Grace Slick - Dreams (1980)

Laag geklasserd album, dus maar 4**** gegeven.
In die tijd eind 70er jaren helemaal grijs gedraaid en op 1 minder nummer na Angel of night allemaal toppers.
Dreams is nog een single geweest die ook nog in de top 40 heeft gestaan dacht ik, weet het niet zeker.

nijn favoriete nummers zijn: Face to wind, Garden of man en Full moon man.

de vrouw met de stoerste naam aller tijden en een lekkere strot

LP laatst gekocht in de kringloop. De single Seasons is erg mooi!
Ook Angel Of The Night is erg goed.

Grace Slick (jeetje al 69) blijft voor altijd een van mijn meest favoriete zangeressen. In The Great Society, Jefferson Airplane, Jefferson Starship, Starship, diverse projecten met anderen en solo.
Ze komt altijd weer terug met iets en het zou mij niets verbazen als ze weer eens iets uit zou brengen. Het laatste dat ik van haar vernomen heb is een interview van een paar jaartjes terug in de Aloha. Ze draaide toen thuis veel Gipsy Kings. Misschien met die jongens een album uitbrengen? Een ver-gipsyde versie van 'Somebody to love' of 'White rabbit'?
Ik heb de single van 'Seasons' ook altijd netjes bewaard. Er is altijd wel weer een moment dat ik dat nummer weer eens wil horen.

Ik was al een tijdje op zoek naar Seasons, de prachtige single die destijds in 1980 toch een verdienstelijke 12e plaats in de top 40 bereikte. Inmiddels heb ik het album op cd dankzij amazon.com.

Ik heb de elpee al een tijdje, maar ik draai haar vrijwel nooit. Doet me teveel denken aan "kijk ik denk dat ik magische krachten heb en kan vliegen"-muziek, als mijn gedachten niet afdwalen naar Kate Bush, die wel sterke nummers heeft.

Als angel of night er niet op had gestaan was dit denk ik een 5 sterren album geweest.
Heel vroeger op lp gehad maar die heb ik in de begin jaren 80 allemaal weggegeven en als ik nu naar de prijzen kijk wel spijt van.
Maar deze een paar jaar geleden kunnen kopen met japanse teksten op de inlay.
Geweldige zangeres en bijzonder mooie plaat.
Jammer dat hij hier en laag wordt gewaardeerd maar vooral zo weinig mensen hem kennen.

Bombast, theater en illusies...Hans Klok zou er een goede assistent aan hebben gehad destijds. Grace Slick draait er haar hand niet voor om. Goede opbouw, prima gezongen en ze kan de nummers ook dragen. Leuk voor bij de achtergrond tijdens een bordspelletje Dungeons & Dragons o.i.d. met een aantal vrienden en laat je fantasie maar de vrije loop. Voor je het weet zit je met een helm op in Ravelijn....waar raven ruiters zullen zijn....(wat trouwens niet klopte...het waren nl. de kinderen die ruiters werden...de raven werden paarden) Prima plaatje in een soortgelijke sfeer als The Elder van Kiss.

Jeetje, Grace Slick 80. Pieter Paal, maar de tijd heeft niets weggenomen van de kracht van dit album. inmiddels staat de plaat bijna 40 jaar in mijn kast en laatst weer eens gespeeld. Ja, het is verschrikkelijk bombastisch, maar het werkt volkomen en Grace Slick is als zangeres volkomen in haar element in de bombast die producer Ron Frangipane rondom haar neerzet.

Van gevoelig, 'Full Moon Man', tot de rock van 'Angel Of Night' en de Spaanse invloeden in 'El Diablo' de variatie in de muziek is een belangrijk onderdeel wat dit album laat werken. De single 'Seasons' is eigenlijk een heel raar werkje, maar ik mag het nummer nog steeds graag horen.

Inmiddels is Grace Slick al bijna 30 jaar met zang pensioen, een mooie bijdrage op het solo album van die Four Non Blondes zangeres daar gelaten. 'Dreams' is wel een van de mooie nalatenschappen van haar carrière als zangeres.

Oh, dit zeg. Hoe kom ik hier eigenlijk? In de tijd dat ik af en toe de krantenwijk van mijn broer mocht fietsen, omdat hij weet ik wat, ziek was, of moest leren, of iets.
Vond het wel magisch klinken hoor, maar dat was dan ook alleen maar 'Seasons'. De rest van dit album kende ik pas een jaar of 20 later en toen was het allemaal al diep verschrikkelijk. Maar voor dat Seasons, waar ik dus als 12 jarige wel van onder de indruk was, heeft dit album toch waarde.

Heb dit album al tig keer in de handen gehad en getwijfeld; wel, niet, wel, niet...en tot nu toe nog nooit gekocht. Ik vind Grace Slick echt tot één van de beste zangeressen ooit behoren maar durfde het op de één of andere manier nooit aan. Heb het album nu opstaan via Spotify. Tsja, wat moet ik zeggen? Het vliegt alle kanten op qua stijlen. En daar hou ik meestal wel van. Maar van het heerlijke Angel of night naar het vrij belabberde Seasons is toch wel een érg grote stap. Maar goed, voor het overige staan er best aardige dingen tussen (Dreams, Face to the wind, Full moon man en Do it the hard way). En dan met name door die geweldige stem. Ga ik 'm kopen de eerstvolgende keer dat ik 'm tegen kom? Denk het niet...

Dit album kocht ik in de tijd van de release en heb het destijds met veel plezier gedraaid.

Inderdaad een zeer afwisselend album met als verbindende factor de stem van Grace Slick, en die is niet mis!

Oudgedienden weten dat wel als ze denken aan White Rabbit of Somebody to Love (nee dit is geen cover van de beroemde Queen song)…

Er hangt voor mijn gevoel wel een fijne sixties vibe om grace heen. Het tijdsgewricht voordat ik op muzikale verkenning ging.

De hoes komt me bekend voor maar denk toch niet dat ik hem hier heb liggen. Effe 3 populaire nummers hiervan beluisterd maar doet niet echt een kwartje vallen.

Heb ooit via 2 erfenissen een lading LP's gekregen maar veel daarvan is weggedaan en een ander deel ben ik nooit en toe gekomen om te beluisteren.

Ook een paar solo-nummers op een compilatie doen geen belletje rinkelen... alleen haar de hits met Jefferson Starship / Airplane ken ik wel. "All the machines" is wel leuk...typisch 80s, beetje Laurie Anderson in een hogere versnelling. En Classic Rock van "Wrecking Ball" is ook wel leuk eens te horen.