The Nice - Elegy (1971)

Ik moet Hang On To A Dream maar eens origineel opzoeken, aangezien alle stukken met zang een fantastische sfeer weergeven. In deze uitvoering is het allemaal nog meer uitgesponnen dan voorheen het geval was, maar in de live setting ramt Emerson zo goed op de toetsen dat ik het allemaal heerlijk vind wegluisteren. Potverdrie, ik zou er bijna jazz nog door gaan waarderen.

America blijft overigens nog wel het hoogtepunt. Eindelijk heb ik ook door waar ik stukjes van herken (Dvorak natuurlijk), aangezien powermetalband Rhapsody dezelfde stukken later ook zal kopiëren. Blijft een fantastisch nummer en live klinkt het nog beter dan op album.

Ik moet toegeven dat mijn keuze voor The Nice wel een van de meest intrigerende verrassingen is geweest die ik persoonlijk heb ervaren. Geen voorkennis, er vervolgens achter komen dat Keith Emerson hier zijn tijd heeft doorgebracht en er dan achter komen dat eigenlijk ieder album heel erg de moeite waard is. Ik garandeer een ELP marathon voor de toekomst (maar eerst even hiervan bijkomen).

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4.5*
2. Elegy 4*
3. Five Bridges 4*
4. The Nice 4*
5. Ars Longa Vita Brevis 4*
Gemiddelde: 4,10*

Meh, hier raakt The Nice me toch wel kwijt. Hang On Top Of A Dream is een mooie opener. Niet helemaal mijn smaak, maar in een barretje prima achtergrondmuziek. Later wordt het me iets te zweverig en willekeurig. Zeker America is er na als bonustrack op het debuut gestaan te hebben er niet beter op geworden. Verder is mijn commentaar hetzelfde als bij Five Bridges. Dit is geen albummateriaal, maar als bonustracks kan het prima. Als dit de koers van The Nice was, zijn ze op het juiste moment gestopt.

Eindstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack 4,5*
2. The Nice 4*
3. Ars Longa Vita Brevis 4*
4. Five Bridges 3,5*
5. Elegy 3*


Gemiddelde: 3,8*

Dit album lijkt soms meer op de eerste soloplaat van Keith Emerson waarbij hij hulp heeft gekregen van Lee Jackson en Brian Davison, zeker tijdens het openingsnummer wanneer hij bijna tien minuten mag improviseren terwijl zijn collega's zich beperken tot een klein basje en een tamboerijn. Op de rest van de plaat komen de mannen van de ritmesectie echter wat meer in het spel voor, en wanneer Emerson op bijvoorbeeld Tsjaikovski's Pathétique – Third movement los gaat op zijn Hammond levert Davison daar toch een vrij stevig fundament bij. Jammer van die lelijke schreeuwzang van Jackson op My back pages, en doordat ik pas helemaal op het einde van het laatste nummer iets van applaus hoor lijkt dit album wel tijdens de huidige pandemie opgenomen te zijn, maar het niveau van musiceren is hoog, het energiepeil zakt eigenlijk nergens in, en ondanks alle gefreak en excessen en bombast blijf ik toch de volle 40 minuten aandachtig luisteren. Knap, die Emerson is wel een wonderbaarlijk toetsenist; sinds ik in ELP ben gedoken ben ik van hem steeds meer onder de indruk geraakt, en nu ik ook de vijf platen van The Nice heb leren kennen kan ik absoluut niet zeggen dat die band "slechts een voorstudie was". Misschien zitten er af en toe wat hobbels en wat rare plekken op hun albums, maar het geheel ademt toch de sfeer van een muzikaliteit die altijd de grenzen opzoekt, daar vaak (en met duidelijk genoegen) overheen gaat, en daar dikwijls nog mee wegkomt ook.