Yo La Tengo - Fade (2013)

Het nieuwe jaar is amper begonnen of de eerste prachtrelease is al binnen. Het zestiende (!) studioalbum van Yo La Tengo mag dan niet heel vooruitstrevend zijn, maar met een voet in het verleden hebben de indie-veteranen een behoorlijk sterk album gemaakt. Een opvallend opgewekte plaat ook. Wie de moeite neemt Fade te beluisteren hoort Yo La Tengo op zijn best. Het album bevat namelijk louter sterke indiesongs.

Wat een opening! In het experimentele, bijna zes minuten durende 'Ohm' horen we aangenaam gitaargefreak, mysterieuze geluiden en krautrock invloeden. Inclusief heerlijke fuzzy gitaarsolo nog wel. De opener blijkt ook meteen het meest experimentele nummer van Fade te zijn, dat verder vooral veel lieflijke popliedjes bevat. Jawel, popliedjes met een opvallend optimistische boventoon. Luister maar eens naar het vrolijke 'Well You Better' of het prachtige 'I'll Be Around'. We horen luchtige strijkers, blazers en een aangename lo-fi sfeer, die gedurende het hele album vastgehouden wordt. Vocaal gezien doet Fade soms denken aan Lou Reed ten tijden van the Velvet Underground. De liedjes uit de pen van Ira Kaplan zitten nog steeds knap in elkaar en zijn verre van standaard. Het trio (twee mannen en een vrouwelijke drummer) maakt rijke liedjes vol muzikale details, die niet snel gaan vervelen.

Met het ingetogen 'The Point of It' en het mooi aangeklede 'Before We Run' komt er een ontspannen einde aan aan dit nieuwe Yo La Tengo album. Misschien komt het wel doordat Yo La Tengo eens niet werkte met vaste producer Roger Moutenot (die sinds 1993 al hun albums produceerde), maar met John McEntire in zee ging. Feit is dat Yo La Tengo met Fade terugkeert naar het niveau van de klassiekers And Then Nothing Turned Itself Inside-Out (2000) en I Can Hear The Heart Beating As One (1997). De carrière van de band uit New Jersey bestrijkt inmiddels alweer 29 jaar, maar blijkt met Fade nog hartstikke relevant te zijn. Hulde.

van: [Album-Review] Yo La Tengo ...

Een plaat waar op zich niet veel verkeerd mee is, maar waar snel de verveling in kruipt. Misschien dat het live beter tot haar recht komt, maar zo is het maar vrij braaf. Misschien dat het nog wat meer moet groeien dit, maar memorabel is het zeker niet.

Dit is een rustige en sfeervolle plaat die zeker zijn sterke momenten heeft, maar niet altijd even spannend is. Maar als je van dromerige indie-rock houdt, dan zit je hier goed. Het album zit vol met kalme melodieën en subtiele instrumentatie, maar het mist soms de energie om echt te blijven boeien.

Het album begint sterk met *Ohm*. Het nummer klinkt warm en de ritmesectie houdt alles lekker strak. Het is een fijne opener die meteen laat horen waar Yo La Tengo goed in is: rustige, maar pakkende muziek. Daarna komt *Is That Enough*, een liedje dat nog wat rustiger is en meer richting pop gaat. Het is een mooi nummer, maar het blijft een beetje in het midden hangen.

Een van de hoogtepunten is *I’ll Be Around*, een nummer dat zowel dromerig als melancholisch klinkt. De zachte gitaar en kalme zang creëren een ontspannen sfeer. De melodie is mooi en de tekst blijft lang in je hoofd hangen. Het is een liedje waar je even bij stil staat. Ook afsluiter *Before We Run* is een favoriet, met een aanstekelijk ritme en een tekst die gaat over verandering en hoop. Het nummer valt op door de toevoeging van blazers en strijkers, wat zorgt voor een rijke en volle sound. Het is het meest toegankelijke nummer op het album.

Wat *Fade* zo speciaal maakt, is de subtiele instrumentatie. Elk nummer zit vol met kleine details, zoals zachte strijkers of rustige gitaarlijnen. De productie is goed gedaan en alles klinkt mooi in balans. Toch voelt het album soms wat te veilig aan. De band lijkt niet echt risico’s te nemen, en dat maakt sommige nummers een beetje saai. Hoewel het album niet veel verrassingen biedt, is het wel een solide plaat die de kenmerkende stijl van Yo La Tengo goed weergeeft.

Kortom, *Fade* is een goed album, maar niet zonder zwakke punten. Het heeft een paar mooie momenten, maar mist soms de energie om echt te blijven boeien. Voor fans van Yo La Tengo is het zeker de moeite waard, maar voor nieuwe luisteraars is het misschien niet meteen een aanrader. Een degelijke plaat, maar niet hun beste werk.

Waardering: 7,2
1. Ohm - 4
2. Is That Enough – 3,5
3. Well You Better - 3
4. Paddle Forward – 3,5
5. Stupid Things – 3,5
6. I'll Be Around - 4
7. Cornelia and Jane – 3,5
8. Two Trains – 3,5
9. The Point of It – 3,5
10. Before We Run- 4