The Nice - The Thoughts of Emerlist Davjack (1967)

Goede mix van psychedelisch en aanstormend progressief. The Nice ligt nog stevig verankerd in de hippieperiode maar opent als het ware een deur naar de generatie van de progrockers. Niet alle nummers zijn even goed maar het geheel werkt wel. Er zijn invloeden te horen van Cream, The Beatles en PInk Floyd. Het keyboard is hier zeer opzwepend en dat bevalt mij wel. Hoogtepunt is - hoe kan het haast anders - "America". Van een geslaagde interpretatie gesproken.

Ik wist nog helemaal niets van The Nice behalve wat ik begreep uit een oude OOR-popencyclopedie: The Nice is een van de eerste progrockbands ooit. Nu ik er achter kom dat Keith Emerson er ook in meespeelt, krijg ik dan ook meteen extra zin om deze albums tot me te nemen.

Buiten de eerste nummers waar de Beatlesesque invloeden flink aanwezig zijn, speelt de band eclectische en bombastische muziek. Waar ik het debuutalbum van Pink Floyd dat iets eerder uitkwam echt amper uit te zitten vind in zijn whacky-experimenteerdrift, kan ik van The Thoughts Of Emerlist Davjack echt volledig genieten. Tantalizing Magie is vrij ruig en agressief te noemen, terwijl Dawn en Azrial (Angel of Death) vrij sinister aanvoelen. Het afsluitende America is een instrumentaal pareltje eersteklas, waarbij vooral Emerson's toetsenwerk niets dan pure magie is. Als er gezongen wordt, is het onstuimig, maar sfeervol binnen de compositie. Op Azrial zit nog een gitaarloopje dat sterk doet denken aan hoe progmetal zich later zal ontwikkelen.

Het is duidelijk hoe bands als Genesis, Van Der Graaf Generator, Focus en Ekseption zonder dit album compleet anders hadden geklonken. Eigenlijk een verbazingwekkend lage score op een website waar progbands doorgaans best geliefd zijn. Op basis van het debuut ben ik in ieder geval echt heel erg positief!

Deze band kende ik tot voor kort enkel van naam en zelfs dat was nog wat vaag. Grote bekende is natuurlijk meneer Emerson van ELP, dus uiteindelijk was ik hier zelf ook wel op uitgekomen, maar ik ben erg blij dat Lennert deze band heeft gekozen als nieuwe marathon. Dit debuut is absoluut een pareltje. Natuurlijk zijn de invloeden van The Beatles niet heel ver weg, maar je hoort wel goed waar Pink Floyd druk notities heeft zitten schrijven.

Flower King Of Flies doet erg denken aan Sgt. Peppers. Dat hindert absoluut niet. Ik vind het zelfs een erg lekkere opener. Vanaf het begin etaleert met name Keith Emerson zijn kunsten. Het is ongelooflijk knap hoe hij continu de luisteraar in zijn greep houdt. Wat volgt, is het ene na het andere kunstwerkje. Het is nog wel wat ruw en ongepolijst. Met name Jackson zit nog niet helemaal lekker in de rol van frontman. Tegelijkertijd heeft het wel zijn charmes. The Nice maakt hier heel gewaagde muziek. Het is vrij heftig en zeer progressief voor die tijd. Ik vind dit echt heerlijke kost.

Tastbaar was deze band voor mij slechts in de vorm van drie nummers die ik ooit van een geleende verzamel-CD had overgehouden, maar qua reputatie had ik eigenlijk begrepen dat deze band min of meer aan de wieg stond van wat later prog-rock of symfonische rock zou gaan heten. Op basis daarvan (en vanwege de kwaliteit van die drie nummers The thoughts of Emerlist Davjack, The cry of Eugene en Rondo) ben ik gaan zoeken naar de volgens Droombolus beste manier om deze band te verzamelen, de 3-CD-box Here come The Nice – the Immediate anthology. Behoorlijk lang naar gespeurd (met als grote nadeel dat je bij die titel op veel sites steeds naar de Small Faces doorverwezen wordt), en toen ik hem dan eindelijk via Discogs in Italië gevonden had duurde het weer zó lang voordat hij binnenkwam (met dank aan de Corona-vertraging) dat de verwachtingen inmiddels enorm hoog waren opgeschroefd.
        Het kon dan ook bijna niet anders of dit debuutalbum zou me teleurstellen, maar tot mijn grote verbazing is dat allerminst het geval. Een ideale mix van pop, psychedelica, rock en klassiek, met een hoofdrol voor Emersons Hammond-orgel (plus een paar keer een klavecimbel en diverse andere keyboards), maar met ook sterk freaky gitaarwerk en een drummer die zich niet inhoudt – wat dat betreft valt het me eigenlijk vooral op hoe hard de plaat bij tijden klinkt, niemand houdt zich in, de wijzers moeten regelmatig tegen of zelfs ín het rood hebben gezeten (of is er enkel sprake van een uitstekende remaster? de sound van deze plaat is in ieder geval prima). Naast uiteraard America blijven de drie genoemde nummers toch favoriet (vooral van Rondo kan ik geen genoeg krijgen), en er staat wel wat minder werk op (Bonnie 'K' is een beetje suf en War and peace een dertien-in-een-dozijn-sixties-bluesje), maar de overtuiging waarmee de band er invliegt, het krachtige groepsgeluid en natuurlijk het toetsenwerk van de man die met zijn volgende band zijn muzikale ideeën compleet zou verwezenlijken (en daarmee miljoenen platen zou verkopen) maken hier toch een nog altijd bijzonder opwindend en lekker HARD album van. Heerlijke kost, inderdaad.