Whitesnake - Lovehunter (1979)

Niet echt een geweldig album, maar er staan toch nog wat goede nummers op. Long Way From Home is (in mijn ogen) nogal typische jaren '70 AOR, maar is opzich wel een lekker nummer. Walking In The Shadow Of The Blues is naar mijn mening één van Whitesnakes beste nummers, met een mooie tekst en gitaarsolo. Mean Business is een lekker vlot nummer met een pompende baslijn, en tot slot vind ik het afsluitende We Wish You Well erg fraai. De rest vind ik niet echt bijzonder (en soms zelfs saai, bijvoorbeeld Medicine Man, You ‘N‘ Me en Rock ‘N’ Roll Women, wat vooral komt door het nogal saaie drum- en baswerk in die nummers), maar er staan genoeg goede nummers op dit album voor een voldoende.

Een aardig album, maar ook niet meer dan dat. Na het prachtige "Walking In the Shadow of the Blues" (voor mij het hoogtepunt van dit album) haakt de interesse wat af door de vlakke nummers die volgen en komt het pas weer wat terug bij "Mean Business" en het daarop volgende nummer "Love Hunter" is ook nog best sterk.
Ik moet zeggen dat ik deze kant van de plaat wel wat goedmaakt. "Outlaw" is namelijk ook nog best aardig. Vooral het begin is sterk en daarna vlakt het wel een beetje af.

Voor mij persoonlijk iets minder dan Trouble. Op het album Trouble stonden 2 mooie instrumentale nummers om het wat afwisselender te maken en die missen helaas op dit album.
Long Way from Home is een aardige beginner maar geen hoogtepunt, Walking in the Shadow of the Blues gaat gelukkig gelijk al de betere kant op en behoord ook nog eens voor mij als 1 van de hoogtepunten van het album.

Help Me Thro' the Day is een lekkere ballad en een mooi rust punt om daarna verder te gaan met het 2de hoogtepunt van de plaat, namelijk Medicine Man. Heerlijke rif en een classic tune all together!
You 'N' Me is niet meer dan redelijk & Mean Business klinkt voor mij vooral lekker door de instrumentale stukken en niet zozeer door de lyrics. Dit had een leuk nummer geweest om misschien helemaal instrumentaal te houden, vooral de solo van de toetsenist (niemand minder dan Jon Lord) en de gitaarsolo zijn heerlijk en doen mij zelfs een beetje denken aan Rainbow.

Love Hunter & Outlaw zijn aardige nummers maar doen mij weinig, de nummers kennen weinig afwisseling en blijven voor mij totaal niet hangen.

Rock 'N' Roll Women is niet bijzonder maar best een lekkere rocker, het rustige We Wish You Well is best een leuke afsluiter.

Al bij al dus een middelmatig album die over het algemeen nog best wel lekker in het gehoor ligt maar nergens echt bijzonder goed wordt.

3 sterren lijken mij op hun plaats.

Na Ready an’ Willing en Come an’ Get It was dit de derde Whitesnake die in ’81 mijn platenspeler bereikte. Een blik op de songlist op de achterkant van de hoes leerde me waarom de hoesteksten van die platen steevast 'We Wish You Well' naar de fans vermeldden, wat ik een lieve, persoonlijke groet vond.

De sound van deze plaat leek sterk op die van de twee opvolgers. Hierboven las ik gemopper over drummer David Dowle. Alsof Ian Paice op de volgende twee platen het hoge Purpleniveau bereikte… Echt niet. Daar ging het bij het Whitesnake in deze jaren ook niet om.
Dowle speelt gewoon lekker, in dienst van de songs. Dat Neil Murray heerlijk daaromheen bast maakt het alleen maar swingender of juist lomer. Bij het Whitesnake van deze jaren ging het niet om muzikale (hoog)standjes, maar dankzij gitaristen Marsden/Moody klonk bluesy hardrock met vooral teksten over alle facetten van de liefde voor de vrouw. Ik weet nog precies welke liedjes op een cassettebandje belandden, 38 jaar later kon ik ze nog letterlijk meezingen.

Op de A-kant Long Way from Home, Walking in the Shadow of the Blues (majestueus orgelintro van Jon Lord, eenvoudig maar uiterst verslavend! De eerste twee regels belandden in mijn mooiste schrift op de muur van mijn jongenskamer: “I love the blues, they tell my story. If you don’t feel it you will never understand”) en Medicine Man.
Op de B-kant Mean Business en We Wish You Well, omdat dit hun wensspreuk was. Kortom, briljantjes en fillers wisselen elkaar af, maar opnieuw waren de sterke songs bijna allemaal van het zuiverste goud.

In december 2019 was ik op vakantie bij mijn broertje, die inmiddels jarenlang in een Ver Buitenland woonde. Bij hem was het dertig-plus graden en in zijn cd-kast ontdekte ik deze plaat, die ik uit pure nostalgie opzette. Ik kon mijn favorieten van toen meteen meezingen, die zaten heel diep. Bovendien pasten ze goed bij de zomerse sferen; opeens wist ik weer dat ik deze indertijd in de zomer had geleend. Zomerzwoele hardrock met fijn gitaarwerk en een enkele flitsende gitaarsolo.
De andere songs vindt ook de oude versie van mezelf minder dan die toppers, al is de titelsong beter dan ik me herinnerde. Wat ik was vergeten was dat Bernie Marsden Outlaw zingt, wat ook een best liedje is.

Via streaming ging ik vervolgens de voorganger eens checken, maar dan is Lovehunter toch echt een stuk beter. In retrospect de eerste Whitesnake van een (meer dan) acceptabel niveau.