Savage Grace - After the Fall from Grace (1986)

Tweede album van de band, en in dezelfde stijl als het debuutalbum. Solide metal.

Dit is een verborgen juweeltje uit de jaren tachtig: power metal, heavy metal, who cares! Gitaren, bass, drums en zang: meer moet er niet zijn. Songs die ineens een furieuze break met solo kennen (We Came, We Saw, We Conquered). De gitaren gaan driftig te keer, de drummer doet er alles aan om niets aan het toeval over te laten en dit album is voorbij voor je het weet. De typisch hoge zang, soms met veel galm, kan vervelen en de productie is goed maar niet super: de rithmegitaren staan voor mij te zacht in de mix, maar aan kwaliteit is hier geen gebrek. Ik geef nog even de line-up mee: Christian Logue (zang en gitaar), B. East (bass), Mark Marcum (drums) en Mark Chase Marshall (gitaar). Verdomd moeilijk te vinden album, maar de moeite waard. Nu op jacht naar het debuut!

Ken dit album nog niet zo goed maar is toch zeker net zo goed als z'n voorganger.

Zojuist besteld via Amazon.de. Beide LP's zijn begin april heruitgebracht op CD met als bonus de twee overige EP's..
De aanleiding hiervoor is dat de band binnenkort weer op wat festivals staat.
Ben benieuwd als old-school freak. Ken ze enkel via Vara's Vuurwerk in de jaren 80. Wat me bij staat is dat het aardig in de buurt ligt van Agent Steel of een opgevoerde Iron Maiden uit die tijd.
Wordt wel gesproken over een remix, maar hopelijk is het geen geschiedvervalsing geworden zoals die Megadeth remasters

Zopas via het internet te weten gekomen: de man met de bijl in de hand zou niemand minder dan Gene Hogland zijn, de drummer van onder andere Dark Angel, Death, Testament. Dit blijft een lekkere plaat en één van de hoogtepunten van 1986. Kort en krachtig album met een surplus aan kwaliteit.

Deze week mijn (derde) inzending voor de topic Het Metal Album van de Week.

Het metal album van deze week doet mij weer eens beseffen hoe belangrijk de factor nostalgie kan zijn. After the Fall from Grace is echt een heerlijk album, maar omdat ik het niet ken van vroeger (wel het debuut van Savage Grace) weet het (tot nog toe) niet echt te beklijven.

Daar kan ik zeker inkomen, mijn nostalgiefactor kennende. Ik had nog plots andere keuzes maar ik wilde per sé een onbekender album uit 1986 en een typische speed metal album, kwestie van genoeg variatie in de topic te houden. Het is slecht voor de hernia's maar dit is zo'n no nonsense airdrum plaat. Dik half uur, niet te veel peinzen maar meedeinen.

Dit is weer een sterk Metal album van de week. Het roept veel strijdlust op.

Erg goed geschreven nummers met een stem die op, nee over het randje is qua valsheid. Echter, de nummers luisteren heerlijk weg en bij vlagen tref ik zeer stoere riffen aan. Dan wel strijdlustige scanderingen, dan wel gitaarsolo's, dan wel spannende drumlijnen zoals de intro's van de titelsong en 'Trial by Fire'.

Ondanks de erg korte duur van het album erger ik me hier niet aan. Geen onnodige opvullers of tussenstukjes. 36 minuten gaan met die banaan! Enige minpuntje dus de zanger, maar absoluut de wetenschap dat dit tegenwoordig goed te camoufleren valt.

4*

Het is door het ontslag van zanger Mike Smith (die te horen is op Master of Disguise) en tevergeefs zoeken naar een vervanger dat gitarist Christian Logue de zangpartijen voor rekening neemt.

Volgens mij geeft de nogal ongeremde en onvaste stijl juist iets extra's aan de muziek. Een underground gevoel. Iets wat de meeste albums op het redelijk obscure label Black Dragon hadden.

Savage Grace bevat alles wat ik aan speed metal gaaf vind. Snel, melodieus en stoer. En hoge zang. Die vocalen, hoeveel er op aan te merken valt, vind ik geweldig. Al is het maar vanwege de echo erop. Het doet erg denken aan mijn eerste voorzichtige schreden in de metal.
Jammer dat deze band zo lang, op wat losse nummers na, buiten mijn blikveld gebleven is.

Vanaf het intro naar het vernietigende We Came We Saw, We Conquered tot aan het hymne achtige Tales Of Mystery zit ik aan de speakers gekluisterd.
Ik voel me direct thuis.

Hoe vaker ik 'm beluister, hoe minder het gemis aan nostalgie. Dit is weer echt de moeite. De wat naïeve uitvoering en opbouw van nummers en wellicht onbedoelde ongeremdheid zijn onweerstaanbaar. En wat mept drummer Mark Marcum en heerlijk snel op los.

De eerste kennismaking met dit album is me goed bevallen. Qua zang, productie en sommige stukjes in de nummers doet het me heel erg denken aan een ander album uit midden jaren '80...alleen ik kan even met geen mogelijkheid bedenken welke.

Iets van Agent Steel?

Mijn begrip hebben jullie: soms zit Christian Logue op het valse af te zingen, maar dan plots komt weer zo'n splijtende gitaarsolo eraan of steekt Mark Marcum een tandje bij op de bassdrums: aanstekelijk vind ik deze plaat, haast verslavend. Hoe noemen ze dat ook weer? De "hooks"?

Het begin van A Call to Arms doet aan Crimson Glory denken.

Maar het doet mij ook nog aan een andere band denken, niet Agent Steel.

Edit: Leatherwolf !

Ja, Leatherwolf kan ook. Ik hoor ook Abattoir. Savage Grace is een echte typische Metal Massacre band. Opgefokte doch melodieuze US metal.

Niet Leatherwolf, dat was mijn eigen MAvdW inzending, dus die zou ik me nog wel herinneren. Als het weer bovenkomt, zal ik het laten weten.

Volgens mij deed dit album me in eerste instantie denken aan Fighting for the Earth van Warrior. Qua zang en productie misschien wel een goede vergelijking, maar dit album is veel sneller en minder pretentieus qua teksten.
Nu ik er beter over nadenk, zijn er niet zoveel overeenkomsten.

Hoe dan ook, dit is een prima album, in mijn ogen een van de beste van de derde ronde van het Metal Album van de Week. Kortom, dank, Sir Spamalot.
De intro + het openingsnummer geven een goede indruk van wat er gaat komen: snelle, krachtige heavy metal. Enkel Trial by Fire kan me niet echt boeien. Voor mij lijkt dat nummer sneller te gaan en anders te klinken dan de andere nummers, en zo enigszins de eenheid van het album te verstoren. Plus, ik moet steeds aan Blind Guardian's Trial by Fire denken (wat dan weer een cover van Satan was, maar goed).
Voor de rest niets dan lof voor dit album. Hopelijk vind ik hem binnenkort ergens in een platenzaak.

4.0*

Dat hoopte ik ook voor mezelf. Vandaag eerst uitgebreid gaan platenwinkelen in de grootstad Antwerpen, maar daarna After the Fall from Grace gevonden in de tweedehandszaak hier in dit provinciale nest waar ik woon. Vraagprijs 10 euro. De hoes in heel goede staat, op het vinyl een oppervlakkige veeg. Nog wat afgepingeld dus. Meegekregen voor 7 euro.



Sir en wizard, veel succes met jullie zoektocht. Als ik 'm zelf niet zo goed vond brak ik 'm in twee en stuurde jullie elk een helft op.

Gadverdamme, in Nijmegen vroegen ze er veel meer voor, zulle. Mooie aankoop, Kronos. Ik heb wel binnenpretjes momenteel: het gemiddelde van dit album is warempel gestegen sinds de introductie in de moeder aller topics Het Metal Album van de Week. Ik zet mijn queeste voort om dit album te pakken te krijgen.

Als Sir Spamalot mij dan de helft van Wiped Out van Raven toestuurt, stuur ik jullie beiden een helft van mijn Evil's Message picture disc.

Inderdaad! Ik heb hem indertijd in ieder geval niet "ontdekt", alhoewel ik hun debuut-album bezat. Dat debuut beviel me wel, maar had me toch niet genoeg overtuigd om de band van dichterbij te volgen. Ik moet het nog eens herbeluisteren, maar voor wat ik me meen te herinneren vond ik de nummers, buiten enkele uitschieters, niet al te sterk, en ook de zanger beviel me niet zo. Nu heb ik bij metal dikwijls iets tegen de zogenaamde "betere" zangers: Iron Maiden vond ik beter met Paul Di'Anno, Helloween toen Kai Hansen nog zelf de lead-vocals voor zijn rekening nam en Dave Mustaine is voor mij de ongekroonde koning van de "mindere" zangers. Rob Halford is gelukkig terug bij Priest (waarmee ik wil zeggen dat er ook wel "betere" metalzangers zijn die ik kan pruimen).
Hier bij Savage Grace is het dus andersom gegaan dan bij vele bands. De "betere" zanger eruit, en de gitarist die ook de zang voor zijn rekening neemt. Resultaat: een veel rauwer, ruiger album dan de voorganger. Dat kan toch niet alleen aan de zanger liggen? Of toch wel? Misschien speelt de productie ook een rol, die leek me op het debuut afgelikter.
Eigenlijk vind ik deze veel meer een debuut-album lijken dan hun eigenlijke debuut: De rauwere productie, een rauwere zanger, meer ideeen in de songs en enthousiaster overkomend. Voeg hierbij het feit dat ik in het algemeen een zwak heb (juist om deze redenen) voor debuutalbums, en het zal duidelijk zijn dat ik deze stukken leuker vind dan dat debuut.
25 jaar na datum opgevist en bovengehaald door parelduiker Sir Spamalot, waarvoor hulde!

C.B., ik heb nog getwijfeld tussen het debuutalbum Master of Disguise en deze, hun tweede. De eerste vond ik iets beter qua geluid (minder galm op de zang maar ook een andere zanger) en deze sprak me meer aan omwille van het ongeremde enthousiaste karakter van de songs, die ik beter vind dan de songs op hun eersteling. Het gaat vooruit, het gaat nog meer vooruit en het blijft vooruitgaan. Ik vind dit een typische plaat van een bende snotneuzen (beleefd bedoeld) die besluit om er eens een goeie lap op te geven. En daar slagen ze volgens mij wonderwel in. Gillende zanger, knetterende gitaarriffs, beukende bass en donderende drums, wat wil een mens nog meer .

Edit: Raar maar waar, dit album roept bij mij dezelfde gelukzaligheid op als de tweede van Mercyful Fate, Don't Break the Oath. Laat de vuisten maar in de lucht vliegen en de (resterende) haren wapperen. U moogt van mij...

Ik heb zonet hun debuutalbum "Master of Disguise" nog eens beluisterd (laatste keer moet zo'n jaar of 20 geleden geweest zijn), en ik vind er nog minder aan dan toendertijd. Of, hoe het in de detailles kan zitten. Deze "After the Fall from Grace" heeft inderdaad de charme van een debuut door een bende snotneuzen die besluit om er eens een goeie lap op te geven, maar "Master of Disguise" haalt amper het niveau van een matige demo(tape). Hier en daar hoor je reeds een flardje van die heerlijke melodieuze gitaarsolo's, en een geslaagde uithaal van de zanger. Maar de meeste songs halen toch bijlange het niveau niet van dit album, en de productie is erbarmelijk.
Neen, geef mij maar deze "After the Fall from Grace", een onverwachte meevaller na het voor mij nog steeds niet overtuigende debuut.

Het is inderdaad het snelste nummer op dit rasecht speedmetal album en let eens goed op het uitstekend superstrak drumwerk van Mark Marcum, een geweldenaar van een drummer.

Wizard, zou het dit album kunnen zijn: klikkerdeklik?

Dit album kende ik niet maar klinkt lekker!

Tja, qua productie klinkt Atomkraft natuurlijk niet erg lekker (maar ik heb dan ook verwende protoolsproductieoortjes aan mijn hoofd), maar qua muziek is dat wel een leuke plaat. Ik geloof nog steeds dat het Fighting for the Earth was, waaraan het me deed denken.

Een erg lekker us metal plaatje. Ik moet wel zeggen dat die na een aantal luisterbeurten niet echt meer groeit. Maar het materiaal blijft genietbaar en heerlijk om naar te luisteren. Ik hou ook wel van de hoge zang, niet te gepolijst, maar lekker rauw. Ja erg leuke inzending.