The Nice - Elegy (1971)

Voor ELP had je the Nice, dit is vind ik hun beste plaat. Verplicht voor iedereen die ook maar een beetje symfo is!

Weer andere hoes.

Geniaal en (aan het aantal stemmen te zien) zeer onderschat album. Ongelofelijk die Keith Emerson.....

Het ultieme The Nice album, en dan te bedenken dat het 'bijeenraapsels' waren.

Als de zang in, het verder weergaloze, 'My Back Pages' niet zo dramatisch was zou ik dit 5* toekennen en een hoge top 10 notering.

'Hang on to A Dream' en deze ultieme vertolking van 'America' heb ik hier aangevinkt als favorieten.

Als je dit luistert denk je bijna dat Emerson, Lake & Palmer nogal tegenvallend was....

De cover "Hang on to a Dream" van Tim Hardin is heel verrassend. Het nummer is vrijwel onherkenbaar door z'n jazz improvisaties.

Ooit bezeten en niet vergeten. Mijn waardering voor dit album wordt vooral ingegeven door Hang on to a dream en deze versie van America. Die tracks en een zorgvuldige selectie uit eerder live en studiowerk werk zijn ook te vinden op de dubbelverzamelcd Everything As Nice As Mother Makes It - The Best Of The Nice op Sanctuary/Castle Music CMEDD 1404 (2006). Koopje. Voorbeeldig opgepoetste release met veel info voorzien uitvouwbaar inlegvel. Niet te verwarren met hun gelijknamig album. Staat hier niet vermeld in de albumlijst onder The Nice. Geen idee of die dubbel nog te vinden is. Voor mij een belangrijke band omdat Emmerson mijn ontluikende liefde voor jazz verder aanwakkerde. Jammer dat ik juist daarom ELP niet te verteren vond.

Ook hun debuutalbum niet, Kistenkuif? Dankzij dit album leerde ik de muziek van Tim Hardin kennen.

Nee ook het debuut van ELP niet. De eerste golf progrock heb ik aan mij voorbij laten gegaan. Wel beluisterd en een paar albums zelfs bezeten maar weer ingeleverd. Te pompeus en gekunsteld voor mij. Rock en jazz bepaalden toen mijn levensritme. Pas later met terugwerkende kracht me verdiept in KC en zijtakken. Naar tevredenheid. Maar bands als Yes, Genesis of Pink Floyd hebben me nooit weten te raken.

Dat debuutalbum is voor mij het enige ELP-album wat te verteren is, sterker nog, ik vind het nog steeds een geweldig album!

Ook The Yes Album niet? Selling England by the pound? Meddle en Relics van Pink Floyd ook niet?
The Yes Album vind ik nu nog steeds een briljant album.

Tja, een smaakgat. Kan gebeuren. Mijn studiemaat was dol op wat je noemt. Ik ken dus alles wel vrij goed maar moest altijd weer passen. Monk, Mingus, Coltrane en de hele jazzmikmak boeiden me toen meer. Net als Beefheart, Zappa, Little Feat, Cooder, Newman en de opstomende pubrock. Komt ook omdat ik me aanvankelijk geen raad wist met mellotrons, synthesizers en dergelijk progrock intrumentarium.

Je schrijft dat je ELP te pompeus en te gekunsteld vindt, maar dat gaat volgens mij niet op voor de door mij genoemde albums.

Dat gaat wel op voor mij en niet voor jou, klaarblijkelijk. Ander voorbeeld dan: toen Bill Payne bij Little Feat de ruimte kreeg op zijn klavierenbatterij haakte ik af bij notabene mijn toenmalig favoriete band. Hetzelfde geldt voor Emmerson: erg fijn op piano en het ouderwetse orgel maar meer geavanceerde keyboards etc. trek ik niet. Idem met fusionjazz. Zawinul vind ik een bijvoorbeeld een rasmuzikant maar eenvoudig niet mijn smaak om dezelfde reden. En als je de lijn helemaal wil doortrekken: de meeste orkestrale klassiek muziek komt bij mij ook niet binnen. Te massief. Bij mijn muziekbeleving betekent minder bijna altijd meer. Zo leef, kijk, proef, ruik, voel, denk en luister ik. Ik kan het ook niet helpen...

Iedereen beleeft muziek anders, dat is wel duidelijk. Minder betekent bijna altijd meer gaat trouwens voor mij over het algemeen ook wel op, vandaar dat ik op dit moment Boneset van Diane Cluck zoveel draai. Hou je trouwens op het gebied van klassieke muziek bijvoorbeeld wel van de preludes van Chopin en Debussy?

Niet echt maar ik beluister ze wel liever dan symfonische 'rock'. Mijn klassieke pianofavoriet is een dubbelalbum volgespeeld met preludes en fugues van Shostakovich door de pianist Vladimir Ashkenazy. Zolang Satie maar niet voorbijkomt, sta ik verder open voor alle pianomuziek.

Ik moet Hang On To A Dream maar eens origineel opzoeken, aangezien alle stukken met zang een fantastische sfeer weergeven. In deze uitvoering is het allemaal nog meer uitgesponnen dan voorheen het geval was, maar in de live setting ramt Emerson zo goed op de toetsen dat ik het allemaal heerlijk vind wegluisteren. Potverdrie, ik zou er bijna jazz nog door gaan waarderen.

America blijft overigens nog wel het hoogtepunt. Eindelijk heb ik ook door waar ik stukjes van herken (Dvorak natuurlijk), aangezien powermetalband Rhapsody dezelfde stukken later ook zal kopiëren. Blijft een fantastisch nummer en live klinkt het nog beter dan op album.

Ik moet toegeven dat mijn keuze voor The Nice wel een van de meest intrigerende verrassingen is geweest die ik persoonlijk heb ervaren. Geen voorkennis, er vervolgens achter komen dat Keith Emerson hier zijn tijd heeft doorgebracht en er dan achter komen dat eigenlijk ieder album heel erg de moeite waard is. Ik garandeer een ELP marathon voor de toekomst (maar eerst even hiervan bijkomen).

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4.5*
2. Elegy 4*
3. Five Bridges 4*
4. The Nice 4*
5. Ars Longa Vita Brevis 4*
Gemiddelde: 4,10*

The Nice hebben niet lang genoeg bestaan om de zaak te verkutten. ELP is dan toch een ander verhaal. Sterkte dan maar.

Meh, hier raakt The Nice me toch wel kwijt. Hang On Top Of A Dream is een mooie opener. Niet helemaal mijn smaak, maar in een barretje prima achtergrondmuziek. Later wordt het me iets te zweverig en willekeurig. Zeker America is er na als bonustrack op het debuut gestaan te hebben er niet beter op geworden. Verder is mijn commentaar hetzelfde als bij Five Bridges. Dit is geen albummateriaal, maar als bonustracks kan het prima. Als dit de koers van The Nice was, zijn ze op het juiste moment gestopt.

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4,5*
2. The Nice 4*
3. Ars Longa Vita Brevis 4*
4. Five Bridges 3,5*
5. Elegy 3*


Gemiddelde: 3,8*

Dat is wel erg pessimistisch, maar ik deel je gedachte.

Dit album lijkt soms meer op de eerste soloplaat van Keith Emerson waarbij hij hulp heeft gekregen van Lee Jackson en Brian Davison, zeker tijdens het openingsnummer wanneer hij bijna tien minuten mag improviseren terwijl zijn collega's zich beperken tot een klein basje en een tamboerijn. Op de rest van de plaat komen de mannen van de ritmesectie echter wat meer in het spel voor, en wanneer Emerson op bijvoorbeeld Tsjaikovski's Pathétique – Third movement los gaat op zijn Hammond levert Davison daar toch een vrij stevig fundament bij. Jammer van die lelijke schreeuwzang van Jackson op My back pages, en doordat ik pas helemaal op het einde van het laatste nummer iets van applaus hoor lijkt dit album wel tijdens de huidige pandemie opgenomen te zijn, maar het niveau van musiceren is hoog, het energiepeil zakt eigenlijk nergens in, en ondanks alle gefreak en excessen en bombast blijf ik toch de volle 40 minuten aandachtig luisteren. Knap, die Emerson is wel een wonderbaarlijk toetsenist; sinds ik in ELP ben gedoken ben ik van hem steeds meer onder de indruk geraakt, en nu ik ook de vijf platen van The Nice heb leren kennen kan ik absoluut niet zeggen dat die band "slechts een voorstudie was". Misschien zitten er af en toe wat hobbels en wat rare plekken op hun albums, maar het geheel ademt toch de sfeer van een muzikaliteit die altijd de grenzen opzoekt, daar vaak (en met duidelijk genoegen) overheen gaat, en daar dikwijls nog mee wegkomt ook.

Waarschijnlijk mede dankzij de zeer opvallende en prachtige hoes haalde deze plaat de 5de plaats in de UK hitlijsten in 1971, en dat terwijl de band toen al niet meer bestond. Het fantastische Five Bridges bereikte in 1970 maar liefst de 2de plaats in de UK.
De A kant met "Hang On To A Dream" & "My Back Pages" is mijn favoriet. De B kant kan me minder bekoren.