Queens of the Stone Age - Rated R (2000)

Hoewel Songs for the Deaf wellicht meer pure pareltjes (alles waar Lanegan aan meewerkte; de briljante single No One Knows) bevatte, is dit wat mij betreft het meest verrassende QOTSA album. Soms catchy, soms bewust irritant, altijd fijne gitaar- en baspartijen. Klinkt nog beter op vinyl. En zo hoort het. Vier sterren in mijn sky valley.

Fantastische rockplaat met ijzersterke songs. Er zit genoeg afwisseling in. Met het laid-back rocknummer The Lost Art of Keeping a Secret als hoogtepunt. Better LivingThrough Chemistry is een ander hoogtepunt van de plaat. Het nummer begint lekker spacey. De echo over de stem van Homme versterkt de sfeer. Na iets meer dan twee minuten begint die fantastische riff die daarna weer samensmelt met de achtergrondzang en de zweverige sfeer weer terugkomt.

De verschillende zangers zorgen voor extra variatie, zo is het harde Quick and to the Pointless meer een punkachtig nummer waar de zang van Oliveri goed bij past. Dat Oliveri ook kan zingen bewijst hij in het rustige nummer Auto Pilot. De stem van Mark Lanegan (In the Fade) is overigens altijd een genot om naar te luisteren.

De laatste twee nummers vind ik dan weer minder. De instrumental Lightning Song voegt weinig toe en kan gewoon niet boeien. De afsluiter I Think I Lost My Headache heeft een veel te lang outro waar gerust een paar minuten af konden. Maar goed, ik doe altijd een nieuwe cd in de speler zodra het outo begint.

Aardig, niet meer dan dat! Paar goede nummers en te veel skippers. Vind Qotsa op hun beste nadat Oliveri de band heeft verlaten.
Monster in the Parasol vind ik echt een lekkere drive hebben en de afsluiter kan mij goed bekoren.

3*

Toen ik dit album voor het eerst hoorde was ik verbijsterd: hoe kon het dat deze nummers meteen al zo bekend klonken terwijl ik ze nog nooit had gehoord, hoe kon het dat de arrangementen zo vertrouwd klonken terwijl ze toch niet voorspelbaar waren, en hoe kon het dat ik zeker wist dat elke noot precies zou komen op het moment dat hij ook móést verschijnen? Achteraf bezien is dit allemaal niet zo vreemd, want dat is gewoon wat er gebeurt wanneer een grote persoonlijkheid met een uitstekende band zich ontfermt over perfecte nummers op het snijvlak van underground en classic rock. Toch blijf ik die verbijstering voelen elke keer dat ik dit album draai: hoe kan een plaat in één keer meteen zó klassiek zijn? Paar minpuntjes (Quick and to the pointless en de melige tweede helft van het slotnummer), de rest is geweldig, met In the fade voor mij als hoogtepunt.

just live till u die, wanna drown......In the fade, het beste nummer van de plaat.
Ik zie Rated R en SFTD eigenlijk als een tweeluik in hun twee meest geniaalste jaren. Met een line up waar ik nog elke nacht van droom. Oliveri met zn nummers, hij opent Songs zo gruwelijk met Millionaire, maar ook op deze plaat is hij met Quick pointless en vooral het sterke Auto Pilot goed (man wat hebben the Queens aan kracht ingeleverd na zijn vertrek).
Lanegan zingt in the fade mee en je hoort hem zo nu en dan op de achtergrond brommen. Zijn rol werd groter in Songs for the Deaf met de ultieme Queens hoogtepunten Songs for the dead en God is in the radio.
De kracht is misschien wel van beide albums dat er drie zangers zijn die hun nummers allemaal een eigen identiteit geven zonder dat het een los geheel wordt. Sinds het ontslag van Oliveri in 2004 en het vrijwillige vertrek van Lanegan in 2005 zingt Homme alles alleen en, hoewel hij een aardige zanger is, mis ik af en toe het geschreeuw van Oliveri en het gebrul van Lanegan tussen Homme s hoge tonen.
Op youtube zie je zoveel Qotsa filmpjes en je merkt aan alles dat ze rond 2002 2003 live in topvorm waren, nogmaals met de perfecte line up (Grohl 2002 Castillo 2003). Vergelijk Pinkpop 2003 met 2013 en je ziet het verschil.
Nagoed ik dwaal af, Rated R krijgt van mij vijf sterren als opmaat van het zes sterren waardige Songs for the Deaf.