The Animals - In the Beginning (1970)

Ik heb deze als goedkope Engelse Hallmark-CD in de kast staan en dan heet die dus 'Live at Club A Go-Go' (= in Newcastle).
De line up van The Animals is hier Eric Burdon, Alan Price, Bryan 'Chas' Chandler, Hilton Valentine, John Steel (met Sonny Boy Williamson).
De originele LP uit 1965 van het Wand-label heeft een tekening op de voorzijde en is voor de fans een gewild item. Daarna is hij nog een aantal malen in verschillende hoezen (en met verschillende titels) heruitgebracht.
Deze live-opnamen van 30 december 1963 zijn ook hun allereerste die ooit vastgelegd zijn. Ze spelen hier nummers van Chuck Berry, Bo Diddley en John Lee Hooker. De opnamen zijn mono, maar het geluid van mijn CD-versie is hartstikke goed. Het knerpt alleen een beetje als Eric Burdon zijn mond te ver open doet.

Het Charly-label bracht in 1977 een LP uit met live-opnamen van Sonny Williamson & The Animals van dezelfde datum:

Sonny's Slow Walk - Pontiac Blues - My Babe - I Don't Care No More - Baby Don't Worry - Night Time Is The Right Time bonus tracks: I'm Gonna Put You Down - Fattening Frogs For Snakes - Nobody But You - Bye-Bye, Sonny - Bye-Bye / Coda.
Sonny werkte rond die tijd ook samen met The Yardbirds.

In 1964 zou hun debuut-album 'The Animals' verschijnen met daarop de studio-versies van 'Dimples' en 'Boom boom'. Als CD is het debuut verkrijgbaar als 2 albums op 1 CD, dus gekoppeld aan 'Animal tracks'. Na deze 2 Columbia-albums vertrokken ze naar Decca. Columbia bracht in 1966 nog wel de compilatie 'The most of The Animals' uit met (vooral) single-kantjes die niet op de reguliere albums te vinden zijn. In Amerika verscheen hun versie in datzelfde jaar als 'The best of The Animals' en hier was het 'Trackin' the hits'.

Tracking the hits - The Animals (Columbia, 1965)

kant 1: A-kantjes van Columbia singles

1. The house of the rising sun 1964
2. I'm crying 1964
3. Don't let me be misunderstood 1964
4. Bring it on home to me 1965
5. We've gotta get out of this place 1965
6. It's my life 1965

kant 2: Album tracks

1. Dimples (van 'The Animals') 1964
2. I'm mad again (van 'The Animals') 1964
3. Boom boom (van 'The Animals') 1964
4. For Miss Caulker (van 'Animal tracks' en b-kantje van 'Bring it on home to me')* 1965
5. I'm in love again (van 'The Animals') 1964

*Eric Burdon schreef 'For Miss Caulker' voor zijn toenmalige donkere vriendin Doreen Caulker toen ze uit elkaar gingen.

Een interessante dubbel-CD is 'The Complete Animals' uit 1990 waar naast al hun Columbia-werk ook een aantal niet eerder uitgebrachte nummers op staan.

The Animals in het prille begin, live opgenomen in Newcastle, december 1963. Eric Burdon heb ik wel beter live horen zingen. De bandleden spelen als een echte coverband alle nummers exact na. Alan Price, met zijn orgel, is de enige die nog iets bijzonders van de covers maakt, door zijn eigen geluid toe te voegen. Op dit live album is hun specifieke geluid van blues en soul dat zij combineerden met rock & roll nog niet te horen.
Ik hoor daarom liever de originele uitvoeringen, die zijn toch een stuk beter.

In tegenstelling tot Heicro vind ik dit album geweldig! Ik heb niet deze versie, maar mijn CD versie heet 'Live at Club A Go-Go'. De geluidskwaliteit is niet geweldig, maar de intensiteit en het enthousiasme waarmee gespeeld wordt maakt dat ruimschoots goed. De solo die Hilton Valentine speelt in 'Let It Rock' is een regelrechte killer. Heb ooit met de man zelf over dit nummer met hem gecorrespondeerd. Naar mijn mening is er in het gehele regulier uitgebrachte oeuvre van The Animals niet zo'n intense gitaarsolo te horen als op deze opname. Dit was een geweldige groep. Ik vind al het werk van de originele Animals (1963-1966) meer dan de moeite waard maar als ik naar deze opnames luister denk ik dat Mickie Most de groep soms een beetje te glad heeft geproduceerd. Overigens reageerde Valentine op mijn e-mail dat 'Let It Rock' ook het lievelingsnummer van zijn vrouw was.

Lekker ruig en stevig, met de Animals al soepel op elkaar ingespeeld en Eric Burdon die duidelijk geen last heeft van podiumvrees. Het geluid vind ik eigenlijk behoorlijk, met gitaar, orgel en drums die allemaal goed doorkomen zonder dat Burdons stem in de herrie verdwijnt. Het grootste bezwaar vind ik eigenlijk het repertoire, want die drie covers van Chuck Berry en twee van John Lee Hooker (samen dus het merendeel van de plaat) klinken na verloop van tijd nogal "samey", en daardoor vind ik het soms wel een lange zit. Gelukkig nergens een té lange zit, en de hoogtepunten (het gitaarwerk op Let it rock, het altijd lekkere ritme van Boom boom, en Bo Diddley dat ondanks zijn lengte en zijn monotone ritme toch verrassend leuk blijft) maken veel goed.
        Grappig om te zien waar de Animals in deze periode stonden: in december 1963 in een zaal in hun thuisstad, negen maanden later op nummer 1 in Amerika.