The Nice - The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)

Vandaag dit album binnengekregen (in een mooie Expanded Deluxe Edition), en weer eens beluisterd. Dit is proto-progrock in zijn volle glorie (het eerste prog-rock album zelfs?)! Het album werd opgenomen in de herfst van '67 en de lente van '68, en is een bekende psychedelische klassieker, maar wat het zo speciaal maakt zijn die invloeden uit de klassieke, blues en jazz-muziek, die The Nice echte pioniers maakte; het nummer "Rondo" bijvoorbeeld is voor mij het beste van de hele plaat, het is eigenlijk een remake van "Blue Rondo a la Turk" van Dave Brubeck Quartet, maar wat voor één!! Andere nummers die erboven uit springen zijn de controversiële instrumentale single "America", "War & Peace" en het titelnummer (een van de weinige momenten dat er gezongen wordt overigens).

Weetje: The Nice tourde in November/December 1967 samen met Pink Floyd en Jimi Hendrix door Groot-Britannië, en tijdens sommige optredens moest gitarist O'List Syd Barrett in Pink Floyd vervangen (die vaak niet opdaagde).

Natuurlijk ook de band van Keith Emerson dit, en ze gaan wat mij betreft een beetje te onder aan hetzelfde probleem dat ELP had: Te bombastisch, te pretentieus. Sommige stukken zijn heel mooi, maar sommigen zijn dan weer vreselijk overdone.

America is een 'cover' van Leonard Bernstein trouwens.

Bombastisch; ja, maar dan wel heerlijk bombastisch! En van die pretentie heb ik helemaal geen last...



Jep, 'West Side Story'.

Precies de reden waarom ik dit en ELP niet om aan te horen vind.
Wat een gebakken lucht allemaal!

Dit is natuurlijk klassieke UK psych ! De nummers zijn in de breedte niet zo heel erg sterk maar de overall atmos ( zoals de duitsers zeggen ) is prima deluxe en Rondo blijft een onvervalste hippie klassieker. De orginele LP had maar 8 tracks en zo heb ik hem ook op CD ......... Zo te zien aan de "playing time" is ook deze edit van America, die hier als bonus aangegeven wordt, weer niet dezelfde edit als die er op single uitgegeven werd damaals ....... Gelukkig heb ik die 45 nog .......

Rondo en America zijn inderdaad erg goed. Vooral het middenstuk van Rondo is van buitenaardse klasse. Het klinkt bijna als jazz avantgarde en gaat daarna weer over in kerkorgel muziek en smelt dan weer samen in psychedelische rock.
Flower King of Flies en The Thoughts of Emerlist Davjack vind ik de minst geslaagde nummers.
Over het geheel genomen ontstijgt dit album naar mijn mening de middelmaat maar net, ondanks de inbreng van virtuoos Keith Emerson.

Ik vind het vooral historisch de moeite waard. Die psychedelische lo-fi trek ik niet. Maar rondo en america (naar verluid ging ik daar als kleuter al van uit mijn dak) blijven hoogte punten uit de oertijd van de symfo

Was wel heavy shit in die tijd; talk of the town zeg maar.

Ik wil er bij wijze van spreke een moord voor doen om de cd "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" in mijn bezit te krijgen .
Als 15, 16 jarige heb ik dit album, dat ik op een cassettebandje had staan, wel duizend keer afgespeeld . Later ben ik het bandje kwijt geraakt en ben ik deze cd nooit ergens tegengekomen . Nummers als "America" en "Rondo" vond ik destijds fantastisch. Het vroege werk van ELP draai ik nog steeds maar The Nice heb ik al in geen tijden meer gehoord .

Dan heb ik verheugend nieuws voor je Hans, de CD is gewoon te koop bij de Free Record Shop.

Het is ook zo'n drama-queen hè die Hans...

Queen weet ik niet zo. zo te zien houdt ie meer van Genesis

Niet gekocht bij FreeRecordShop. Maar..... sinds gisteren heb ik het album "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" in mijn bezit. En ik heb er niet eens iemand voor hoeven omleggen .

Kijk eens aan, iedereen tevreden
Nu verwachten we wel een uitermate uitvoerige recensie nattuurlijk.

Zeg Hans, ik dacht hier toch je belofte gelezen te hebben om een uitvoerige recensie te plaatsen? Trek je je terug?

Beste Indana, nee hoor ik trek mij niet terug. Ik beloof dat ik binnenkort met een recensie kom .

Mooi, ik ben benieuwd

8 maanden al...... zal wel een boek worden denk ik?

Oeps! Vergeten. Inderdaad zou ik een recensie schrijven over "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967). Nou het wordt beslist geen boekwerk. 35 jaar geleden was ik lyrisch over The Nice. Nu na al die jaren terughorend kan ik niet anders zeggen dat het allemaal erg gedateerd klinkt en ik niet meer warm of koud wordt van The Nice. Vorig jaar deed ik bijna nog een moord om "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" in mijn bezit te krijgen. Nu ligt dit album al bijna een jaar onaangeroerd op de plank. Liefhebbers kunnen "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" bij mij thuis komen afhalen. Wel graag eerst even bellen als je langs komt .

Twee opmerkingen bij mijn eigen bericht van vrijdag de 22e mei:
1. "Ik word" schrijf je natuurlijk zonder "dt". Taalfreak als ik ben kan ik mij wel voor m'n kop slaan dat ik hier afgelopen vrijdag zo'n domme taalfout heb kunnen maken.
2. Ik schreef dat ik na 35 jaar niet meer koud of warm wordt van The Nice. Later dacht ik is dat nou wel zo? Dus ik heb gisteren "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" nog maar weer eens gedraaid. Inderdaad sommige nummers klinken anno 2009 gedateerd maar nummers als "Rondo" en "America" blijven ware beauties. Met andere woorden: komt U alstublieft "The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)" toch maar niet bij mij thuis ophalen .

Emerlist Davjack is trouwens een samenvoeging van de achternamen van de muzikanten. Emer komt van Emerson, list van Davy O'List, Dav van Brian Davison en jack van Lee Jackson.

Het prille begin, maar zelfs hier bewijst Keith Emerson zijn klasse al ('America' ), al bestaat de band natuurlijk nog uit meerdere prima leden. Nog meer psychedelisch dan progressief. Zeer geslaagd.

Davy O'List was een van de beste 60s freak-beat gitaristen en hij maakt het verschil voor mij. Hij zou later nog opduiken in Roxy Music maar Bryan Ferry trapte hem eruit voordat de eerste LP opgenomen werd. Als je je soms af mocht vragen waarom Phil Manzanera zo anders klinkt op de eerste LP in vergelijk met later ....... dat kwam omdat hij O'Lists licks daarop aan het naspelen was .........

Tja, wat kan ik zeggen. Er staan een paar geweldige nummers op (uiteraard Rondo, America) maar ik vind er ook wat matigere nummers op staan. Vandaar dat The Nice (jammer eigenlijk) nooit de status van geniaal bij mij zal krijgen. Toch zeker de moeite waard (wellicht wel meer dan dat).

Helemaal me eens, de zang was gewoon ronduit zwak en toen O'List er uit was viel nog eens extra op dat de ritmesektie maar matigjes presteerde. Thoughts blijft echter een prima "period piece" ..........

Goede mix van psychedelisch en aanstormend progressief. The Nice ligt nog stevig verankerd in de hippieperiode maar opent als het ware een deur naar de generatie van de progrockers. Niet alle nummers zijn even goed maar het geheel werkt wel. Er zijn invloeden te horen van Cream, The Beatles en PInk Floyd. Het keyboard is hier zeer opzwepend en dat bevalt mij wel. Hoogtepunt is - hoe kan het haast anders - "America". Van een geslaagde interpretatie gesproken.

Maar dat nummer stond niet op de orginele LP.........

Dan zijn "Rondo" en het titelnummer de beste.
Wanneer pas is track 11 verschenen?

Azriel was het pre-album singletje en America / Diamond Hard Blue Apples kwam erna in 1968 vlak voordat O'List een foute trip maakte en de groep verliet .......

Deze recensie is een onderdeel van een serie waar ik aan begonnen ben van bands waar ik alleen een single van kende toen ik muziek serieus ontdekte (1968-1969), maar nooit een album van heb gehoord. 'America' was een hit in de zomer van 1968 en ik vond het een enorm stoer nummer. Zeker in vergelijking met de versie van de West Side Story en Trini Lopez die ik al wel kende. Band zonder zanger, die (semi-)klassieke werken verNicet, dacht ik. Daarom was ik best verbaasd toen ik DavJack voor het eerst hoorde. Veel zang, psychedelica, veel Pink Floyd/Syd Barrett, maar ook besefte ik al gauw dat wij geen Ekseption of Focus hadden gekend zonder dit album. Hoe had Deep Purple geklonken zonder Keith Emerson die de weg bereidde voor Jon Lord? Soms klinkt DavJack gedateerd, maar soms ook helemaal actueel met bands als Foxygen en zo, waar er tientallen van zijn. Als je Emerson maar weg denkt, want uiteindelijk gaat bijna ieder nummer over in een Emerson freak show, maar soms ronduit enorm goed. Ja, The Nice heeft mij verbaasd en de live plaat uit The Fillmore draai ik nog vaker sindsdien.

Het volledige verhaal staat op de site van WoNo Magazine.

Wo.

Eerdere elpees uit deze serie zijn van Spooky Tooth en The Chicago Transit Authority. Op de lijst staan bv. Blood, Sweat & Tears, Blue Cheer en Simon & Garfunkel.