Queens of the Stone Age - Rated R (2000)

volgens mij Beaver, daar hebben zo ook een Split mee uitgebracht.

Tijd om eens een beoordeling te plaatsen over dit schijfje. Mijn derde plaat die ik inmiddels heb aangeschaft van Queens of the Stone Age, treedt daarmee in de voetsporen van Songs for the Deaf en Lullabies to Paralyze wat toch hun meer bekendere werk is.

Het album knalt meteen dwars door de speakers heen met het nummer Feel Good Hit of the Summer. Het keiharde C-C-C-COCAINE!!! klinkt erg lekker en is een mooie opener van R. Na al dit geweld komt het wat meer subtiele The Lost Art of Keeping a Secret. Een aanstekelijk deuntje en wat meer cleane zang maakt het wat makkelijker aanhoorbaar en wat mij betreft het op een na beste nummer van het album. Daar kom ik later nog wel op terug.

Wat ik dan vervolgens jammer vindt is dat dit album een aantal 'lege' nummers, albumvullers zou je ze haast kunnen noemen. Misschien is dat wat overdreven maar het is wel jammer. Leg of Lamb is dus zo'n nummer. Het meezing gehalte is hoog en met de instrumentatie is ook weinig mis maar het mist toch íets.

Gelukkig komt dan Auto Pilot wat een van de softere nummers is op dit album. Heerlijk dromerig klinkt het. De hese zangpartijen en een mooie riff maakt dat je Leg of Lamb meteen weer vergeet.

Meteen daarop volgend komt het eveneens goede nummer; Better Living Through Chemistry. Op het eerste gehoor doet het een beetje denken aan het tweede nummer, een aanstekelijk deuntje en mooie cleane zang. Ware het niet dat na het refrein (?) er een lange pauze zit en dat er vervolgens een paar mooie gitaarpartijen (aangevuld met achtergrondzang)doorheen geknald worden. Om daarna doodleuk weer de draad op te pakken en het nummer weer af te sluiten.

Na deze twee toppers komt er helaas weer een vullertje in de vorm van Monsters in the Parasol. Het refrein is nog wel te doen maar de rest voelt een beetje monotoom en simpel aan. Het vormt wel een ideale springplank naar Quick and to the Pointless, mijn absolute favoriet op dit album. De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik echt helemaal omver geblazen (figuurlijk dan he ). Wat een geweledig hard nummer is dit, complete chaos! Van begin tot eind knalt dit nummer werkelijk het oorsmeer je oor uit. Leuk ook die kinderstemmetjes en de nederlandse tekst, vooral die godverdomme klinkt lekker .

Wederom een rustpuntje na wat gitaargeweld met In the Fade, wat een redelijk nummer is. Onderscheidt zich nog van de 'vullertjes' maar is niet goed genoeg om écht top te zijn wat mij betreft. Na een even herinnerd te worden aan het eerste nummer gaat de plaat weer hard verder met Tension Head. Wederom een hard nummer, maar helaas niet zo goed als Quick and to the Pointless. Het mis wederom wat, een vullertje wat mij betreft.

Daarna komt een nogal misplaatst nummer, waarbij ik mij nog steeds af vraag wat het doet op dit album. Lightning Song is een steeds herhalend deuntje op de spaanse gitaar en getrommel op bongo's (?). Ik vind het best een aardig nummer maar ik vind het niet echt passen bij de rest van het album. Laten we het maar een rustpauze noemen.

I Think I Lost My Headache is gelukkig weer heel lekker. Lekkere riff en een hoog meezing gehalte. Een mooie afsluiter al vind ik het einde nogal vervelend met de eindeloos herhalende blaasinstumenten. Gelukkig heb je altijd nog de STOP knop op je radio daarvoor.

Uiteindelijk vindt ik deze langspeler van de 'Queens' aan de ene kant érg wisselvallig, maar aan de andere kant trekken de goede nummers dit weer recht. Ik besluit 'm dan tóch op de vier sterren...

R is het Amrikaanse kijkcijfer voor een film die alleen voor boven de 18 geschikt is. Vaak veroorzaakt door grof geweld, drugsmisbruik, sex en scheldwoorden. Alles wat in Amerika op een of andere manier verboden is maar je toch te vaak ziet.

R is ook het tweede album van Queens Of The Stone Age. Na de rauwe zelftiteld voorganger is dit een compleet anders album. Er is bijna niks meer te vinden van het rauw swingende album. Het lijkt als er een andere band is gekomen, ook twee andere zangers: Nick Olverie die al bij het eerste album alle nummers aanwezig was en het uit miljarden herkenbare stemgeluid van ex-Screaming Trees Mark Lanugan.

Dit klinkt gewoon als een totaal andere band, het rauwe is er nog wel maar overgegoten met een gigantische wolk van drugs. Toegankerlijker is het er ook niet opgeworden, vooral de 8 en een halve minuut durende op jazz geinspeerde jam I Think I Lost My Headache is nou niet een lekker recht voor je raap rocknummer waar QOTSA toch bij het grote publiek bekend omstaat. Het geluid van doorbraak Songs For The Deaf is ook maar al te vaak missend.

Homme heeft het geluid van zijn oude band Kyuss los gelaten en maakten een album dat bij mensen die alleen Songs kennen maar al te vaak in het verkeerde keelgat schoot. Ik vindt Songs nu ook een beetje teveel van het goede maar deze plaat is gewoon een van de beste platen ooit. R is het tegenovergestelde van Songs, ingewikkelende songs, geen No Own Knows en Go Whit The Flow maar wel Tension Head en Quick And To The Pointless. Twee nummers rond gebouwd Nick Olverie's geschreeuw.

R is als de titel zegt niet voor iedereen. Maar dat is Erga Vulgrais ook niet, deze en Erga zullen altijd wel de moeilijke twee blijven. Maar hier is een band te horen deze zich compleet opnieuw heeft uitgevonden heeft en gewoon hun talent gebruiken om nummers te maken. Niks gemaakt, niks top 100 plaat, en zeker geen Lullabies To Paralize maar R is R. En ik ben er onzettend blij mee.

5* en songs van een 5* naar een 4,5

Zou dat niet Belgisch kunnen zijn. Millionaire?

Het antwoord is al een tijdje geleden gegeven: Beaver (uit Nederland).

Ik vind Lullabies juist DE moeilijke QOTSA-plaat.

Ben deze weer eens aan het afspelen en ik moet zeggen dat ook de minder favoriete (lees: Laatste) nummers ook super zijn: Tension Head, Lightning Song en Headache.

Ik vind dit een betere dan songs for the deaf, dit afwisselender en er zitten leuke mafnummers is, nummer een alleen al: hilarisch!!

Ik zie dat I Think I Lost My Headache nogal weinig stemmen heeft.

Misschien dat die plaatselijke-fanfarekorps-fratsen aan het einde sommigen nogal zenuwachtig maken...


Nick Oliveri in Tension Head:

Gotta get out and get right
Hustling little girls
Cheating little boys
Yeah!

Wat gebruikt die vent in godsnaam!??

Ik denk van ja, maar nee***
Little girl, listen what I say
You know, I know
Everybody everyone let's go


ook raar:S:S:S

Mijn persoonlijke soundtrack van afgelopen zomer. Hetgeen het beste te illustreren in de tegenstelling tussen de songs 'Quick and to the Pointless' (Oh, baby, baby, you're so sweet
Goddamn) en In The Fade (They don't know
I'd never do you any good). Laatst genoemde ook prachtig bezongen door de littekenvocalen van Mark Lanegan. Heerlijke ongedwongen rockplaat voor in de zon. Hij doet absoluut niet onder voor 'Songs for the Deaf'.

Het beste QOTSA album. Divers qua songs en divers qua productie.

Up with James Douglas.

hoort Ode to Clarissa van de Japanse versie er ook niet tussen als bonus?

Goede cd.

mee eens

zegt het voort

Ik heb deze vanmiddag bij de lokale platenboer gekocht, en de trackduur van de laatste vier nummers is compleet anders. Ik heb mijn gepindakaasde versie er eens langsgelegd:

De laatste 35 seconden van In the Fade noemt de CD Tension Head.
Wat de CD Lightning Song noemt is eigenlijk Tension Head, dat op zijn beurt door de CD I Think I Lost My Headache wordt genoemd. En dat laatsgenoemde nummer staat er dan weer niet op.

Heb ik nou gewoon een verkeerde CD te pakken (hij geeft met rippen wel aan dat het een "Japan bonus edition" is), of hebben meer mensen hier last van?
Ik wil eigenlijk wel gewoon de fatsoenlijke versie hebben, namelijk. Het boekje geeft ook gewoon de normale tracklengtes aan.

Nee, dacht ik ook zoiets had. Is wel gewoon hoe die hoort, maar op de een of andere heb ik er een structuur in gevonden....ff kijken

Volgens mij kwam het door die gekke 30 seconden versie van feel good hit of the summer ergens voor tension head ofzo...heel vaag

Het stukje tussen In The Fade en Tension Head is een korte reprise van Feelgood Hit (Alice In Chains deed iets soortgelijks op Dirt waardoor de tracklist op de inlay niet in verhouding staat tot de cd). Mijn cd-versie heeft het als aparte index, maar ik weet dat er ook versies zijn waarbij het zich bevind aan het einde van In The Fade. De functie ervan? Ik denk dat het te maken heeft met het onderwerp van In The Fade. De titel van dat nummer zegt het eigenlijk ook al...

Ik heb 'm ondertussen bij een andere platenzaak nog maar een keertje gekocht. Nog steeds met de korte nummers, maar nu in ieder geval ook met I think I lost my headache. Toch vreemd.

Ik dacht dat de volledige titel van deze plaat "Rated R" was, maar misschien heb ik het mis. Erg goed album. Vooral "Feel Good Hit of the Summer" en "Quick and to the pointless" blijven bij mij hangen. Als deze samen met Era Halvegaris de moeilijkste 2 zijn, dan heb ik zeker liever deze. En Songs for the deaf gaan ze volgens mij niet meer overtreffen. (al hoop ik natuurlijk dat ik het mis heb)

Verre van moeilijk vind ik hem persoonlijk. Zon, biertje, R en gaan. Gaat in de zomermaanden weer veelvuldig opgezet worden.

Heb em nu op vinyl erbij gekocht. Limited edition met nog een bonus nummer ode to clarissa.

En hij heet op vinyl bij mij: Rated X

Relatief rustig album van de Stoners. Toffe CD. Net als Era Vulgaris ben ik ervan overtuigd dat deze later zal worden gezien als een onmisbare schakel in de Stonerrock scene en sowieso een klassieke rockplaat. *4.

Ik vind het zeker een goeie plaat van QOTSA, maar bij een onmisbare schakel in de stonerrock scene denk ik toch meer aan een Sky Valley en Blues for the red sun van Kyuss, en ook wel Songs for the deaf van QOTSA.
Dat niveau wordt op deze plaat niet gehaald wat mij betreft.
Toch wordt deze nog wel eens over het hoofd gezien omdat Songs for the deaf (terecht) een soort doorbraak was.
Wel jammer want dit is een hele fijne plaat.
Quick and to the pointless vind ik vooral een geweldig nummer.

1ste nummer vind ik echt de meest waardeloze opener die ik ken

waardeloos!?!

Ja! Vind het echt slecht

Echt 1 van de beste album openers die ik ooit heb gehoord. Samen met You think I aint worth a dollar but I feel like a millionaire.