Jethro Tull - Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die! (1976)

Ook bij dit album van Jethro Tull zal ik dan maar als eerste een bericht zetten.
Constanter en beter geheel dan z'n voorganger met goeie tot zeer goeie nummers. Uitschieter is de titeltrack met kort daarop volgend het laatste nummer.

Krappe 4 *

Hmm, ik vind dit album juist minder aantrekkelijk dan Minstel In The Gallery, en precies dat titelnummer het meest vervelende nummer van het album. Bad-Eyed And Loveless of Crazed Institution zijn voor mij erg sterke nummers. Typische gevalletje van 'smaken verschillen'.

Dat gemiddelde moet toch ietsje hoger vind ik want:
1) Deze plaat bevat goede nummers. Punt.
2) Het hele verhaal erachter is leuk gevonden.
3) De strip binnenin is origineel.
4) Het is geen 'ouwe lulletjesrock'.
Een heel aangenaam album van Tull. Er zijn geen uitschieters: elk lied is muzikaal erg sterk.

Het kan verkeren. Dankzij MuMe ga ik kriskras door al mijn albums, inclusief platen als deze die ik al 30 jaar niet meer gehoord heb. In mijn herinnering was dit de minste Tull-plaat die ik heb, en gesteund door de lage score heb ik deze als eerste uit mijn platencollectie weer opgezet. Ik heb jarenlang geen Jethro Tull meer geluisterd - destijds na een paar albums afgehaakt, wellicht omdat ik telkens weer hoopte nog een tweede Aqualung te vinden.

Tot mijn grote verbazing vind ik dit nu een heel fijn album. Het acoustische geluid, de folk, de "mooie" nummers (zoals Bad Eyed & Loveless) kan ik nu zeer waarderen, en wat ik ook met bovenstaande recensenten eens ben: het album bevat geen enkel slecht nummer. Leuk. (En nu ben ik benieuwd hoe de andere Tull-oudjes gaan bevallen.)

Dit album van Jethro Tull recent ontdekt en erg content met die vondst: heerlijke nummers - dit is toch folk ofzo? - en prima geproduceerd. Over een 'verhaal erachter' weet ik niets, nog maar eens uitzoeken, maar een samenhang tussen de songs lijkt wel voor de hand te liggen. Een muzikaal verhaal.
Sprankelend nummers met soms een bijna middeleeuws vleugje zo lijkt het wel. Lekker acoustisch inderdaad.
De typische zang/stem van Ian Anderson heeft me nog nooit verveeld, voelt eerder als 'thuis komen'.
Nu al 3,5 sterren maar dit zou maar zo kunnen veranderen, ten positieve.

Deze naar het schijnt conceptlangspeelplaat begint bij elke luisterbeurt beter te bevallen.
Ga ernaar op zoek in de tweedehandsbakken, een geweldige plaat om van vinyl te luisteren dunkt het.

Is er dan helemaal geen kritiek?
Jawel: het titelnummer. Er had een andere titel gekozen moeten worden, niet met deze woorden als 'rock 'n roll' en 'too young to die'. Het arrangement van de song staat als een huis dus daar passen makkelijk heel andere lyrics bij. De zang is gewoon niet rock 'n roll en dus klinkt het ongeloofwaardig. Het is tralala gezongen met een blijmoedig refrein maar het is niet congruent.

En toch, mutatis mutandis: verhoging naar 4 sterren.
Alleen al voor de (her)ontdekking van Jethro Tull. Die jaren.
Horen wij daar in From A Dead Beat To An Old Greaser warempel een saxofoon?..

Ik had dit album vroeger en heb 'm onlangs opnieuw gekocht, als laatste album van Jethro Tull (voor 1990) dat ik nog niet had. Het is inderdaad zeker niet zo slecht als het stemgemiddelde doet vermoeden. Maar voor Tull-begrippen is het wel wat saai rechttoe rechtaan.

Heb dit album nu al dagenlang elke dag één en soms tweemaal gedraaid en pas daarom de sterrenwaardering aan. Van 4 naar 4,5 ★.

Na de sterke voorganger volgt het zwakste album tot hiertoe. De eerste helft kent nog wel zijn momenten. Quiz Kid, Taxi Grab en Bad-Eyed zijn prima nummers. Helaas gaat Jethro Tull al snel de sentimentele toer op. Stroperige strijkers ontsieren het al niet beste titelnummer en daarna komt het helemaal niet meer goed.

71/100

Nooit mijn favoriete Tull-plaat geweest omdat ik de titel niet prog genoeg vond. In het begin van mijn leven (samen met Warchild) eigenlijk te lang en ten onrechte genegeerd.

Ik draai nu de TV Special Edition op lp (remixed door Steven Wilson) en het is gewoon een degelijke plaat met uitstekende songs. Een leuk stripverhaal siert de binnenkant van de gatefold en er zit nog een flink boekwerk bij.

Too Old zou eigenlijk een stage musical worden, met Adam Faith als lead-actor, maar Ian had zichzelf (weer) overschat en het idee werd losgelaten. De strip op de binnenkant van de gatefold, is het plot van deze musical.

Deze plaat heeft weinig tot geen vuurwerk (Quiz Kid en Taxi Grab rocken wel hard), heeft veel ballads, maar is toch op en top Tull. Quizz Kid heet anno nu gewoon Quiz Kid, weg typ, weg verwarring.

Iemand merkte de saxofoon op in From a Deadbeat to an Old Greaser. Deze is gespeeld door David Palmer, die ook de orkestrale arrangementen verzorgt. Ik wist ook niet dat hij saxofoon speelde.

Goed, ik lees in het uitgebreide boekwerk dat de versie die ik nu heb dus een re-recorded verdi is van het album bedoeld voor een tv-show van juli 1976. De opnamen voor de originele plaat (die ik ook heb) dateren van januari/februari 1976, en de Steven Wilson-remix is dus gebaseerd op totaal andere opnamen daterend van maart 1976.

Nu snap ik de ondertitel van mijn versie ook. Extra gaaf om deze versie te hebben en op te zetten. Nu nog de volledige tv-special eens opzoeken en bekijken. Hebbes, gevonden: https://youtu.be/te0fibQBdSo

45 minuten playbacken, dat moet wat zijn geweest voor de bandleden.

Niet de beste Tull plaat, ook niet de minste. Het zit er een beetje tussenin.
In tegenstelling tot bijvoorbeeld Aqualung, Thick as a Brick en Minstrel in the Galery maakt deze plaat geen grote indruk op mij en blijven de nummers niet lang hangen. Daar komt bij dat de gekozen thematiek over de oude rocker Ray Lomas mij niet aanspreekt, evenmin als het stripverhaaltje op de binnenhoes. Maar goed, uiteindelijk draait het om de muziek, en zoals gezegd ben ik er niet kapot van.
Dat neemt niet weg dat er ook bijzondere nummers op staan die ik graag mag horen: Taxi Grab is een lekker nummer, Bad Eyed and loveless zelfs wonderschoon.
Het titelnummer zeurt me dan weer net te lang en te traag door en gaat me zelfs tegenstaan als het halverwege zo nodig moet " rock and rollen" om recht te doen aan de titel.
De rest is middelmaat : niet echt goed, maar zeker ook niet slecht.

Het is zeker niet Jethro Tulls beste, maar een zeer verdienstelijk album. Ik kocht het na de release en heb het veel gedraaid, hieraf JT een heel ander accent aan hun muziek, een aaltal prachtige ballads als: From a Deadbeat to an Old Greaser en The Chequered Flag (Dead or Alive) vind ik, evenals de titelsong, nog steeds heel goed en draai ik regelmatig.

Maar ben met je eens, Minstrel in the Gallery, Songs From the Wood, Heavy Horses -dat intro van de titelsong, wanneer ian begint te zingen, zo mooi...- en Aqualung, zijn van een andere orde...

Eén van de mindere platen van een band die de afgelopen jaren een stevige favoriet bij mij is geworden. Het wordt nergens echt slecht (met uitzondering misschien van die irritante mondharmonica op Taxi grab), en de instrumentatie is net zo rijk als altijd (met dank weer aan arrangeur David Palmer), maar er zit voor mijn gevoel geen natuurlijke flow in, noch in de meeste nummers zelf noch in het album als geheel. Het geheel is als het ware minder dan de som der delen, terwijl Ian Anderson toch voor een intrigerende kapstok heeft gezorgd, want het verhaal erachter zoals uitgelegd in het stripverhaal op de hoes (en in Andersons begeleidende tekst in het boekje van de geremasterde CD uit 2002) is erg leuk en komt ook goed tot uiting in de teksten. Helaas zit er voor elk nummer dat mij pakt (zoals Crazy institution en het prachtige slotnummer) ook een nummer bij waarbij ik alleen maar zit te wachten tot het afgelopen is en het volgende nummer nieuwe kansen biedt. Typisch voorbeeld van een plaat die ik nog vaak ga draaien in de hoop dat ik hem uiteindelijk toch wel goed ga vinden (maar de goedkope en ongelooflijk lelijke hoes zal daar zeker niet bij gaan helpen).