Whitesnake - Come An' Get It (1981)

Helaas niet het zelfde niveau dan Ready An' Willing, op de vorige plaat stonden toppers zoals Fool for your loving & Ready An' Willing maar dat mist op dit album voor mij een beetje.

Het hoogtepunt is voor mij persoonlijk zonder enige twijfel Wine, Women An' Song, wat een heerlijk swingend nummer is dat toch! Maar ook Hit An' Run is catchy! Hot Stuff is een fijne rock riff dus ook dit album is de moeite waard.

Lonely Days, Lonely Nights , Would I Lie to You & Girl doen mij helaas heel weinig en klinken behoorlijk 1tonig en album opvullend, hierdoor is het album voor mij over het algemeen gezien helaas toch weer een stapje terug.

Deze plaat heeft het alle 2, lekkere rock songs en een paar nummers die te lang blijven hangen op het refrein. De band lijkt soms lichtjes inspiratieloos op dit album in vergelijking met de vorige?
Nog steeds geef ik deze wel het voordeel van de twijfel, 3 sterren.

De tweede plaat van Whitesnake die op mijn draaitafel belandde, ergens in '81 of '82. Op de hoes kijkt een slang mij dreigend aan en pas veertig jaar later viel me op dat diens mond verdacht veel lijkt op een ander menselijk lichaamsdeel. Het origineel van het schilderij werd bij de artiest gestolen, las ik ergens. Vast vanwege de dubbele betekenis van deze slangenmond.

Vond ik de helft van het vorige album Ready an' Willing goed (maar dan ook érg goed!), van de opvolger belandden meer liedjes op cassettebandje: Come an' Get It is een a-typische opener, die voor een hardrockende groep rustig op gang komt met een heerlijke drumgroove van Ian Paice. Op Hot Stuff klinkt een gejaagd ritme met de snaredrum op elke tel, niet heel lekker maar desondanks vond de puber die ik was dat een uptempo song op cassette hoorde.
Dan het eerste absolute hoogtepunt van de plaat: Don't Break My Heart Again met het hammondorgel van Jon Lord en een pompend ritme, plus een heerlijke melodielijn.
Belandden van de vorige plaat vier liedjes op cassette, hier zat ik met de afsluiter van de A-kant Wine, Women an' Song al op dat aantal, een lekker testosteronrockertje met zijn boogiepiano.

Van de B-kant belandden het aardige Would I Lie to You en de tweede track in buitencategorie Till the Day I Die op tape, mede dankzij een spannend intro dat me nog altijd overeind doet veren.

Hoe leuk is het om de albums van toen jaren later weer terug te luisteren! Vaak constateer ik dat mijn muzieksmaak enigszins veranderd is. Zo vraag ik me nu af of ik indertijd bananen in mijn oren had, dat ik in Child of Babylon niet een heerlijke bluesrocker herkende, loom als een beer die op het punt staat in winterslaap te gaan, machtig en rustig tegelijk. Anderzijds vind ik Would I Lie to You nu wat minder dan toen.

Eindoordeel: een half sterretje meer dan de voorganger.