Yo La Tengo - Fade (2013)

2013 lijkt goed te gaan beginnen. Nieuwe plaat en een concert in Paradiso van mijn favoriete live-band.

Teaser! Is dit album al uit? Ik dacht alleen een epeetje als voorproefje....?
Fijne band, wat zeg ik...érg fijne band.

Ik ga het album vandaag maar eens beluisteren.

Gelekt! En 't klinkt weer fantastisch

Tracktijden ? Bij Yo La Tengo is dat altijd een aardige aanwijzing.

Aan de hoes te zien wordt het een druggy affair.

Koos het legendarische trio (ze mogen inmiddels wel legendarisch genoemd worden toch?) op het einde van Popular Song nog voor een oerkracht aan befaamde Yo La Tengo-herrie, hebben we op Fade met opener Ohm het meest energieke nummer al meteen te pakken. Rust voert de boventoon op dit album. Maar dat is niet erg, want naast een zwaar geluid produceren kan deze band ook prachtige liedjes schrijven. Vooral het blok I'll Be Around t/m Two Trains schittert. Afsluiter Before We Run ontroert ook met haar mooie blazers. Erg sterk einde van een luisterbeurt die voorbij vliegt.

Nu ben ik misschien een beetje bevooroordeeld bij deze sympathieke dame en twee heren, maar Fade is een weer een pareltje.

Schijn bedriegt. Ik vind het één van hun meest persoonlijke en down-to-earthe (vergeef me dit lelijke woord) albums. Ik prefereer Fade boven Popular Songs.

Het laatste nummer 'Before we run' pure klasse!

Het nieuwe jaar is amper begonnen of de eerste prachtrelease is al binnen. Het zestiende (!) studioalbum van Yo La Tengo mag dan niet heel vooruitstrevend zijn, maar met een voet in het verleden hebben de indie-veteranen een behoorlijk sterk album gemaakt. Een opvallend opgewekte plaat ook. Wie de moeite neemt Fade te beluisteren hoort Yo La Tengo op zijn best. Het album bevat namelijk louter sterke indiesongs.

Wat een opening! In het experimentele, bijna zes minuten durende 'Ohm' horen we aangenaam gitaargefreak, mysterieuze geluiden en krautrock invloeden. Inclusief heerlijke fuzzy gitaarsolo nog wel. De opener blijkt ook meteen het meest experimentele nummer van Fade te zijn, dat verder vooral veel lieflijke popliedjes bevat. Jawel, popliedjes met een opvallend optimistische boventoon. Luister maar eens naar het vrolijke 'Well You Better' of het prachtige 'I'll Be Around'. We horen luchtige strijkers, blazers en een aangename lo-fi sfeer, die gedurende het hele album vastgehouden wordt. Vocaal gezien doet Fade soms denken aan Lou Reed ten tijden van the Velvet Underground. De liedjes uit de pen van Ira Kaplan zitten nog steeds knap in elkaar en zijn verre van standaard. Het trio (twee mannen en een vrouwelijke drummer) maakt rijke liedjes vol muzikale details, die niet snel gaan vervelen.

Met het ingetogen 'The Point of It' en het mooi aangeklede 'Before We Run' komt er een ontspannen einde aan aan dit nieuwe Yo La Tengo album. Misschien komt het wel doordat Yo La Tengo eens niet werkte met vaste producer Roger Moutenot (die sinds 1993 al hun albums produceerde), maar met John McEntire in zee ging. Feit is dat Yo La Tengo met Fade terugkeert naar het niveau van de klassiekers And Then Nothing Turned Itself Inside-Out (2000) en I Can Hear The Heart Beating As One (1997). De carrière van de band uit New Jersey bestrijkt inmiddels alweer 29 jaar, maar blijkt met Fade nog hartstikke relevant te zijn. Hulde.

van: [Album-Review] Yo La Tengo ...

Erg mooie plaat van Yo La Tengo. Er ingetogen en melodieus, maar Yo La Tengo zet je altijd wel een paar keer op het verkeerde been. De vorige van Yo Le Tengo was een stuk minder, maar deze is weer ouderwets goed.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Yo La Tengo - Fade - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Eerste album wat ik luister van deze band...serieus omvergeblazen!
Ik geef het nog geen 5...misschien wel binnekort.
Ook de rest eens uitchecken!

Zeker beter dan Popular Songs ... maar enig venijn wordt wederom gemist. Dat moet dan maar live.

Wat is dit weer een fijne plaat zeg. Kan niet anders zeggen dan dat dit jaar erg fijn begin met leuke nieuwe muziek

Mijn eerste kennismaking met 'Yo La Tengo'. Op diverse sites wordt dit album zeer hoog aangeschreven. En ja, ook ik als nieuwsgierige voorbijganger wordt direct bij de kladden gegrepen door deze muziek. Werkelijk prachtig! Melodieuze dromerige nummers. Rijk gearrangeerd met op momenten een hypnotiseerde uitwerking. Tijdens het gruizige 'Paddle Forward' ontwaak je weer even uit de sluimertoestand om vervolgens weer heerlijk weg te mijmeren. Erg mooie ontdekking! En ik heb nog heel wat meer te ontdekken als zie wat ze al hebben uitgebracht!

Ik ben ook niet zo goed bekend met Yo La Tengo maar aangezien er best lovend over dit album gesproken werd wilde ik deze nieuwe toch zeker eens goed beluisteren.
Ik vind het mooie nummers. Prettige zang en mooi ingekleurde instrumentatie.
Toch weet het me vooralsnog niet dusdanig te raken dat ik het gevoel heb dat we hier een eerste enorme klapper van dit muziekjaar te pakken hebben.
Het gaat allemaal nog iets te gemakkelijk aan me voorbij.
Absoluut een prima album maar de hoop op net even meer wordt een beetje de kop ingedrukt. Wie weet komt het nog.....

De band bevindt zich in de herfst van haar carriere.... waarom geen lente-album van ze proberen? Probeer anders eens I Can Hear the Heart Beating as One of And Then Nothing Turned Itself Inside-Out.

Ik hou juist van herfst-albums

Gisteren Ohm voor het eerst geluisterd en maar meteen gekocht vandaag. Dit is voor mij zo'n band die ik al jaren van naam en reputatie ken maar nu voor het eerst beluister... Ben benieuwd!

Eerst gaf ik 4 sterren, nu 4 sterren en een half. Dit plaatje blijft maar groeien. Op sommige albums van Yo la tengo stonden er soms wat mindere nummers op de plaat. Op 'Fade' is dit niet het geval. Het is nog vroeg, ik weet het, maar dit is voer voor de eindejaarslijstjes.

Inderdaad een plaat die pas alles prijsgeeft na een aantal draaibeurten. Laten we wel wezen, dit gaat niet Painful of I Can Hear the Heart Beating as One naar de kroon steken en rond 2/3 in het album onstaat er een klein dipje maar weinig groepen kunnen na meer dan 25 jaar nog nummers uitbrengen als Ohm en Before we Run. Verbazend coherente CD ook en da's al een tijdje geleden voor Yo La Tengo.

Die ervaring heb ik nou ook. Inmiddels een paar keer geluisterd. Kakt richting het einde een beetje in. Al is de afsluiter 'Before we Run' inderdaad wel weer erg goed. Maar de algehele sound vind ik zeer aangenaam! Album doet het volgens mij ook goed bij de eerste lentezon. Vooral een nummer als; 'Is That Enough' .. En 'Ohm' Ik ga ook zeker meer luisteren van 'Yo La Tengo'.

Ik maak het me soms wel erg moeilijk. Popt er weer zo'n cd op waar veel luisteraars lyrisch over zijn op Mume en dan moet ik 'm horen. Niks mis mee, maar eigenlijk weet ik al dat de top van de MuMe rotatielijst mij gaat teleurstellen. Ik moet er gewoon bij weg blijven maar ben bang dat ik net dat ene juweeltje mis. In 2012 was dat b.v. Bloc Party, Alt-J, Balthazar, Asaf Avidan, Efterklang enz enz. Mismatch for me. Ik moet toch anders gaan selecteren. Ik weet het, het ligt aan mij. Ook deze Yo La Tengo irriteert mij mateloos. Wat een flauwe, lauwe, slappe hap. (sorry liefhebbers) Voortkabbelende liedjes gezongen alsof de zanger(s) (heb een hekel aan die samenzang) met z'n klem zit. Steeds hetzelfde duentje. Ik heb geen idee wanneer een nieuw nummer start. Fade please...

Stupid Things, die lome melodie en prachtige gitaar, heerlijk...

Ja ik ben een fan. Nee dit vind ik geen erg goed album. De charme van Yo La Tengo zat hem voor mij vooral in de afwisseling tussen uitgesponnen ruig, rafelig en noisy gitaarwerk, schetsmatige intermezzo's en dwarse of dromerige songs. De muziek werd bovendien op een bijna achteloze en losse manier gespeeld. Daar hou ik van. Op Fade domineert de zachte verzorgde kant van Yo La Tengo. Knap geproduceerd en met aandacht voor details maar zonder de oorspronkelijke zeggingskracht van het bijvoorbeeld ook rustige maar hallucinerende And Then Nothing Turned Itself Inside Out. Dit album Fade vind ik simpelweg een beetje te saai, te netjes naar mijn smaak. Ik had het vooraf kunnen weten met zo'n korte albumtitel I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass is voor mij hun hoogtepunt. Dat vind ik een geweldige staalkaart van hun talent met een toepasselijk motto.

Eigenlijk is Fade een beetje een blauwdruk van Summer Sun, 10 jaar geleden uitgebracht.

Tja, dat is dan weer een nadeel van een brede muzieksmaak Het verschijnsel is mij ook niet onbekend. Ik neus en luister eerst op het net, ga dan naar de ruim gesorteerde bieb om een paar geselecteerde albums te lenen.Thuis eventueel rippen en pas naar de winkel als een album me echt weet te overtuigen. Anders is het gewoon niet te doen met al de vluchtige hypes en eendagsvliegen die je beschrijft. Dat ben ik helemaal met je eens. Wat dat betreft is Mume een beetje een hijgerige site met de rotatielijsten. Overigens vind ik Yo La Tengo een fijne band maar ze slaan imo met dit album gewoon de plank mis.

Fade drijft op het eerste en laatste nummer, allebei prima nummers. Daartussenin dommel ik regelmatig in slaap.

Ira Kaplan is klaar met het gitaargeraas zegt hij zelf en "lost het liever op met krachtige teksten of minimaal gitaargeluid". Tjsa, dan ben je écht een ouwe lul aan het worden

Je gaat dus gewoon naar Paradiso. Terecht. Hun concerten zijn altijd speciaal en memorabel. Of heb je de kaartjes alsnog verpatst? Anders weet ik wel belangstellenden .

Valt toch licht tegen dit album. Was na één keer draaien gelijk enthousiast, mooie ingetogen muziek. Had verwacht dat meerdere luisterbeurten dit enthousiasme zou doen toenemen, maar het tegendeel blijkt helaas waar. De verveling kruipt er een beetje in. Af en toe een nummertje als Is That Enough tussendoor had geen kwaad gekund, brengt een beetje leven in het geheel. Two Trains is het verborgen pareltje, kennelijk nog door niemand ontdekt. Maar is nu dan eindelijk door iemand als favoriet aangevinkt

3*

Opener Ohm knalde meteen de speakers uit en ik schafte hierna blind het album aan. De rest van het album is een stuk rustiger en dat maakt het toch even wennen. Toch beginnen nu ook wat andere nummers er uit te springen. Stupid Things, I'll Be Around, Cornelia and Jane en Before You Run zijn erg prettig. Is That Enough klinkt op het eerste gehoor als een heel standaard popnummer maar hij blijft verschrikkelijk hangen