The Nice - Five Bridges (1970)

Ome Keith gaat definitief overboord op deze plaat. Wat nemen de heren zichzelf hier ontzettend serieus ........ op het lachwekkende af.

He, andere hoes? O, ik zie het al: dit album is als dubbel-album (met 'Elegy') heruitgebracht als Keith Emerson with The Nice toen Keith ineens beroemd werd met E.L.P.

Deze is opnieuw uitgekomen, samen met Elegy, Autumn 1967/1968 en Live At The Fillmore East. (Die laatste 2 zijn nieuwe uitgaves)

Five Bridges draai ik niet zo vaak.
Vooral de eerste 3 albums van The Nice draai ik regelmatig. Het tweede album met die (rontgen)foto van Gerard 'Between the buttons' Mankowitz erop vind ik hun beste.
Autumn 1967/1968 heb ik nog als Charisma LP in mijn platenkast staan en bevat alternatieve versies van nummers die op hun albums en singles staan.
The thoughts of Emerlist Davjack is bijvoorbeeld een stukje langer.
De goedkope heruitgave van Pickwick heb ik ook en die heet dus Featuring America. Die Live at the Fillmore East mis ik nog, maar lijkt mij wel interessant. Naast hun studiowerk ken ik mij die t.v.-fragmenten van Live in de BBC studio herinneren.
Er waren ook beelden bij van hun hit America, waarbij Keith Emerson de Amerikaanse vlag verbrandt.
Bij Hole in my shoe van Traffic hoor je ook een kind een stukje tekst voordragen net zoals in America.

Voor alles is een eerste keer. We zijn het hier niet eens. Ik vind ook hier dat er weinig sprake is van coherentie, maar Emerson en co zijn toch weer een stapje gegroeid in spel en composities. Het begint steeds meer naar de latere prog van Emerson, Lake & Palmer te neigen.

Laat dat neo-klassiek maar zitten moet men hebben gedacht: het hele bruggenstuk is bijna pure klassiek met wat groovende intermezzo's te noemen. Erg mooi, had bij een film als Fantasia gebruikt kunnen worden. En op het moment dat je denkt dat het muzikale geweld klaar is, gooit men op "Pathetique" Symphony No.6 3rd. Movement nog even wat extra deuren open. Puur genieten.

Kakt met de twee laatste nummers wel een beetje in, dan valt toch wel extra op dat de band echt vooral een live-act in plaats van een studioband was. Desalniettemin wederom een erg sterk stukje muziek (waar ik nog steeds graag wat gitaar extra bij had gehoord).

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Five Bridges
3. The Nice
4. Ars Longa Vita Brevis

Ik zal wel niet de enige zijn geweest die nogal verbaasd opkeek toen de openingstrack afgespeeld werd. De stap van progrock naar klassieke muziek is dan ook wel een heel grote. Ik weet ook niet goed wat ik ervan moet vinden. Slecht is het zeker niet, maar speciaal zou ik het ook niet willen noemen (behalve de genresprong uiteraard). Het past totaal niet bij de band. Een aantal (waarschijnlijk allemaal) van die tracks zijn live opnames. Het applaus dat volgt, is er precies een die je van een zittend publiek kan verwachten.

Op sommige momenten keert The Nice terug naar het vertrouwde geluid en voelt het wat makkelijker en vertrouwder aan. De kwaliteit van hiervoor, hoor ik hier niet terug. Het is ook te fragmentarisch. Dat dit uitgebracht is na de split van de band is ook veelzeggend. Als Five Bridges was uitgebracht als bonus cd van een heruitgave, had ik er nog wel begrip voor kunnen opbrengen. Dan had ik er waarschijnlijk nooit naar geluisterd. Als lp anno 1970 is het puur om nog wat geld binnen te harken. Dit is niveau bonusmateriaal dus. Leuk om de die hard fans te pleasen, maar verder heeft het geen waarde.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. The Nice
3. Ars Longa Vita Brevis
4. Five Bridges

Moeilijk om hier wat over te zeggen, aangezien ik vrijwel geen affiniteit heb met klassieke orkestmuziek, maar het idee hierachter (een combinatie van band en orkest met een tekst over een welomschreven onderwerp) spreekt me wel aan, evenals de energie waarmee de hele suite wordt gebracht. Kant 2 is wat onevenwichtiger maar strijkt me ook niet tegen de haren in, met in de Pathétique een mooie afwisseling van orkest en band, en zou Dylan zich ooit hebben voorgesteld dat iemand zijn flauwe Country pie zó zou laten klinken?
        Hoe dan ook, met name de Suite is een interessant experiment, en ook serieus aangepakt door Emerson en dirigent Joseph Eger. Dat dit dan werd uitgebracht op het moment dat de band al uit elkaar was is spijtig, maar om nou te zeggen dat dat gebeurde "puur om nog wat geld binnen te harken" lijkt me onzin, alsof alle betrokkenen opeens niets meer gaven om hun composities, hun performances en hun inspanningen.
        Momenteel verkrijgbaar in twee CD-versies: een versie van Virgin uit 1991 met vijf bonustracks, allemaal titels van nummers van de eerste drie albums, maar aan de verschillende tracktijden te zien de alternatieve versies die op Autumn '67 – Spring '68 zijn verschenen; en een versie van Charisma uit 2009 met (naast een informatief boekje) drie bonustracks, te weten (1) Lieutenant Kijé / Rondo / She belongs to me, de toegift van het Fairfield Halls-concert, (2) een "overdubbed studio version" van Country pie, en (3) Excerpts from the Five Bridges suite opgenomen door alleen de band (dus zonder orkest) voor het BBC-radioprogramma Sounds of the seventies op 6 april 1970 (samen bijna 23 minuten).