Whitesnake - Come An' Get It (1981)

Enigszins matte plaat, zonder echte hoogtepunten. Nee, geef mij dan maar de twee hieropvolgende platen, Saints & Sinners of Slide It In.

Dit is een klassieker met de gitaristen Moody/Marsden nog in de gelederen en natuurlijk levende legende Jon Lord op toetsen. Opgenomen in het huis waar John Lennon had gewoond en "Imagine" had opgenomen. De band had in deze bezetting al een paar platen opgenomen en dat hoor je. Retestrak ingespeeld en ook de productie van niemand minder dan Martin Birch knalt.

Meteen vanaf de eerste drumslagen waarmee meesterdrummer Ian Paice de plaat opent weet je dat het menens is. Als dan vervolgens Coverdale zijn stem inzet en kreunt: Are you woman enough to take a man like me? weet je dat het niet meer stuk kan. In de meest gebiedende vorm laat sir Coverdale hier weten dat er met hem niet te spotten valt en later blijkt dat hij zich hier nog inhoudt, want hij doet er nog een schepje boveop middels de woorden: Are you a woman who takes anything you want, or the kind that says that you do and tell me later you dont.. Een betere manier om je album te openen middels een mokerslag als "Come And Get It" is er volgens mij niet.

Daarna is het genieten geblazen met het snelle funky "Hot Stuff". Wat Whitesnake hier aan ritmisch vernuft laat zien is ongeevenaard, ook tekstueel laat Coverdale weer zien dat hij geen genoegen neemt met loze beloftes, maar zich slechts tevreden stelt met a little Mis Understanding to feel the need in me.

Vervolgens komt het beukende "Dont Break My Heart Again" voorbij. Dit nummer is destijds als single uitgebracht, en terecht, wat een ongelofelijk catchy song is dit, die krijg je na 1 keer luisteren gewoonweg niet meer uit je hoofd. Het wordt live nog regelmatig gespeeld, maar zo krachtig als hier op de plaat hoor je het nog maar zelden.

Na al dit spektakel is het tijd om even bij te komen en dat kan dan gelukkig ook in de vorm van het ingetogen "Lonely Days, Lonely Nights". Coverdale legt zijn hart en ziel in dit soulvolle nummer en ook tekstueel laat hij ons niet onberoerd middels de woorden Women and whiskey are my only friends, one gives me strength, one just pretends..

Gelukkig weet Coverdale maar al te goed dat het niet alleen maar kommer en kwel is wat betreft de vrouwtjes en is het weer partytime met "Wine Women And Song". In principe een vrij eenvoudig boogie woogie nummer, maar wel overgoten met dat heerlijke Whitesnake sausje en natuurlijk wederom retestrak gespeeld zoals alleen Whitesnake dat toen kon. Verbazingwekkend toch weer hoe ze het voor mekaar kregen een in aanleg zo simpel nummer zo krachtig te laten klinken.

Het volgende nummer "Child Of Baylon" heeft Coverdale geschreven in samenwerking met gitarist Bernie Marsden en valt te omschrijven als een stevige ballad. Hier laat Coverdale zien dat hij naast de nodige krachtpatserij toch ook echt kan zingen. De prachtige meldieuze solo's van Marsden maken dit sublieme nummer helemaal af.

In het pakkende "Would I Lie To You" stelt Coverdale de vraag of hij een dame zou voorliegen just to get in her pants. Hierover laat gentleman Coverdale zich uiteraard in het gewisse, maar middels woorden als: Hey girl if you need some love and affection, I'll whsiper all the sweet, sweet nothings I know you little girls like to hear.. is het wel duidelijk welke kant hij op wil.

Het navolgende "Girl" is gebaseerd op een idee van bassist Neil Murray en is een aardig nummer maar ook niet meer dan dat. Dan zijn de creaties uit de koker van Coverdale zelf toch een stuk overtuigender. Desalnietteman een lekker luchtig nummer dat prima wegluistert en dat je even de tijd geeft om naar adem te happen.

Want dat heb je wel even nodig als het opzwepende "Hit And Run" uit de startblokken vliegt. Wat een heerlijk nummer en het moet gezegd, de titel dekt volledig de lading. Dit met een fantastische slide solo verfraaide nummer komt als een mokerslag aan in je gezicht en is al weer afgelopen voor je er erg in hebt.

Het afsluitende "Till The Day" laat nog maar weer eens zien waartoe Whitesnake destijds allemaal toe in staat was. Het begint als een acoustisch country-achtig deuntje, om vervolgens los te barsten in razernij zoals alleen Coverdale dat kan. Oftewel wederom in de gebiedende wijs eisen waar je recht op hebt: Give me love, give me love.. Till the day I die!

Ik kan overigens aanraden te gaan voor de remaster die sinds kort uit is, waar een aantal leuke bonustracks opstaan zoals een rough mix van Child Of Babylon (met andere zanglijnen van Coverdale) en een instrumentale versie Hit And Run. Ik ben zelf in het bezit van enkele zeer goed demo opnames van dit album en ik vind het jammer dat die niet zijn gebruikt als bonustracks, een gemiste kans. Daarentegen is het 20 pagina's tellend booklet vol unieke foto's en linernotes van Coverdale himself wel weer om van te smullen.

Concluderend: dit is een dijk van een plaat van Whitesnake in de klassieke bezetting!

Beste Flebbie,

Mijn welgemeende complimenten voor deze mooie recensie van dit album "Come an' get it". Ik ken het album (nog) niet maar ik geloof dat ik maar eens ga snuffelen in een cd zaak of op een downloadsite om te bezien of ik dit album te pakken kan krijgen. Ik lees dat Jon Lord (toetsen) op dit album meespeelt. En inderdaad, David Coverdale is natuurlijk een geweldig goede zanger. Nou dat kan niet meer dan heel veel goeds beloven .

Met vriendelijke groet, Hans

Beste Hans,

Heb je 'm al te pakken gekregen?

Dit was mijn eerste kennismaking met Whitesnake en eigenlijk blijft dit mijn favoriete album van die mannen.

Geweldige muziek van geweldige muzikanten: als je ziet wie hier allemaal op meespeelt, dan kun je enkel maar iets supers verwachten.
De verwachtingen worden ruimschoots ingelost!

Paice is inderdaad een hele goede drummer, maar wat is zijn slagwerk saai vergeleken met Machine Head, waar hij regelmatig van alles en nog wat mept behalve de maat zelf ... Het gekreun van Coverdale spreekt mi alleen machomannen aan die te lang droog hebben gestaan; dat geldt dus ook voor de gemiddelde teksten van Coverdale. Een mokerslag? Nog niet eens het gekriebel van een vlieg.
Maar goed, ik beoordeel muziek nooit op de teksten, hoe stupide, macho en seksistisch ze ook zijn. Hot Stuff is lekker energiek; bovendien hoor ik hier de talenten van Paice en Lord terug in een paar korte solo's die aan de goede tijden van Deep Purple doen denken.
Mijn stukje wordt al weer te lang. Child of Babylon is inderdaad ook goed, het zou niet misstaan op een Deep Purple schijf maar ook geen uitschieter zijn. Dat geldt ook voor Till the Day I die. Deze drie nummers zorgen zowaar voor de eerste voldoende. Come and get it is mi het beroerdste nummer van de plaat.
De geluidskwaliteit van mijn gedownloade exemplaar is niet zo best, dus als ik een betere versie kan krijgen geef ik hem een herkansing. Er zou zomaar een half sterretje bij kunnen komen. Meer niet, want Whitesnake is ook op deze plaat beslist niet vrij van zwaktes. Toch ga ik nu serieus kijken of ik een verzamelaar van Whitesnake kan samenstellen.

Ondanks de geweldige line-up die op dit album speelt (Ian Paice, Jon Lord, David Coverdale) en de producer (Martin Birch) vind ik dit niet echt een geweldig album, maar in de vorm van het energieke Hot Stuff en de ballads Child Of Babylon en ‘Till The Day I Die staan er toch nog wat goede nummers op. De rest luistert wel prima weg, maar is niet echt bijzonder, en sommige nummers vind ik nogal inwisselbaar (Come An’Get It, Would I Lie To You, Girl). Voor de goede nummers geef ik toch nog een voldoende.

Tegenvallend album. Alleen Lonely days, lonely nights en Child of Babylon, en 'Till the day i die kunnen mij bekoren. De rest boeit mij niet.

Don't Break My Heart Again vind ik echt super. De rest is oke maar niet heel bijzonder.

Prima album vind ik. Ik ben pas later met de vroegere Whitesnake in aanraking gekomen dus ik ben persoonlijk meer fan van de periode 1987 en Slip of the tongue . Niet te vergelijken dus vind ik. Op dit album was het echt nog een heel andere band! Veel meer gericht op blues en rock dan op miljoenen verkopen.
De lekkere droge sound van dit album doen de nummers alle recht. Een album met lekkere rockers (Come an get it, Wine woman & song, Hot stuff en Don't break my heart again) en prima ballads (Lonely days, lonely nights en Child of Babylon).

Superalbum, helemaal grijsgedraaid vroeger en ik kan 'm nog altijd horen. Op het liedje Girl na zijn het stuk voor stuk goeie nummers.

De onvolprezen Neil Murray & Ian Paice als swingende ritmetandem, Moody en Marsden op de Gibson Les Paul, good old Jon Lord op de Hammond B3, en Coverdale in zijn toptijd. Heel veel beter kan ik het niet bedenken.

Ook qua sound is dit 100% mijn smaak. Geweldige productie van Martin Birch.

Het title nummer vind ik niet echt geweldig. Waar ik altijd een beetje een probleem mee heb bij whitesnake is dat ik de guitaristen niet geweldig vind. Ze geven de band niet dat extra niveau waarbij je denkt/voelt pffff. Net dat extra vuurwerk mis ik helaas. Hot stuff vind ik bijv een goed voorbeeld waar een echte axe man de boel eens goed op stelten had kunnen zetten met een hoop gepiep en geknars. Helaas horen we nu slechts een korte solo van lord te weinig mijn inziens. De volgende 2 snake nummers behoren tot het betere coversnake werk denk ik. . Prachtig gezongen een strot waar je gewoon diep voor moet buigen. Nr 5 is gewoon niet mijn cup of tea pokke hekel heb ik aan dit soort opvullertjes. Om vervolgens weer sterk de draad op te pikken met child of babylon prachtige snake. Tja en dan weer zo'n nummers waar mijn tenen krampachtig krijsen om nieuwe gewassen sokken brrr niks voor mij. Vreselijk dat cliche refreintje lekker meekrijsen???? NEXT please. En in tegenstelling tot de buurman vind ik girl niet eens zo slecht. Maar gelukkig komen er weer 2 behoorlijke snake killers aan. Met name hit and run dan. Die deze snake toch tot een van mijn coverdale/snake favorieten maakt.

Opmerkelijk dat deze snake plaat relatief laag word gewaardeerd. Als ik het gemiddelde bekijk 3,3 dan zit die ergens in de achterhoede van de snake cd's.

Zwakke plaat van Whitesnake.

Vooral de laatste vier nummer zijn zwak.

Neehoor Hit And Run en Till The Day I Die zijn juist erg sterk.

Enige zwakke momenten zijn Girl en het refrein van Would I Lie To You.

Tja, ik vind hem eigenlijk te gek. Het ingehouden gitaarwerk vind ik juist heel smaakvol. Hoewel het uitnodigt om de zessnarige monsters eens flink van jetje te geven, is het ingetogen gitaarwerk in Hot Stuff toch ook zeker wel gepast.

Ook het het waanzinnige Don't Break My Heart (wat een drive) vind ik de solo, wat eigenlijk meer een variatie op het thema is zo goed. Een flitsende solo had daar beslist afbreuk aan gedaan.

Would I Lie To You vind ik ook wat zeurderig. Maar echt storend vind ik het allemaal niet. Gewoon een lekker bluesy hardrock plaat.
Het Wine Women n Song motto lijkt mij een prima uitgangspunt voor de beleving van het album

Don't Break My Heart Again heeft idd een enorme drive. Die videoclip is ook mooi, heerlijk om Ian Paice zo te zien grooven. Jammer dat er nauwelijks video live opnames uit deze periode zijn. Wel uit de periode direct hier na, met Galley, Powell en Hodgekinson.

Buitensporig gitaartgeweld had niet op dit album gepast. Iets wat Bernie Marsden gelukkig maar al te goed besefte. Wat een prachtige melodieuze solo's tracteerde hij ons destijds op zeg, en altijd in dienst van de song. Dat werd later met knakkers als Steve Vai natuurlijk wel anders..

Maar Mickey Moody deed niet onder voor Marsden, integendeel! Die slidesolo in Hit An' Run komt er altijd zo lekker in... Ook Paice, Murray en Lord waren als muzikanten de besten in hun soort.

Niet te vergelijken met dat stel gorilla's waar Coverdale zich tegenwoordig mee omringt.

Ik heb altijd iets meer een zwak voor Marsden gehad dan voor Moody. Niet helemaal terecht misschien nee.. want zijn slide gitaarwerk is heerlijk.

Toch blijf ik beide gitaristen van een bedenkelijk nivo vinden. Om tevens toe te geven dat sykes,vay of van den berg weer een hoop verknalde door een muur van geluid op te werpen. En zo blijf ik zeiken ik weet het.

Van de laatste whitesnake gorilla's ha ken ik niks.

Vandaar ook dat Paul McCartney in 1977 Bernie Marsden vroeg tot zijn band toe te treden he. Praat toch geen onzin man.

Is McCartney zo'n geweldenaar als het gaat om het recruteren van goeie gitaristen dan? Overigens vind ik Marsden ook een prima gitarist hoor!

Tja omdat paul marsdsen vraagt is hij een topper?! Ik luister zelf mijn beste. Plus het is maar mijn bescheiden mening.

Marsden is ook bescheiden, speelt geen noot te veel, daar ligt zijn kracht maar dat snap jij niet. Net als jij niet snapt dat sir McCartney praktisch iedereen kan krijgen maar uitgerekend met Marsden in zee wilde.

Je hebt helemaal gelijk marsden is een topper. En ik snap er noppes van. Het is maar een mening meneer nieuwstad.
Heb marsden overgens ook live mogen aanschouwen met whitesnake. En toen vond ik beide gitaristen al behoorlijk door de mand vallen. Ok meschien een slechte avond?!

Definieer door de mand vallen. Tot nog toe kom je niet verder dan roepen dat hun spel van bedenkelijk niveau is, maar met echte argumenten kom je niet.

Wel leuk dat je Whitesnake nog in hun topdagen hebt kunnen aanschouwen overigens, ben ik wel een tikje jaloers op.

Matig en wat slap/voorzichtig album van Whitesnake. Wisselvallig is het woord hier, maar met de volgende albums zouden ze het (een stuk) beter doen.

Rommelig al vrij snel de boel afraffelen. Geen mooie toonhoogtes aanhouden. Toch erg belangrijk bij slide werk. En dan heb ik het uiteraard over live werk

Alleen Moody deed het slide werk.. maar goed laten we er maar over op houden.. ieder zijn smaak! Ik vind met name Marsden wel een topper. Heeft een hele rits sterke songs geschreven met Coverdale, mooie stem heeft ie ook, sla zijn solo albums uit deze tijd er maar eens op na:

Bernie Marsden - And About Time, Too! (1979)
Bernie Marsden - Look at Me Now (1980)

vrijwel de gehele Whitesnake line-up doet hier ook op mee

Kijk en luister eens naar donington 80? Klonk ook al voor geen meter. Ik heb het overgens over beide gitaristen.

Wine, Women An' Song altijd geweldig nummer gevonden
de rest vind ik niet bijzonder