Manic Street Preachers - Know Your Enemy (2001)

Vrij kort nadat mijn belangstelling voor Manic Street Preachers gewekt was middels het album This Is My Truth Tell Me Yours kwam deze Know Your Enemy uit. Die heb ik toen vrij snel gedownloaded (en nu, tien jaar later 'al' aangeschaft). Mijn versie bleek de twee bonustracks te bevatten die ik zojuist toegevoegd heb. Deze gingen ten koste van de stilte na Freedom of Speech Won't Feed My Children, maar helaas ook ten koste van de hidden track. The Masses Against the Classes is een degelijk Manics-nummer dat, voor zover ik weet, verder enkel een single-release kende. So Why So Sad krijgt een aardige herinterpretatie, maar deze kan voor mij toch niet aan het schitterende origineel tippen.

Indertijd heb ik de plaat enthousiast gedraaid (zowel in cd-kast als op computer was de keuze toen ook nog wat beperkter dan nu), maar na een paar jaar kwam de klad erin, om de redenen die hierboven al genoemd zijn: de cd is domweg te lang en bevat te veel inwisselbare nummers. Ik had hem inmiddels al meer dan vier jaar niet meer gehoord. Herbeluistering van cd klonk bekend, maar buiten de eerste vier nummers, Miss Europa Disco Dancer en de laatste drie, was er geen enkel nummer waar ik vooraf een beeld bij had. Bij het merendeel gold evengoed het omgekeerde: de titel moest bij het horen nog opgezocht worden. In de tussentijd ben ik, op Gold Against the Soul na, alle andere MSP-albums ook wel tegengekomen. De meeste sla ik hoger aan dan deze.

Maar goed, na gaandeweg meer richting stemmige britpop met - in elk geval muzikaal - steeds minder scherpe randjes te zijn opgeschoven, was dit dus wel een soort terugkeer naar de roots van de band. De bloemrijke Beach Boys-pastiche So Why So Sad mag dan een hoogtepunt zijn, het is ook een uitzondering tussen de meer rechttoe-rechtaanmuziek die het album domineert (en zijn hoogtepunten kent in Found That Soul en... tja, wat nog meer eigenlijk?).

Als geheel een respectabele plaat, maar ook niet meer dan dat.

Mijn eerste album van de Manics, en nog altijd mijn meest favoriete album.

Die trompet in Ocean Spray snijdt recht door mijn ziel, zó droevig...

Ocean Spray. Dat is het nummer waar, voor mij, dit album om draait. Want verder wil het niet klikken. Ik denk dat dit de laagste score is die ik een MSP album heb toebedeeld (de albums die ik niet beoordeeld heb, omdat ik ze niet voldoende heb bestudeerd, buiten beschouwing gelaten).

Ik heb het behoorlijk wat kansen gegeven, maar meer dan 3 sterren zit er niet in. Ach, ook nog maar een eervolle vermelding voor Epicentre, dan toch.

Ik vind op dit album veel van de bekende geluiden terug waarmee MSP mij hebben bekoord. Helaas op de eerste serie en laatste serie nummers na, doet het album mij veel minder. Dat komt omdat de gelaagdheid van melodie van zang en instrumenten niet uit de verf komt. Wat me ook tegenvalt is de zang zelf, het klinkt iets minder geïnspireerd dan de vorige albums.

Ocean Spray vind ik echt een vet nummer, een van de beste van MSP.
Why So sad is ook mooi.

Wat een contrast, eerst het Sonic Youth achtige Intraventous Agnostic ( hoogtepunt van het album ), gevolgd door het Beach Boys getinte So Why So Sad.
Beiden zouden zo op een Frank Black album passen ?

Deze hoort niet zo laag te scoren, muzikaal gezien zit het erg strak in elkaar.
De opgefokte boosheid baant zich een weg uit de gitaar bij Found That Soul, en daarmee al een geweldige opener is van Know Your Enemy.
Het album gaat ten onder aan de afwisseling, want hierna volgt het rustige Ocean Spray, al zitten daarin ook al de Sonic Youth achtige uitspattingen verwerkt die erg sterk naar voren zullen komen in het volgende Intraventous Agnostic, wat voor mij verre weg het hoogtepunt van de plaat is.
Maar vervolgens krijgen we een totaal ander nummer, het Beach Boys achtige So Why So Sad.
Eigenlijk is dit vanaf het begin al het probleem geweest bij Manic Street Preachers, ze zijn in staat om geweldige songs te maken, maar missen een eigen identiteit.
Knap hoe ze zich staande hielden na het verdwijnen van Richey James Edwards, maar wat overblijft is een mooie sportwagen, waar het wiel rechtsachter van ontbreekt, waardoor het zich wankelend voortbeweegt, en de snelheid op de verkeerde momenten wordt afgeremd.
Know Your Enemy is wel een toepasselijke titel, als ze hun zwakte zouden accepteren, dan zouden ze in staat zijn om meer evenwichtig werk af te leveren, welke meer op elkaar aansluit.

Meest ondergewaardeerde album van de Manics

Een van mijn favoriete albums van Manic Street Preachers. Werd destijds behoorlijk afgekraakt. Heerlijk divers vol steengoede en interessante liedjes. Heel vermakelijk. Dit is hun White Album, zou je kunnen zeggen.

Kocht dit album destijds omdat ik de singles zo goed vond. Het is een prima plaat, echter wel een veel te lange zit met een stuk of 5 nummers die beter als B-kantje gebruikt hadden kunnen worden.

Sterke plaat van the Manics. Ik mag hem graag horen.
Het is wat veel allemaal , maar als je het in mate tot je neemt is het prima te behappen.
Ik vind de band eigenlijk nooit echt door een ondergrens heen zakken. Politiek engagement is altijd wel aanwezig bij de band , maar het zit mij nooit zo in de weg. 4 en halve ster zeker.

Heel aangenaam rockalbum. Scherp genoeg om niet saai te worden, maar inderdaad vanwege de lengte geen topalbum.

Het album wordt heruitgegeven, maar dan wel zoals origineel bedoeld, als twee albums: "Solidarity" en "Door to the River". Alles is gereconstrueerd, geremixed en er zijn nummers toegevoegd (zoals de single "The Masses Against the Classes"). Hadden ze het zo in 2001 maar uitgebracht.

Manic Street Preachers / Know Your Enemy reissue

En twee 'nieuwe' nummers die de plaat niet gehaald hebben, waarvan met name 'Rosebud' met name erg goed is:

'Rosebud'
https://www.youtube.com/watch?v=knOT3atcGSc

'Studies In Paralysis'
https://www.youtube.com/watch?v=kv798vBgBrA

De redux uitgave van dit album is echt wel steengoed…. De nummers gespreid over twee albums met elk hun eigen karakter, twee nieuwe nummers erop, nummers met andere mix en opbouw (inderdaad zoals hierboven gezegd ‘gereconstrueerd ‘), single Masses against the Classes erbij (hoe ze die niet op het originele album gezet hebben…) …. Alle nummers krijgen meer ademruimte, klinken niet meer potdicht met een muur van geluid en komen zo meer tot hun recht…

Echt fraai gedaan. Ik hoop dat de Smashing Pumkins hier een voorbeeld aan gaan nemen voor hun redux van Machina….

My Guernica is het enige nummer dat er voor mij uitspringt.

Na het commerciële succes van zijn voorganger This Is My Truth lag de opvolger van dat album niet direct in het verlengde van die plaat.
Know Your Enemy is weerbarstiger, bij vlagen wat puntiger maar ook veelzijdiger.
Dat stukje dwarsheid vind ik dan wel weer wat hebben. This Is My Truth was zalvend, toegankelijk, grootse gebaren en de kamerbrede refreinen waren niet van de lucht.

Op Know Your Enemy hoor je eigenlijk van alles wat voorbijkomen, van overstuurde noise, dansbare beats, het Beach Boys achtige So Who So Sad, punkachtige riffs en akoestische stukken.
Dat alles maakt de plaat nogal druk en eclectisch, daarnaast duurt de schijf veel te lang, er had makkelijk een half uur gesneden kunnen worden in het geheel.
Er staan echter wel degelijk een heel aantal fraaie songs op dit album, single So Why So Sad is een echte oorwurm. Baby Elian heeft hetzelfde effect en stiekem is het kitscherige Miss Europa Disco Dancer best goed.
Know Your Enemy is niet de beste van dit collectief, maar hulde voor de drang om niet door te gaan op de weg van de voorganger, en tot een veelzijdige plaat te komen.