Whitesnake - Lovehunter (1979)

Helemaal mee eens hoor. Lizzy is al jaren een van mijn favoriete bands maar, vooral live vraag ik me steeds weer af, waarom nummers als Baby drives me crazy of Me and the boys? In het oevre zijn klassenummers zat om die plaats in te nemen, Zelfs tijdens de solo tournees van Phillip Lynott werden deze nummers gespeeld terwijl ook zijn solo materiaal veel betere nummers kent.

Mee eens! Maar ook dat zie je bij (heel) veel bands. Telkens maar weer dezelfde meuk live spelen. Terwijl ze vaak zoveel meer fraaie nummers hebben die zelden of nooit gespeeld worden.

Na Ready an’ Willing en Come an’ Get It was dit de derde Whitesnake die in ’81 mijn platenspeler bereikte. Een blik op de songlist op de achterkant van de hoes leerde me waarom de hoesteksten van die platen steevast 'We Wish You Well' naar de fans vermeldden, wat ik een lieve, persoonlijke groet vond.

De sound van deze plaat leek sterk op die van de twee opvolgers. Hierboven las ik gemopper over drummer David Dowle. Alsof Ian Paice op de volgende twee platen het hoge Purpleniveau bereikte… Echt niet. Daar ging het bij het Whitesnake in deze jaren ook niet om.
Dowle speelt gewoon lekker, in dienst van de songs. Dat Neil Murray heerlijk daaromheen bast maakt het alleen maar swingender of juist lomer. Bij het Whitesnake van deze jaren ging het niet om muzikale (hoog)standjes, maar dankzij gitaristen Marsden/Moody klonk bluesy hardrock met vooral teksten over alle facetten van de liefde voor de vrouw. Ik weet nog precies welke liedjes op een cassettebandje belandden, 38 jaar later kon ik ze nog letterlijk meezingen.

Op de A-kant Long Way from Home, Walking in the Shadow of the Blues (majestueus orgelintro van Jon Lord, eenvoudig maar uiterst verslavend! De eerste twee regels belandden in mijn mooiste schrift op de muur van mijn jongenskamer: “I love the blues, they tell my story. If you don’t feel it you will never understand”) en Medicine Man.
Op de B-kant Mean Business en We Wish You Well, omdat dit hun wensspreuk was. Kortom, briljantjes en fillers wisselen elkaar af, maar opnieuw waren de sterke songs bijna allemaal van het zuiverste goud.

In december 2019 was ik op vakantie bij mijn broertje, die inmiddels jarenlang in een Ver Buitenland woonde. Bij hem was het dertig-plus graden en in zijn cd-kast ontdekte ik deze plaat, die ik uit pure nostalgie opzette. Ik kon mijn favorieten van toen meteen meezingen, die zaten heel diep. Bovendien pasten ze goed bij de zomerse sferen; opeens wist ik weer dat ik deze indertijd in de zomer had geleend. Zomerzwoele hardrock met fijn gitaarwerk en een enkele flitsende gitaarsolo.
De andere songs vindt ook de oude versie van mezelf minder dan die toppers, al is de titelsong beter dan ik me herinnerde. Wat ik was vergeten was dat Bernie Marsden Outlaw zingt, wat ook een best liedje is.

Via streaming ging ik vervolgens de voorganger eens checken, maar dan is Lovehunter toch echt een stuk beter. In retrospect de eerste Whitesnake van een (meer dan) acceptabel niveau.

Trouble ontloopt Lovehunter m.i. niet zo gekke veel. Van de albums die RonaldjK noemt vind ik Ready an' Willing de sterkste (minst wisselvallig) en Come an' Get It het minst bijzonder. Dacht zelf overigens dat Ian Paice na het einde van Deep Purple Mark IV nooit meer de spektakeldrummer van weleer werd maar meer in dat zogenoemde 'in dienst van de song' speelde. Help Me Thro' the Day zou ik van Lovehunter niet onvermeld laten.

Wat je zegt over Paice klopt idd, B.Robertson, dat is me nooit zo opgevallen!

(De rest klopt ook hoor maar daar praten we over voorkeuren. Paices spel na Mk IV is te controleren)

Degelijke plaat van het échte Whitesnake, maar ik vind 'Trouble' toch beter.

Uit Bernie Marsdens biografie Where's My Guitar? leer ik dat de groep voor de opnamen een maand in Clearwell Castle verbleef. Drummer Dave Dowle voelde zich er niet zo thuis; hij was al niet zo blij, omdat hij een maand weg was van zijn gezin. (Verkeerde vak gekozen, denk ik dan.)
De grappen van producer Martin Birch, versterkt door lange nachten vol alcohol, hielpen niet. Deze liet spookgeluiden (o.a. ratelende kettingen en wolvengehuil) afspelen om het spookimago van het slot een handje te helpen.
Bassist Neil Murray was de gedisciplineerde uitzondering: deze 'early riser' ging op tijd naar bed en als de anderen naar bed gingen, kwam het voor dat ze elkaar op de trap tegenkwamen als hij op weg was naar het ontbijt.
Voor het eerst ontstaat onenigheid en wel over Mean Business. Alhoewel grotendeels door Marsden geschreven is hij ontevreden over het eindresultaat: te heavy metal. De anderen zijn het met hem oneens en David Coverdale, die hard aan zijn zangpartij heeft gewerkt, bijt hem toe dat hij dan maar het nummer moet inzingen. Het belandt dus wel op Lovehunter, maar Whitesnake zou het niet live spelen en achteraf heeft Marsden spijt van zijn negatieve houding. Overigens voor mij één van de hoogtepunten van de plaat! Hij zingt overigens wel Outlaw op dit album.
Over de hoes: die leverde zoveel onnodige publiciteit op (het ging meestal alleen over de afbeelding) dat de muziek er bij de pers inschoot.

Op uitnodiging van toetsenist Jon Lord komt drummer Ian Paice, eveneens ex-Deep Purple, een dagje kijken. De positie van Dowle gaat nog meer wankelen en na een succesvolle Duitse tournee in juni '79 wordt hij ontslagen. Hij begint een succesvol tuiniersbedrijf.

Door het verhaal van RonaldjK plus het feit dat ik afgelopen woensdag dit album dan eindelijk in een hele mooie versie op vinyl heb weten te scoren, knalt ie nu door de woonkamer. En verrek, ik zit helemaal in de swing! Niet in de laatste plaats door de heerlijke productie van Martin Birch. Het klinkt allemaal lekker warm en vol. Ik was compleet vergeten hoeveel geweldige nummers hier op staan. Die orgel => gitaarsolo in Mean business....geweldig! Van begin tot eind zit ik te genieten en ik verhoog m'n schandalig lage score dan ook gelijk naar 4*.