Jethro Tull - Living in the Past (1972)

Ik heb Living in the Past eigenlijk nooit een volwaardige kans gegeven. Ik kocht de CD in mijn Jethro Tull begindagen en bij thuiskomst bleek ik me vergist te hebben. Ik wou namelijk het livealbum Living with the Past hebben en had geen zin in een verzamelaar. Recentelijk ben ik echter wat meer naar Jethro Tull aan het luisteren en pakte deze nog eens uit de kast en verbaasde me wat over de tracklist. Ik ga niet zeggen dat ik alles van Tull ken, maar met zo'n kleine 30 albums in de collectie had ik niet verwacht dat er een flink aantal nummers gingen zijn die geen belletje deden rinkelen. Dat blijkt echter logisch te zijn aangezien Living in the Past geen verzamelaar is met de nodige hits op, het is een verzamelaar met de Life Is a Long Song EP (tracks 15 tot en met 19) en nog een hoop materiaal dat nooit op CD was verschenen. Het gaat voornamelijk over singles (bijvoorbeeld tracks 1 tot en met 3, hoewel A Song for Jeffrey natuurlijk op het debuut uitkwam) en twee live nummers uit het concert van 4 november 1970 in de Carnegie Hall. Die laatste twee vallen een beetje uit de toon omdat ze er zowat halverwege tussen gepropt staan - het volledige concert werd trouwens in 2015 gereleased onder de naam Live at Carnegie Hall 1970 - en ik vind het sowieso altijd wel jammer als er zo één of twee live opnames worden toegevoegd aan een gewoon album. Jammer dat het me zolang heeft geduurd om dit naar waarde te kunnen schatten maar wijsheid komt met de jaren zeker?

Voor mij was dit altijd de plaat met/van Sweet dream en Witches promise, maar nu ik dit album na al die jaren weer eens draai vind ik die twee titels eigenlijk suggestiever en spannender dan de bijbehorende muziek. De overige nummers daarentegen intrigeren me meer dan ooit: korte en krachtige songs met scherpe melodieën en een geluidsbeeld dat vaak nèt afwijkt van wat je zou verwachten bij een band die bluesrock mixt met folkrock: de mondharmonica en de telefoonstem op Song for Jeffrey, de kleine percussie gevolgd door een zware riff op Love story, de elementaire maar ijzersterke riff van Driving song, de opgewekte stemming van Singing all day met die bluesy gitaar eronder, het afwijkende percussie-patroon van Inside, en natuurlijk de laatste vijf nummers – kennelijk had Anderson even geen plaats op een album en dus loosde hij ze maar via een EP waar een andere band misschien wel een moord voor zou doen.
        Dat is uiteindelijk ook mijn voornaamste indruk van dit album: een overdaad aan prachtige nummers uit een periode waarin de inspiratie van zowel componist als band in overvloed stroomde, zodat zelfs een album met "restjes" nog een feestmaaltijd blijkt. Toch geen maximale score mijnerzijds omdat de twee live-nummers op vinylkant 3 mij echt totaal niet kunnen boeien, noch de flarden Beethoven noch de drumsolo. De rest is geweldig; jammer dat het boekje van de CD-versie de muziek geen recht doet door niets te vernelden over componisten, muzikanten, opnamedata of herkomst.

Een tijdje geleden kocht ik Living in the Past op tweedehands 2LP in klaphoes. Vinyl in goede staat, hoes in redelijke. Waar ik vroeger dacht dat dit een simpele verzamelaar was, ontdekte ik later dat ie veel meer is. Vandaar de aanschaf én vanwege de prachtige hoes met onder andere de nodige aantrekkelijke foto's.

In 2014 was ik toe aan een hernieuwde kennismaking met Jethro Tull en drie plaatkanten compilatie vormen elf jaar later een geschikte herbeleving daarvan. Zo is dit album een aangenaam mengsel van herkenning en het ontdekken van mij onbekend werk.
Blijkens het boekwerk in de hoes stond het nodige niet op een regulier album, ofwel klinkt hier een andere opname dan die op een eerder verschenen elpee. Nieuw (1972 hè...) dan wel afwijkend op kant 1 zijn Love Story, Christmas Song en Driving Song. Op kant 2 Sweat Dream, Singing All Day, Teacher, Witches Promise (ja, zó wordt ie hier op hoes en label gespeld, ik zal een correctie indienen) en Just Trying to Be.
En op kant 4 Wond'ring Again, Life Is a Long Song, Up the 'pool, Dr. Bogenbroom (lijkt wel een naam uit de reeks Harry Potter), For Later en Nursie. Per nummer wordt aangegeven in welke studio en in welke maand de opname werd gemaakt.

Kant 3 is live, opgenomen in de New Yorkse Carnegie Hall in november 1970. Twee nummers slechts: By Kind Permission of, inclusief een lang pianodeel van John Evan dat soms door Erik Saties Gymnopédies lijkt te zijn geïnspireerd; plus Dharma for One, waarin een lange en toch boeiende drumsolo. Die mogen anno 2025 achterhaald lijken, hier is het genieten: in het spel van Clive Bunker zit de nodige jazz, wat extra swing brengt.

Tja MuMe, of ik ter plekke vier favorieten wil kiezen... Mag ik daar iets meer bedenktijd voor?