben...Niet het ego van een zanger of geldingsdrang van een band...De muziek, het geluid, haar emotie staat centraal
Geef die muziek de vrijheid, en je hebt free jazz.....Ornette Coleman heeft haar weten te vangen, en op een schijfje gezet zodat wij, 'simpele bewonderaars' er van kunnen genieten...en haar weer vrij kunnen laten iedere keer als we dit album (of soortgelijke albums) draaien...
Niet in woorden te vangen, hoe graag ik het ook zou willen..Dit album staat in mijn top 10, en als je me vraagt waarom...
Ik kan het je niet precies vertellen..je moet het ervaren.
Voorzichtige poging...Los en luchtig. Niet gebonden aan refreintjes en strakke akoorden. Alleen het moment..de instrumenten en een 'zootje' brilliante muziekanten die dat magische moment hebben 'gevangen' en op een schijf hebbben gezet.
Ik als luisteraar ervaar vrijheid, een moment van 'los zijn'.., deelgenoot zijn van dat magische moment waarbij de instrumenten, de muziek het voor het zeggen hebben...Niet het ego van een zanger of geldingsdrang van een band...De muziek, het geluid, haar emotie staat centraal
Geef die muziek de vrijheid, en je hebt free jazz.....Ornette Coleman heeft haar weten te vangen, en op een schijfje gezet zodat wij, 'simpele bewonderaars' er van kunnen genieten...en haar weer vrij kunnen laten iedere keer als we dit album (of soortgelijke albums) draaien...
0
geplaatst: 30 augustus 2007, 23:35 uur
Een prachtige plaat.
Ik sluit mij bij fredpit aan, dit is een gevoel van vrijheid.
PS Fredpit; mooi gesproken, en ik denk dat je het gevoel van dit album precies hebt verwoord. Er blijft voor mij dan ook niets anders over dan het gevoel van vrijheid weer te ervaren, en deze plaat de een 4,5 sterren score te geven.
Ik sluit mij bij fredpit aan, dit is een gevoel van vrijheid.
PS Fredpit; mooi gesproken, en ik denk dat je het gevoel van dit album precies hebt verwoord. Er blijft voor mij dan ook niets anders over dan het gevoel van vrijheid weer te ervaren, en deze plaat de een 4,5 sterren score te geven.
0
geplaatst: 4 december 2007, 15:46 uur
Ik vind het altijd zo moeilijk om jazz onder woorden te brengen. Jouw bericht, Fredpit, helpt me erg goed om dit album te begrijpen, en je legt ook precies uit welke gevoelens deze plaat bij mij oproept... Dit is een zeer sterke plaat, en zou wel eens snel op 5* kunnen komen, en Coleman zou wel eens kunnen uitgroeien tot één van mijn favoriete jazz-muzikanten. Voor nu blijf ik 4.5* behouden.
0
fredpit
geplaatst: 4 december 2007, 16:46 uur
Ondertussen ken ik wat meer jazz en heb ik dit album op 4,5* gezet. Dat betekend dat ik dit een geweldig album vind, maar dat het net dat ....?iets?....mist.
Freejazz is voor mij echt ontspanning, Daar waar veel mensen het zenuwmuziek vinden vind ik het gebrek aan direct herkenbare (monotone) structuur en onderwerp een weldaad voor de geest.
Het openingsnummer mag trouwens zo in mijn jazztrack top 10.
Freejazz is voor mij echt ontspanning, Daar waar veel mensen het zenuwmuziek vinden vind ik het gebrek aan direct herkenbare (monotone) structuur en onderwerp een weldaad voor de geest.
Het openingsnummer mag trouwens zo in mijn jazztrack top 10.
0
geplaatst: 12 december 2007, 17:43 uur
Dit is weer even wennen. Snel, retestrak, bijna onnavolgbaar (nr. 2)! Wel heel heel knap, maar geef mij in principe de ietwat laidback jazz.
0
geplaatst: 29 april 2008, 14:50 uur
Een van de hoekstenen van free jazz. In tegenstelling tot veel andere platen uit deze periode heb ik het gevoel dit deze plaat en Free Jazz (A Collective Improvisation) lekker doorkabbelen. Daarom is het veel toegankelijker dan veel andere free jazz.
0
eazyfan
geplaatst: 29 mei 2008, 20:10 uur
Het blijft moeilijk, bij albums als dit denk ik liever een tijdje voor ik mezelf tot het uiterste laat gaan om me te uiten over deze muziek, en vooral wat deze muziek met me doet.
Ornette Coleman en Don Cherry, pure vrijheid en briljante improvisaties gegoten in topcomposities. Ik weet alleen dat zo'n nummer als 'Peace' héél mijn dag zó goed maakt, ik kan niet wachten tot ik dat nummer eens al wandelend zal luisteren op mijn iPod/mp3...
Maar voor nu zwijg ik, geniet ik, gooi ik er 5* op, en een plaatsje in mijn top10 -
Yéeéeessssssssssssssssssss!!!! dat ik deze Jazz ooit heb morgen leren kennen!
Ornette Coleman en Don Cherry, pure vrijheid en briljante improvisaties gegoten in topcomposities. Ik weet alleen dat zo'n nummer als 'Peace' héél mijn dag zó goed maakt, ik kan niet wachten tot ik dat nummer eens al wandelend zal luisteren op mijn iPod/mp3...
Maar voor nu zwijg ik, geniet ik, gooi ik er 5* op, en een plaatsje in mijn top10 -
Yéeéeessssssssssssssssssss!!!! dat ik deze Jazz ooit heb morgen leren kennen!
0
wcs
geplaatst: 5 juli 2008, 16:25 uur
Deze leunt dichter en dichter tegen de 5* aan, net als het geweldige Free Jazz blijkt deze luisterbeurt na luisterbeurt net iets beter te worden en wordt de verslaving alsmaar groter. Ornette Coleman zijn spel en manier van componeren is er van het soort dat bij mij, naarmate ik er meer naar begin te luisteren, groeit.
Het is dan ook weer iets speciaals, een album dat zich makkelijk onderscheidt van de rest. Net als die andere waarover ik het al had is dit free jazz die (in tegenstelling tot vele anderen in het genre) ontspannend werkt. Wanneer beide virtuozen samenspelen doen ze dat in perfecte harmonie en is het jazz om van te genieten. De solo's sluiten daarbij erg mooi aan. Geen energieke razendsnelle loopjes, nee het gaat er vrij kalm aan toe. Er wordt op een manier gesoleerd waarbij ze de tijd nemen en zo al hun gevoel in dat instrument kwijt kunnen. Niet nadenken en zuiver op de feeling, zo doen ze dat en zo moet er ook naar geluisterd worden. Niet proberen om de muziek te analyseren maar gewoon luisteren, genieten en er in opgaan zoals fredpit (of pretfrit) dat al zo mooi wist te verwoorden.
Dit is dus weeral een erg geslaagd project van Coleman. Het valt me trouwens ook op dat hij wel altijd erg ambitieuze titels kiest ( niet alleen deze maar bvb ook Change of the Century). Maar als je telkens met zo'n dijk van een album afkomt, mag het natuurlijk wel.
Prachtige plaat en ach wat, ik geef hem gewoon die 5*
Het is dan ook weer iets speciaals, een album dat zich makkelijk onderscheidt van de rest. Net als die andere waarover ik het al had is dit free jazz die (in tegenstelling tot vele anderen in het genre) ontspannend werkt. Wanneer beide virtuozen samenspelen doen ze dat in perfecte harmonie en is het jazz om van te genieten. De solo's sluiten daarbij erg mooi aan. Geen energieke razendsnelle loopjes, nee het gaat er vrij kalm aan toe. Er wordt op een manier gesoleerd waarbij ze de tijd nemen en zo al hun gevoel in dat instrument kwijt kunnen. Niet nadenken en zuiver op de feeling, zo doen ze dat en zo moet er ook naar geluisterd worden. Niet proberen om de muziek te analyseren maar gewoon luisteren, genieten en er in opgaan zoals fredpit (of pretfrit) dat al zo mooi wist te verwoorden.
Dit is dus weeral een erg geslaagd project van Coleman. Het valt me trouwens ook op dat hij wel altijd erg ambitieuze titels kiest ( niet alleen deze maar bvb ook Change of the Century). Maar als je telkens met zo'n dijk van een album afkomt, mag het natuurlijk wel.
Prachtige plaat en ach wat, ik geef hem gewoon die 5*
0
wcs
geplaatst: 24 februari 2009, 08:31 uur
In het rijtje der toeteraars staat Ornette Coleman wat mij betreft op de 1ste plaats. D'r lopen er nog wel rond, mensen die er in slagen met hun instrument te versmelten, die de diepste bodems van de menselijke ziel weten bloot te leggen via een sax of trompetter maar toch, toch gaat deze Coleman nog dieper.
t' Is net zoals sommige voetballers die bal schijnbaar aan hun voet kunnen laten kleven, of een meesterschaker die dingen ziet die voor de gewone-Jan-met-de-pet-op altijd onzichtbaar zullen blijven. Ornette bespeelt die alt op een verfijnde manier die ik nog nergens anders gehoord hebt, de tact, de timing, de perfectie gewoon, zijn ongelooflijk.Zo heeft hij geen last van een nodeloze experimenteerdrang die alleen de zenuwen op hun wenken bedient, ook veels te snelle loopjes die alleen als bewijs te zijner virtuositeit kunnen dienen, worden achterwege gelaten. In plaats van zich aan nodeloos piep-en kraakwerk te wagen, speelt hij gewoon, niks meer en niks minder (en vooral fantastisch om naar te luisteren) Bovendien wordt hij hier bijgestaan door 3 mensen die perfect weten waar hij naar toe wil. Blackwell en Haden schitteren inzake subtiliteit, je hoort ze wel maar opvallen doen ze niet, het enigste doel dat zij voor ogen hebben lijkt de sfeer te zijn. Geen van de 2 probeert de show te stelen en er wordt gewoon gedaan wat er van hen verwacht wordt : de rode loper uitrollen voor de wonderblazers genaamd Donald Cherry en Ornette Coleman.
Deze 2 wagen zich, geruggensteund door de mooie bas-en drumpartijen, op het pad der ultieme vrijheid en er gebeurt iets magisch : Free Jazz. Dat wat Coleman voor ogen had gebeurt hier op zo'n mooie manier dat bijna 50 jaar na de opnames dit nog altijd 1 van de mooiste dingen is die de wereld ooit heeft mogen kennen. De 2 blazers luisteren naar elkaar, vullen de ander aan en spelen prachtig in op wat er zich ontwikkelt, langzaam voel je de nummers openbloeien en uit zichzelf stijgen, alsof elke adem van die 2 zich in een gouden noot vertaalt. Cherry past er ook zo goed bij, hij speelt krak hetzelfde : menselijke, je de adem afsnijdende melodieën die zich recht door je hart boren.
Eigenlijk gaat dit verder dan muziek, er schuilt iets in die sax dat geen mens verklaren kan, alsof er iets in sluimert dat het verstand overstijgt, een soort oergevoel dat de rede te boven gaat en je enkel kan voelen. Ik heb dan ook de indruk dat Coleman zijn instrument aftast, dat hij tussen de registers een reis probeert te maken door een gevoelswereld waarin zowel vreugd, verdriet als euforie en vele anderen worden bereikt.
Hij heeft hoe dan ook een plaat gemaakt waarvan het enorm genieten is.
t' Is net zoals sommige voetballers die bal schijnbaar aan hun voet kunnen laten kleven, of een meesterschaker die dingen ziet die voor de gewone-Jan-met-de-pet-op altijd onzichtbaar zullen blijven. Ornette bespeelt die alt op een verfijnde manier die ik nog nergens anders gehoord hebt, de tact, de timing, de perfectie gewoon, zijn ongelooflijk.Zo heeft hij geen last van een nodeloze experimenteerdrang die alleen de zenuwen op hun wenken bedient, ook veels te snelle loopjes die alleen als bewijs te zijner virtuositeit kunnen dienen, worden achterwege gelaten. In plaats van zich aan nodeloos piep-en kraakwerk te wagen, speelt hij gewoon, niks meer en niks minder (en vooral fantastisch om naar te luisteren) Bovendien wordt hij hier bijgestaan door 3 mensen die perfect weten waar hij naar toe wil. Blackwell en Haden schitteren inzake subtiliteit, je hoort ze wel maar opvallen doen ze niet, het enigste doel dat zij voor ogen hebben lijkt de sfeer te zijn. Geen van de 2 probeert de show te stelen en er wordt gewoon gedaan wat er van hen verwacht wordt : de rode loper uitrollen voor de wonderblazers genaamd Donald Cherry en Ornette Coleman.
Deze 2 wagen zich, geruggensteund door de mooie bas-en drumpartijen, op het pad der ultieme vrijheid en er gebeurt iets magisch : Free Jazz. Dat wat Coleman voor ogen had gebeurt hier op zo'n mooie manier dat bijna 50 jaar na de opnames dit nog altijd 1 van de mooiste dingen is die de wereld ooit heeft mogen kennen. De 2 blazers luisteren naar elkaar, vullen de ander aan en spelen prachtig in op wat er zich ontwikkelt, langzaam voel je de nummers openbloeien en uit zichzelf stijgen, alsof elke adem van die 2 zich in een gouden noot vertaalt. Cherry past er ook zo goed bij, hij speelt krak hetzelfde : menselijke, je de adem afsnijdende melodieën die zich recht door je hart boren.
Eigenlijk gaat dit verder dan muziek, er schuilt iets in die sax dat geen mens verklaren kan, alsof er iets in sluimert dat het verstand overstijgt, een soort oergevoel dat de rede te boven gaat en je enkel kan voelen. Ik heb dan ook de indruk dat Coleman zijn instrument aftast, dat hij tussen de registers een reis probeert te maken door een gevoelswereld waarin zowel vreugd, verdriet als euforie en vele anderen worden bereikt.
Hij heeft hoe dan ook een plaat gemaakt waarvan het enorm genieten is.
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 1 maart 2009, 22:02 uur
wcs schreef:
In het rijtje der toeteraars staat Ornette Coleman wat mij betreft op de 1ste plaats. D'r lopen er nog wel rond, mensen die er in slagen met hun instrument te versmelten, die de diepste bodems van de menselijke ziel weten bloot te leggen via een sax of trompetter maar toch, toch gaat deze Coleman nog dieper.
t' Is net zoals sommige voetballers die bal schijnbaar aan hun voet kunnen laten kleven, of een meesterschaker die dingen ziet die voor de gewone-Jan-met-de-pet-op altijd onzichtbaar zullen blijven. Ornette bespeelt die alt op een verfijnde manier die ik nog nergens anders gehoord hebt, de tact, de timing, de perfectie gewoon, zijn ongelooflijk.Zo heeft hij geen last van een nodeloze experimenteerdrang die alleen de zenuwen op hun wenken bedient, ook veels te snelle loopjes die alleen als bewijs te zijner virtuositeit kunnen dienen, worden achterwege gelaten. In plaats van zich aan nodeloos piep-en kraakwerk te wagen, speelt hij gewoon, niks meer en niks minder (en vooral fantastisch om naar te luisteren) Bovendien wordt hij hier bijgestaan door 3 mensen die perfect weten waar hij naar toe wil. Blackwell en Haden schitteren inzake subtiliteit, je hoort ze wel maar opvallen doen ze niet, het enigste doel dat zij voor ogen hebben lijkt de sfeer te zijn. Geen van de 2 probeert de show te stelen en er wordt gewoon gedaan wat er van hen verwacht wordt : de rode loper uitrollen voor de wonderblazers genaamd Donald Cherry en Ornette Coleman.
Deze 2 wagen zich, geruggensteund door de mooie bas-en drumpartijen, op het pad der ultieme vrijheid en er gebeurt iets magisch : Free Jazz. Dat wat Coleman voor ogen had gebeurt hier op zo'n mooie manier dat bijna 50 jaar na de opnames dit nog altijd 1 van de mooiste dingen is die de wereld ooit heeft mogen kennen. De 2 blazers luisteren naar elkaar, vullen de ander aan en spelen prachtig in op wat er zich ontwikkelt, langzaam voel je de nummers openbloeien en uit zichzelf stijgen, alsof elke adem van die 2 zich in een gouden noot vertaalt. Cherry past er ook zo goed bij, hij speelt krak hetzelfde : menselijke, je de adem afsnijdende melodieën die zich recht door je hart boren.
Eigenlijk gaat dit verder dan muziek, er schuilt iets in die sax dat geen mens verklaren kan, alsof er iets in sluimert dat het verstand overstijgt, een soort oergevoel dat de rede te boven gaat en je enkel kan voelen. Ik heb dan ook de indruk dat Coleman zijn instrument aftast, dat hij tussen de registers een reis probeert te maken door een gevoelswereld waarin zowel vreugd, verdriet als euforie en vele anderen worden bereikt.
Hij heeft hoe dan ook een plaat gemaakt waarvan het enorm genieten is.
allemaal nog nooit ervaren bij deze artiest. Mischien dringt het nog eens door, misschien ook niet. Het zijn wel boeiende composities maar wat moet men ermee. De solist Coleman met zijn eigenzinnige frasen drong in mijn gevoelswereld ook niet echt door.In het rijtje der toeteraars staat Ornette Coleman wat mij betreft op de 1ste plaats. D'r lopen er nog wel rond, mensen die er in slagen met hun instrument te versmelten, die de diepste bodems van de menselijke ziel weten bloot te leggen via een sax of trompetter maar toch, toch gaat deze Coleman nog dieper.
t' Is net zoals sommige voetballers die bal schijnbaar aan hun voet kunnen laten kleven, of een meesterschaker die dingen ziet die voor de gewone-Jan-met-de-pet-op altijd onzichtbaar zullen blijven. Ornette bespeelt die alt op een verfijnde manier die ik nog nergens anders gehoord hebt, de tact, de timing, de perfectie gewoon, zijn ongelooflijk.Zo heeft hij geen last van een nodeloze experimenteerdrang die alleen de zenuwen op hun wenken bedient, ook veels te snelle loopjes die alleen als bewijs te zijner virtuositeit kunnen dienen, worden achterwege gelaten. In plaats van zich aan nodeloos piep-en kraakwerk te wagen, speelt hij gewoon, niks meer en niks minder (en vooral fantastisch om naar te luisteren) Bovendien wordt hij hier bijgestaan door 3 mensen die perfect weten waar hij naar toe wil. Blackwell en Haden schitteren inzake subtiliteit, je hoort ze wel maar opvallen doen ze niet, het enigste doel dat zij voor ogen hebben lijkt de sfeer te zijn. Geen van de 2 probeert de show te stelen en er wordt gewoon gedaan wat er van hen verwacht wordt : de rode loper uitrollen voor de wonderblazers genaamd Donald Cherry en Ornette Coleman.
Deze 2 wagen zich, geruggensteund door de mooie bas-en drumpartijen, op het pad der ultieme vrijheid en er gebeurt iets magisch : Free Jazz. Dat wat Coleman voor ogen had gebeurt hier op zo'n mooie manier dat bijna 50 jaar na de opnames dit nog altijd 1 van de mooiste dingen is die de wereld ooit heeft mogen kennen. De 2 blazers luisteren naar elkaar, vullen de ander aan en spelen prachtig in op wat er zich ontwikkelt, langzaam voel je de nummers openbloeien en uit zichzelf stijgen, alsof elke adem van die 2 zich in een gouden noot vertaalt. Cherry past er ook zo goed bij, hij speelt krak hetzelfde : menselijke, je de adem afsnijdende melodieën die zich recht door je hart boren.
Eigenlijk gaat dit verder dan muziek, er schuilt iets in die sax dat geen mens verklaren kan, alsof er iets in sluimert dat het verstand overstijgt, een soort oergevoel dat de rede te boven gaat en je enkel kan voelen. Ik heb dan ook de indruk dat Coleman zijn instrument aftast, dat hij tussen de registers een reis probeert te maken door een gevoelswereld waarin zowel vreugd, verdriet als euforie en vele anderen worden bereikt.
Hij heeft hoe dan ook een plaat gemaakt waarvan het enorm genieten is.
0
wcs
geplaatst: 2 maart 2009, 17:09 uur
Da's misschien net het mooie aan muziek : of je ervaart het als geniaal of hebt er totaal niks aan, puur gevoelsmatig. Ik hoop voor jou dat het kwartje nog valt want als je hem hoort zoals in mijn oren :
0
pretfrit
geplaatst: 20 november 2009, 20:56 uur
Echt heerlijk om na lange tijd weer eens te horen. Wat een plezier en energie. Wat een feestje
Het valt me eigenlijk voor het eerst op hoe toegankelijk dit is. herken de tracks, of in ieder geval de thema's nog stuk voor stuk.
5* en
Het valt me eigenlijk voor het eerst op hoe toegankelijk dit is. herken de tracks, of in ieder geval de thema's nog stuk voor stuk.
5* en
0
thejazzscène
geplaatst: 21 december 2009, 17:49 uur
pretfrit schreef:
Echt heerlijk om na lange tijd weer eens te horen. Wat een plezier en energie. Wat een feestje
Echt heerlijk om na lange tijd weer eens te horen. Wat een plezier en energie. Wat een feestje
Sluit ik me volledig bij aan
.
0
geplaatst: 8 januari 2010, 23:43 uur
Plotseling zit ik sinds een week of wat in een complete "(free) jazz fase". Geen idee hoe het komt, maar deze cd kan ik blijven luisteren op het moment. Geweldig gewoon. Heerlijk samenspel en tsja, hier is het moeilijk om woorden te gebruiken. Deze plaat voelt gewoon heerlijk. Zoals eerder al gebruikt, een magisch moment in de muziek.
0
geplaatst: 12 juli 2010, 20:46 uur
Mooi album van Ornette Coleman, voor iemand die zich aan freejazz / Coleman's is dit een aanrader, aangezien het relatief toegankelijk is. Zijn latere werk wordt toch wel weer wat wilder. 4* voor dit muzikale meesterwerkje.
0
geplaatst: 20 augustus 2010, 12:41 uur
Wow, ben ik daar even een lekkere hap van mn zin vergeten zeg 
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 28 januari 2011, 14:04 uur
Vorig jaar maart had ik al gestemd, maar zoals wel vaker het geval is heb ik bij jazz langer de tijd nodig om mijn ervaring van de muziek onder woorden te brengen.
Het eerdere bericht van fredpit komt dicht bij. Wat zo knap is aan de muziek is dat ondanks de muzikanten ondanks alle vrijheid toch met zoveel beheersing spelen, en nóg knapper is dat ze het voor elkaar krijgen om goed samen te spelen. Probeer het maar bij te houden als je niet weet wat de ander precies gaat doen.
Goede toegankelijke instapper in de free jazz.
Waarschijnlijk de grote klassieker van Coleman, al vind ik het niet z'n beste album.
Het eerdere bericht van fredpit komt dicht bij. Wat zo knap is aan de muziek is dat ondanks de muzikanten ondanks alle vrijheid toch met zoveel beheersing spelen, en nóg knapper is dat ze het voor elkaar krijgen om goed samen te spelen. Probeer het maar bij te houden als je niet weet wat de ander precies gaat doen.
Goede toegankelijke instapper in de free jazz.
Waarschijnlijk de grote klassieker van Coleman, al vind ik het niet z'n beste album.
0
geplaatst: 28 maart 2011, 11:54 uur
Een aardige jazzplaat, wel een van de mindere uit deze periode. Ornette Coleman jaagt in hoog tempo zijn saxofoonspel door het album en dat levert een te gehaast geluid op waar ik persoonlijk niet heel veel mee heb. Ik mag graag genieten van de jazz waar ik naar luister, en dat is hier beduidend minder het geval. Toch ontdek ik nog wel degelijk kwaliteit, het onderliggende gedrum vind ik bijvoorbeeld wel erg fijn.
0
geplaatst: 18 augustus 2011, 23:00 uur
Dit is een palat waar ik vooralsnog niet helemaal doorheen kom. Ik ben niet zo bekend met deze soort jazz, ik denk dat het nog wat meer tijd nodig heeft om in te trekken..
1
geplaatst: 29 september 2013, 19:26 uur
Muziek waar je niet op kunt dansen, maar die je toch de neiging geeft mee te bewegen. Heerlijke energie bevat dit fijne plaatje. Eens te meer valt me overigens op hoe gaaf de sound van een jazzdrumstel is.
0
geplaatst: 13 april 2014, 22:32 uur
Ik zit even in een (free)jazzverslavinkje. Die duurt nu pas een paar dagen en kan er zo weer mee ophouden, maar ondertussen vliegt mijn waardering voor enkele platen bij herbeluistering wel omhoog. Ook bij deze mag er een halfje bij. Ik vond het eerst wat kaal klinken, bovendien wist het me niet echt te pakken. Dat probleem heb ik niet meer, dus nu word ik hier vooral heel blij van. De neiging om mee te bewegen is er overigens nog steeds. Gauw door naar Free Jazz, binnenkort.
Wel een bijzonder knullige cover, trouwens.
Wel een bijzonder knullige cover, trouwens.
0
geplaatst: 1 februari 2017, 14:46 uur
Kan iemand mij uitleggen waarom dit free jazz wordt genoemd? Lijkt me toch vrij toegankelijk? Wel één van de tofste jazzplaten die ik al heb gehoord trouwens. Had het alleen wat ontoegankelijker verwacht, een 'Ascension' van John Coltrane bvb. is toch wel heel andere koek 
Peace is het beste nummer.
Peace is het beste nummer.
1
Soledad
geplaatst: 1 februari 2017, 17:54 uur
Er zitten inderdaad nog vrij duidelijke structuren in. Er zitten echter wel momenten van totale vrijheid in en met name Ornette Coleman speelt ver buiten de geschreven akkoorden. En zeker in 1959 heette dat gewoon freejazz 
3
geplaatst: 6 januari 2018, 22:55 uur
Sandokan-veld schreef:
Prachtige bas in het eerste nummer!
Prachtige bas in het eerste nummer!
Beetje laat, maar inderdaad. Ik ben me wat in Charlie Haden aan het verdiepen de laatste tijd. Vanuit de country traditie waarin hij opgroeide begon het hier voor hem allemaal echt als jazz muzikant. En meteen verandert hij de rol van de bas in het jazz ensemble; Van een instrument in de ritmesectie dat de maat aangeeft, naar een dwingend, stuwend en volwaardig (mede) toonaangevend instrument. Luister maar naar het begin van Lonely Woman. Prachtig. Intrigerende man, die Haden. Zonder de bijdragen van de overige leden te kort te willen doen, overigens, het is een heel sterk album met profetische, gedurfde, maar uiteindelijk terechte albumtitel.
1
Soledad
geplaatst: 7 januari 2018, 13:55 uur
Spijker op z’n kop! Haden en LaFaro veranderde de bas voor altijd. Van een gewoon ritmesectie instrument naar een volledig onderdeel van de muziek.
1
geplaatst: 13 januari 2021, 14:37 uur
Goed om deze nog een keer opgelegd te hebben. Voor één van de startpunten van free jazz klinkt dit eigenlijk verrassend melodieus zoals enkele users al hebben aangegeven. Maar misschien hangt dat aanvoelen vooral af van de vrijheid tussen de oren van de luisteraar. Topwerkje.
0
geplaatst: 19 april 2021, 23:23 uur
Zo af en toe probeer ik een jazzplaat uit, soms valt het goed, soms wat minder. Deze plaat is dan weer niet mijn kopje thee. Zenuwenjazz, snel getoeter, snelle bas, snelle drums, wendingen die me niet boeien. Zit vast goed in elkaar, maar ik voel er helemaal niets bij. Een nummer heet Focus on Sanity en wellicht is dat een mooie metafoor voor deze muziek: probeer het te bevatten en niet de draad kwijt te raken. Probeer bij te blijven en je niet aan de muziek over te geven. Want dan raak je het spoor bijster.
Over een tijdje zal ik de plaat nog eens proberen, wellicht landt ie dan wat beter.
Over een tijdje zal ik de plaat nog eens proberen, wellicht landt ie dan wat beter.
2
geplaatst: 20 april 2021, 06:54 uur
Jouw smaak een beetje kennende (zonder je in een hokje te willen stoppen) had ik je dit ook niet direct aangeraden, herman. Ik vind 2,5* dan nog wel meevallen eigenlijk. Wel leuk dat je nieuwsgierig blijft, hopelijk bevalt een volgende jazzplaat beter.
0
Mssr Renard
geplaatst: 28 november 2021, 22:19 uur
Kom ik er zojuist achter dat wij deze in een heel oude persing uit 1966 hebben, die heel veel waard is. Geweldig gewoon!
Ik kwam er sowieso achter dat we een hoop Ornette op lp hebben.
Ik kwam er sowieso achter dat we een hoop Ornette op lp hebben.
6
geplaatst: 7 september 2022, 11:21 uur
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #235
Om maar met de deur in huis te vallen: dit album van Ornette Coleman is een openbaring voor mij. Nu is mijn verkenningstocht in de jazz – zij het op een gematigd tempo – enkele jaren bezig, met zelfs een top-10 plaat tot gevolg, maar ik heb de aantrekkingskracht van het genre, die voor mij ook dicht bij afstoting ligt, nooit helemaal thuis kunnen brengen. Maar van The Shape of Jazz to Come, een iconische titel die Refused en Lasse Marhaug terecht zou inspireren, raak ik helemaal geaard, in een energetische grondtoestand lager dan die van welke muziek dan ook. Deze plaat is elementair en zuiver.
De hoes en de tracktitels geven in retrospect al een hint: hier wordt een basale standaard gezet. Het zelfvertrouwen dat van de albumtitel afspat wordt gevoeld in de nummers. Hier wordt directe communicatie met de luisteraar aangegaan. Ik noem muziek zelden briljant maar voor het middenstuk met ‘Peace’ en ‘Focus on Sanity’, mijn hoogtepunten van deze plaat, heb ik weinig andere woorden. De muziek praat tegen mij. Nu heb ik die indruk bij jazz en met name de vrijere variant wel vaker, maar hier al helemaal. Alsof er een bepaalde teneur wordt overgebracht, alsof een dier je iets duidelijk probeert te maken maar geen woorden kan gebruiken. De muziek voelt lichtvoetig, vederlicht zelfs en ademt een bepaalde positiviteit of zelfs vrolijkheid vergezeld van vertrouwen. Wat een sensitieve en schone sensatie.
Het is enkel ‘Congeniality’ dat me tot nu toe van 5* afhoudt, met zijn iets te traditionele “wij spelen dus jazz” uitstraling. Het is de enige track die me iets uit de flow haalt, mede door de olijke bas die het nummer een wat koddig sfeertje geeft. Evengoed is dit een sterk en basaal nummer waarvan de kritiek meer zegt over de genialiteit van de rest van het album dan over deze track zelf. Verder is The Shape of Jazz to Come voor mij de ideale brug tussen de wat conventionelere en lossere jazz, die het beste van beide werelden heeft aangegrepen nog voordat ze goed en wel gedefinieerd waren.
Je moet deze muziek niet vastklampen maar juist losjes benaderen, zoals je ook zand in je hand losjes moet vasthouden en niet moet fijnknijpen om het te behouden. Zo moet je ook je zintuigen behandelen bij het luisteren van deze muziek. En door die zintuigen meer losjes te behandelen, geef je ze de ruimte en kom je ook buiten de muziek weer tot rust. Zo ervaar ik dit althans. En daarmee wordt dit in tegenstelling tot wat het eerst lijkt zuiver rustgevende of zelfs geruststellende muziek. Een essentiële plaat.
Dikke 4.5* met verder groeipotentieel
Om maar met de deur in huis te vallen: dit album van Ornette Coleman is een openbaring voor mij. Nu is mijn verkenningstocht in de jazz – zij het op een gematigd tempo – enkele jaren bezig, met zelfs een top-10 plaat tot gevolg, maar ik heb de aantrekkingskracht van het genre, die voor mij ook dicht bij afstoting ligt, nooit helemaal thuis kunnen brengen. Maar van The Shape of Jazz to Come, een iconische titel die Refused en Lasse Marhaug terecht zou inspireren, raak ik helemaal geaard, in een energetische grondtoestand lager dan die van welke muziek dan ook. Deze plaat is elementair en zuiver.
De hoes en de tracktitels geven in retrospect al een hint: hier wordt een basale standaard gezet. Het zelfvertrouwen dat van de albumtitel afspat wordt gevoeld in de nummers. Hier wordt directe communicatie met de luisteraar aangegaan. Ik noem muziek zelden briljant maar voor het middenstuk met ‘Peace’ en ‘Focus on Sanity’, mijn hoogtepunten van deze plaat, heb ik weinig andere woorden. De muziek praat tegen mij. Nu heb ik die indruk bij jazz en met name de vrijere variant wel vaker, maar hier al helemaal. Alsof er een bepaalde teneur wordt overgebracht, alsof een dier je iets duidelijk probeert te maken maar geen woorden kan gebruiken. De muziek voelt lichtvoetig, vederlicht zelfs en ademt een bepaalde positiviteit of zelfs vrolijkheid vergezeld van vertrouwen. Wat een sensitieve en schone sensatie.
Het is enkel ‘Congeniality’ dat me tot nu toe van 5* afhoudt, met zijn iets te traditionele “wij spelen dus jazz” uitstraling. Het is de enige track die me iets uit de flow haalt, mede door de olijke bas die het nummer een wat koddig sfeertje geeft. Evengoed is dit een sterk en basaal nummer waarvan de kritiek meer zegt over de genialiteit van de rest van het album dan over deze track zelf. Verder is The Shape of Jazz to Come voor mij de ideale brug tussen de wat conventionelere en lossere jazz, die het beste van beide werelden heeft aangegrepen nog voordat ze goed en wel gedefinieerd waren.
Je moet deze muziek niet vastklampen maar juist losjes benaderen, zoals je ook zand in je hand losjes moet vasthouden en niet moet fijnknijpen om het te behouden. Zo moet je ook je zintuigen behandelen bij het luisteren van deze muziek. En door die zintuigen meer losjes te behandelen, geef je ze de ruimte en kom je ook buiten de muziek weer tot rust. Zo ervaar ik dit althans. En daarmee wordt dit in tegenstelling tot wat het eerst lijkt zuiver rustgevende of zelfs geruststellende muziek. Een essentiële plaat.
Dikke 4.5* met verder groeipotentieel
6
geplaatst: 6 november 2022, 19:08 uur
niels94 schreef:
Ik zit even in een (free)jazzverslavinkje.
Ik zit even in een (free)jazzverslavinkje.
Ik dacht even op een vleesforum te zijn beland.
* denotes required fields.
* denotes required fields.