Whitesnake - Lovehunter (1979)

Er staan wel enkele aardigheidjes op dit album, maar dan luister ik liever naar Slide It In of de daaropvolgende platen. We Wish You Well is m.i. overbodig. De hoes is wel weer origineel

Zeer aardig witte slang album, waarvan o.a. Walking in the shadows of the blues 1 van mijn favorieten is. Mooie hoes !!

Waar het vorige album Trouble de kritische luisteraar enige hoop gaf is Lovehunter weer een ferme stap achteruit. Het ene cliché na het andere komt voorbijdrijven, een interessante baspartij ontbreekt geheel, de drummer doet nauwelijks meer dan de maat aangeven en de toetsenist verzoetelijkt het geheel.
Whitesnake kwam vroeger wel eens voorbijdrijven in Alfred Lagarde's betonuur. Hardrockfans als ik beschouwden de band toen al als tweederangs. Nu weet ik beter, de muziek is op zijn best derderangs.
De afschuwelijke pseudo-porno op de hoes - wedijvert in wansmaak met Uriah Heep's Fallen Angel - moet eigenlijk al voldoende waarschuwing zijn.

Daarbij wil ik een uitzondering maken voor Mean Business. Het gebrek aan creativiteit, zo typerend voor Whitesnake, wordt gecompenseerd door een hoog tempo. Natuurlijk zou het niet goed genoeg zijn voor Machine Head of Risin', maar op dit album is het een uitschieter.

Mark, beluister de albums "Restless Heart" en Whitesnake's laatste album "Good to be Bad" a.u.b. Ik weet zeker dat je na het beluisteren van beide albums van mening zult zijn veranderd . "Lovehunter (1979)" ken ik overigens niet

Ik was van plan de hele Whitesnake collectie chronologisch af te gaan, dus nog even geduld.

Niet echt een geweldig album, maar er staan toch nog wat goede nummers op. Long Way From Home is (in mijn ogen) nogal typische jaren '70 AOR, maar is opzich wel een lekker nummer. Walking In The Shadow Of The Blues is naar mijn mening één van Whitesnakes beste nummers, met een mooie tekst en gitaarsolo. Mean Business is een lekker vlot nummer met een pompende baslijn, en tot slot vind ik het afsluitende We Wish You Well erg fraai. De rest vind ik niet echt bijzonder (en soms zelfs saai, bijvoorbeeld Medicine Man, You ‘N‘ Me en Rock ‘N’ Roll Women, wat vooral komt door het nogal saaie drum- en baswerk in die nummers), maar er staan genoeg goede nummers op dit album voor een voldoende.

Leuk album van Whitesnake. Walking in the Shadows of the Blues is voor mij de uitschieter bij dit album. Leuk gevonden hoes ook trouwens .

Ach het is maar een mening, ik vind bijvoorbeeld Uriah Heep derde rangs, en daar is onze vriend weer van gecharmeerd.

Na een luisterbeurt vind ik de absolute uitschieter Long Way from Home. Dat zal nog wel veranderen, want heel het album is super. Maar dat liedje bleef gewoon nog heel lang nazinderen.

Lovehunter is weer wat minder dan Trouble wat mij betreft. De teksten zijn voor het overgrote deel echt tenenkrommend, met hier en daar nog een instrumentale passage die het soms overeind houdt - die openingsriff van Medicine Man is bijvoorbeeld wel een hoogtepunt van het album. Walking in the Shadow of the Blues torent mijlen boven de rest uit en We Wish You Well is een leuke afsluiter, niet toevallig zijn dit ook de 2 die op The Definitive Collection staan. Goed, toch net een voldoende voor Lovehunter.

Ondertussen ken ik het album quasi uit het hoofd en daar valt eigenlijk een ding op. De openings-riff van Medicine Man, is bijna exact hetzelfde als die van God of Thunder van Kiss. Ben geen Kiss fan, maar dat is nu toevallig een van de weinige nummers dat ik ken.

Voor de rest is Medicine Man idd een van de hoogtepunten van dit album. Samen met de twee openers en Love Hunter. Heel catchy allemaal, nu nog maar afwachten hoe lang het blijft hangen.

Helemaal mee eens. Ik kan me overigens met dit materiaal niet voorstellen dat Whitesnake indertijd zo populair was, met concurrentie van o.a. Motörhead, Priest, Van Halen, Rainbow, AC/DC en even later Iron Maiden.

Aardig album maar niet meer dan dat. Het verschil in kwaliteit is enorm groot. Toppers als Lovehunter, Walking in..., Long way from home en Mean business tegenover slappe hap als You 'n me, Help me thro the day en Rock & roll women.
Het hierboven al genoemde saaie drum en baswerk helpen ook niet echt mee om er iets moois van te maken.
De hoes maakt een hoop goed natuurlijk

Prima album. De kritiek die hier te lezen staat deel ik niet. De drums en de bas zijn inderdaad vrij simpel, maar het is ook geen noodzaak dat die meer dan een begeleidende rol spelen bij deze muziek. Gewoon wat lekkere nummers, met die heerlijke stem van Coverdale, hier en daar een solo en hopla, een geile vrouw rijdt naakt op een witte slang. Zo gaat dat.

Simpel, ja. Saai, nee.
De twee eerste nummers zijn de uitschieters. Maar de rest zoals het meeslepende Help Me Thru The Day en het swingende titelnummer zorgen wat mij betreft ook zeker voor aangenaam vermaak.

die hoes is wel erg Spinal Tap....

Goed album. De stevige bluesrockstijl die de band tot en met Saints & Sinners zou spelen, begint hier vorm te krijgen.

Walking In The Shadow Of The Blues is een ware klassieker, evenals Love Hunter. Voor de definitieve uitvoeringen van deze nummers moet je echter het wereldse album Live...In The Heart Of The City aanschaffen, waarop Ian Paice meetrommelt.

Een andere vermeldenswaardige uitschieter is het bluesnummer Help Me Tro' The Day, met prachtige solo van Bernie Marsden (of is het toch Mickey Moody?).

Alleen Mean Business vind ik wat minder geslaagd, de rest is uitstekend.

Ook hier weer enkele klasse songs en een paar songs waarvan je denkt pure opvullers. En dat gebeurt bij vrijwel iedere whitesnake lp. Maar wat een strot he. Altijd jammer gevonden dat verschil in kwaliteit van coverdale en co. Door de ondergrens zakken om er maar een voetbal term uit te gooien

[quote]vielip schreef:
Aardig album maar niet meer dan dat. Het verschil in kwaliteit is enorm groot. Toppers als Lovehunter, Walking in..., Long way from home en Mean business tegenover slappe hap als You 'n me, Help me thro the day en Rock & roll women.
Het hierboven al genoemde saaie drum en baswerk helpen ook niet echt mee om er iets moois van te maken.
De hoes maakt een hoop goed natuurlijk

Ik ben het helemaal met je eens

Raar dat niemand de kwaliteit van met name Neil Murray op waarde weet te schatten. Die "walking" stijl (ik verzin ze ter plekke) die hij hier tentoon spreidt lijkt hij later wat verloren te zijn, of hij kreeg de ruimte niet meer. Zeer herkenbaar geluid en stijl, vooral dus op de eerste Whitesnake platen. En natuurlijk, als Ian Paice je opvolger is verbleekt je ster al snel, maar toch is ook Dave Dowle zeker geen onaardige drummer. Saai? Het ligt er maar aan wat je verwacht van de ritmesectie van een stevige bluesrock band.

Als ik het me goed herinner was dit zowaar mijn eerste echte kennismaking met Whitesnake. Here I Go Again kende ik al wel, die was destijds regelmatig op de radio en dat vond ik een prachtig nummer. Een klasgenootje zou wel even een cassettebandje met Whitesnake voor me overnemen.. Dat was in eerste instantie dus even fikse tegenvaller toen Long Way From Home door mijn slaapkamer heen schalde... dit klonk totaal niet als de Whitesnake die ik kende! Ik vond het maar rare muziek en draaide het vrijwel nooit meer.

Pas toen ik wat ouder werd (zo rond mijn 20e) begon ik dit te waarderen. Ik besloot het nog eens een kans te geven en begon steeds meer nummers goed te vinden. Het begon met Walking In The Shadow Of The Blues en Lovehunter, wat een killertracks zijn dat, behoort absoluut tot het beste wat Whitesnake ooit gemaakt heeft. Nummers als Medicine Man en Mean Business volgden en al gauw begon ik ook de meer ingetogen nummers als Help Me Through The Day enorm te waarderen. Vind het zelfs een van de beste tracks nu. Afsluiter We Wish You Well is ook zo'n heerlijk mellow nummer. Allemaal van zeer grote klasse wat Coverdale en co. hier laten horen.

Long Way From Home heeft wat langer geduurd voordt ik die op waarde heb weten te schatten. Vind het nog steeds niet de ideale opener, Walking In The Shadow Of The Blues had veel beter gewerkt. Maar in de loop der jaren is het wel een groeier gebleken, er hangt een heerlijk melancholisch sfeertje overheen.

You 'n' Me en Rock 'n' Roll Women zijn wat minder sterk. De eerste vind ik (ondanks het lekkere slidewerk) zelfs wat irritant en skip ik nog wel eens. Rock 'n' Roll Women is best lekker maar gaat wat te lang door, op een gegeven moment ken je dat refreintje wel.

En dan hebben we nog Outlaw. In de begintijd mocht Bernie ook altijd een nummertje zingen. Het zorgt voor de nodige afwisseling, maar valt tegelijkertijd qua stijl wel erg buiten de boot. Toch helemaal niet vervelend om te horen, integendeel. En Bernie heeft een mooie breekbare stem, eigenlijk het tegenovergestelde van David.

Direct na de opnames voegde Ian Paice zich bij de band. Het schijnt dat de band heel graag het album wilde overdoen met zijn drumpartijen. Helaas zag de platenmaatschappij dat niet zitten... maar stel je het eens voor, wat zou dat fantastisch geklonken hebben!

Tot slot, de hoes, ik vind hem prachtig, maakt het plaatje helemaal compleet en past perfect bij de sfeer van de muziek.

Ik geef 4 sterren.

Opgepikt in de kringloop, alleen al voor de hoes, want die is echt supermooi.

Helaas valt de inhoud me erg tegen. Walking in the Shadow of the Blues vind ik erg lekker, maar de rest van het album vind ik maar vlak....

Misschien dan maar af en toe de hoes bekijken.

Misschien nog een keertje draaien dan, als je toch de hoes aan het bekijken bent.

Een aardig album, maar ook niet meer dan dat. Na het prachtige "Walking In the Shadow of the Blues" (voor mij het hoogtepunt van dit album) haakt de interesse wat af door de vlakke nummers die volgen en komt het pas weer wat terug bij "Mean Business" en het daarop volgende nummer "Love Hunter" is ook nog best sterk.
Ik moet zeggen dat ik deze kant van de plaat wel wat goedmaakt. "Outlaw" is namelijk ook nog best aardig. Vooral het begin is sterk en daarna vlakt het wel een beetje af.

Voor mij persoonlijk iets minder dan Trouble. Op het album Trouble stonden 2 mooie instrumentale nummers om het wat afwisselender te maken en die missen helaas op dit album.
Long Way from Home is een aardige beginner maar geen hoogtepunt, Walking in the Shadow of the Blues gaat gelukkig gelijk al de betere kant op en behoord ook nog eens voor mij als 1 van de hoogtepunten van het album.

Help Me Thro' the Day is een lekkere ballad en een mooi rust punt om daarna verder te gaan met het 2de hoogtepunt van de plaat, namelijk Medicine Man. Heerlijke rif en een classic tune all together!
You 'N' Me is niet meer dan redelijk & Mean Business klinkt voor mij vooral lekker door de instrumentale stukken en niet zozeer door de lyrics. Dit had een leuk nummer geweest om misschien helemaal instrumentaal te houden, vooral de solo van de toetsenist (niemand minder dan Jon Lord) en de gitaarsolo zijn heerlijk en doen mij zelfs een beetje denken aan Rainbow.

Love Hunter & Outlaw zijn aardige nummers maar doen mij weinig, de nummers kennen weinig afwisseling en blijven voor mij totaal niet hangen.

Rock 'N' Roll Women is niet bijzonder maar best een lekkere rocker, het rustige We Wish You Well is best een leuke afsluiter.

Al bij al dus een middelmatig album die over het algemeen nog best wel lekker in het gehoor ligt maar nergens echt bijzonder goed wordt.

3 sterren lijken mij op hun plaats.

Blauwdruk voor de echte klassieke Whitesnake periode. Vind het één van hun beste. Walking In The Shadow Of The Blues en Lovehunter zijn klassiekers. Het album kent voor mij eigenlijk geen zwakke plakken. Ken het album een jaar of dertig en kan het nog steeds horen.

Long Way from Home is voor mij een goede reden om het album op te zetten en Walking in the Shadow of the Blues, Mean Business en het titelnummer waarborgen verder luisterplezier. Voordat er afscheid wordt genomen met We Wish You well hebben echter ook de nodige songs die me minder kunnen bekoren de revue gepasseerd, namelijk Medicine Man, You ‘n‘ Me en Rock ‘n’ Roll Women en is alleen Help Me Thro' the Day echt memorabel. Net als Trouble heeft de remaster-CD bonustracks waar ik mee uit de voeten kan.

Hmm, zelf vind ik Medicine man dan nog wel een van de betere nummers op dit album, maar voor het overige sluit ik me aan bij de vorige sprekers: dit is een verzameling met een handvol sterke songs, en een paar zeer matige opvullers. De plaat gaat sterk van start, maar zakt gaandeweg behoorlijk in, al doorbreekt de titeltrack de neergaande lijn nog even. Het was destijds de eerste Whitesnake-plaat die ik kocht, maar zeker geen hoogtepunt in hun oeuvre. Wel een moois seksistische hoes trouwens...

Ik sluit me hier volledig bij aan. Net als Thin Lizzy een band waar je je regelmatig afvraagt waarom zulke prutnummers?? Rock 'N' Roll Women Waarom? Het kan met het feit te maken hebben dat toedertijd het niet ongewoon was 2 albums per jaar te produceren. Walking in the Shadow of the Blues is van een ongekend niveau de rest is inwisselbaar, waanzinnige zanger maar veel te veel matige nummers.

Omdat 95% van alle bands en artiesten daar 'last' van hebben misschien? En dan vind ik dat bij Lizzy over het algemeen meer meevallen dan bij Whitesnake trouwens.