Rick Wakeman - The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (1975)

Een soort ultieme romantische plaat, overdadig gearrangeerd en georkestreerd, maar dat mag ook wel als je zulke legendarische mythische personages tot het onderwerp van je teksten maakt. "een soort moderne soundtrack voor een middeleeuws theaterstuk" noemt Stijn_Slayer dit op 22-8-2010, en dat is wel een treffende omschrijving, hoewel Wakeman niet alleen in zijn teksten maar ook in de muziek associaties met een ver verleden oproept door het gebruik van dat zware koor, de blazers (waardoor ik aan herauten moet denken) en vooral het gebruik van een klavecimbel of spinet (of –achtige synthesizer, heel sfeervol gebruikt op het openingsnummer). Ja, het is soms extreem intens en over-the-top, maar door de afwisseling, de effectieve inzet van het orkest en de enorme rijkheid van de melodieën vliegt het nergens uit de bocht, ook niet als er in Merlin the Magician elementen van Gershwin en jazz-age-swing weerklinken. Ik heb zelfs geen problemen met die vervelende stem van Ashley Holt, die ik warempel prima vind passen bij de hektische passages van Sir Lancelot and the Black Knight en Sir Galahad. En van die meeuwen en die subtiele piano tijdens de overgang van Sir Galahad naar The last battle krijg ik nog altijd een brok in mijn keel, net als bij de voordracht na zes minuten op dat slotnummer. Ooit hoorde ik over iemand die deze muziek op zijn begrafenis wilde laten horen, en daar kan ik me wel wat bij voorstellen.