Linkin Park & Jay-Z - Collision Course (2004)

Waarom ik deze EP ben gaan beluisteren, geen idee eigenlijk, het zal wel te maken hebben met die recent aangeschafte ceedee van dhr. Jantje-Z, maar enig jeugdsentiment m.b.t. "Numb/Encore" heeft geloof ik ook wel een rolletje gespeeld. Apart trouwens, dat ik vroeger vond dat die rappert veel te lang aan het woord was, maar nu vind ik dat die zangert van Linkin Park zijn grote mond eens dicht moet houden. Het kan verkeren.

Het vervelende is inderdaad dat Linkin Park wel gedienstig leuke instrumentale begeleiding kan verzorgen, in het synth-gedreven "Numb/Encore" zit dat zeker snor. Ik heb de originele nummers ook even opgezocht, maar "Encore" vind ik wat flauw en neigen naar carnavalsmuziek, terwijl "Numb" beter een instrumental had kunnen blijven. Want die zanger van Linkin Park, Chester Bennington schijnt het jong te heten, is én een waardeloze zanger én een waardeloze schreeuwert (want mooi schreeuwt ie niet, of hoe zeg je dat? Hij is in elk geval geen Chino Moreno.) én een ronduit kutte tekstschrijvert die puberclichés aan elkaar blijft plakken. Doe eens gek en groei op. Daarom zijn emo's en het Peter Pan-syndroom een heel, heel slechte combinatie.

De versie van "99 Problems" is exemplarisch: erg sterk nummer van Jantje-Z, maar de muzikale begeleiding is deze keer van het soort "papa en mama, ik ben heel boos op jullie en dat uit ik met een elektrieken gitaar die kabang-kabang doet". In "99 Problems" zat verdomme al een elektrieken gitaar, waarom spelen jullie dat niet na? En dan nog die Chester die schreeuwt: "Shut up when I'm talking to you!". Luister eens, jongen, met netjes vragen om even stil te zijn bereik je vaak meer en bovendien praat je helemaal niet, je schreeuwt. Dat is bepaald geen constructieve houding tijdens het oplossen van ruzies hoor.