Als er meerdere users achter liggen is het misschien verstandig om 1 á 2 weken te wachten met een eventuele nieuwe ronde?



Hier hetzelfde.

Voor een vierde ronde ben ik ook kandidaat. De inzending van Dexter lijkt weer eens iets anders te zijn dan het grove geweld van de laatste weken, afwisseling mag zeker. Voor mij zou het ook geen kwaad kunnen om enkele weken te wachten met een nieuwe ronde, hoewel mijn achterstand tamelijk beperkt is:
Fates Warning - Disconnected (2000)
Periphery - Periphery (2010)
Negura Bunget - Om (2006)
Ramesses - Take the Curse (2010)
Bad Acid Trip - Lynch the Weirdo (2004)
Ik zou liever een kleine pauze zien tussen ronde 3 en 4 zodat de laatste inzendingen niet ondergesneeuwd geraken in berichten over de nieuwe ronde. Kunnen we elkaar lastigvallen met top tienen en statistieken .

De albums die ik deze ronde goed vind zou ik (enkele heb ik inmiddels) ook graag origineel willen hebben.
Al zal ik het grootste gedeelte van de overige inzendingen over een tijdje weer vergeten zijn.

Van de eerst twee rondes heb ik ook wat gekocht. Voor Royal Hunt en Jacobs Dream heb ik op het punt gestaan maar uiteindelijk gelaten. Als er een pauze komt ga ik ze nog eens beluisteren. Misschien verander ik nog van gedacht.

Ik vind even pauze ook een goed idee, om er daarna met nog meer honger weer in te vliegen.




.

Negura Bunget vond ik het meest in het oor springende voorstel deze ronde.

Voor een vierde ronde ben ik zeker van de partij, maar een pauze van een week of 2, 3 zou ik wel kunnen waarderen. Ik loop een beetje achter, misschien nog een kans om alles nogmaals te beluisteren.

Bad Acid Trip,

Ik vind dit leuk maar niet goed. Voor één keertje dus.

Ik wil gerust ook wel eens meedoen voor de 4de ronde.

Ik ben ook van de partij de vierde ronde!! Een pauze prima. Ik blijf het leuk vinden om elke week een nieuwe plaat voorgeschoteld te krijgen, soms is het mijn type metal niet en soms moet ik er even in komen....soms pakt het meteen. Maar het verrijkt iig mijn kijk op bepaalde genres binnen de metal.

Ik heb toch wel enkele 'ontdekkingen' gedaan in dit topic waar ik anders misschien nooit bij beland was.
Vaak is het niet mijn ding, maar als je nooit eens wat anders probeert blijf je in je hokje zitten

Ben er ook bij de 4e ronde, komen op werk- en privegebied drukke maanden aan, hoop wat moois mee te kunnen pikken.

Vananond naar Devin Townsend in de Boerderij btw, ff offtopic , hoop wat van aankomend album Deconstruction te mogen aanschouwen

Ik ben ook wel te vinden voor een pauze (herbeluisteringen, toplijstjes etc), en weer kanidaat voor een vierde ronde. Ik vond, zoals eerder al over geklaagd, wel wat veel 2010 albums in deze ronde, waarvan er meerdere me ook niet hebben kunnen boeien. De laatste, Ramesses - Take the Curse behoort tot deze categorie. Twee maal een aanzet gegeven, maar ik raak met moeite het eerste nummer door.
Benieuwd naar Bad Acid Trip - Lynch the Weirdo. De bandnaam ben ik reeds eerder tegengekomen, de muziek ken ik waarschijnlijk (nog) niet.

Ik ben 10 April als laatste van de derde ronde, we zouden dan 1 mei kunnen aftrappen voor ronde 4? Tikkie lange pauze misschien maar dan heeft iedereen de ruimte gemiste albums in te halen en dan nog lijstjes, reflectie e.d.

het Bad Acid trip vind ik toch wel een heerlijk geschift plaatje! het klinkt met vlagen inderdaag wel als System of a Down op versnelling.

en voor een 4e ronde ben ik er zeker ook bij

Goed voor jouw, ik vond het zelfs ook niet leuk

Ik ben nou wel nooit geen fan geweest van dit soort crossover, dus ben waarschijnlijk niet de geschikte persoon om de vraag te stellen, maar ik vraag me altijd af of er eigenlijk mensen zijn die niet tot de incrowd behoren en dit soort muziek beluisteren? (meer dan 1 album bedoel ik dan.)

Voor nu kan ik er ook niets mee!!! Phoe...wat een geschift zooitje.

Beetje flauwe muziek vond ik het. Moeilijk om serieus te nemen, zeg maar.

Als ik jou was zou ik dringend afstappen van het beeld dat je iedere muziek serieus moet nemen

Tweede luisterbeurt bevalt me veel beter, ik word echt melig van deze muziek!
Ik vind de vele melodieuze stukjes vooral prettig, zo wordt een prettige verhouding gecreëerd tussen harde passages met grunts en de wat 'rustigere' delen met zang.

BeefMoo vind ik een te gek nummer. Ik wou het iemand over msn sturen, bij het zoeken naar een filmpje kwam ik toevallig de gezellige clip tegen.

Leuk dat je het alsnog kunt waarderen .
Deze nominatie was ook bedoeld om na al die zware, 'serieuze' albums eens wat luchtigs tussendoor te geven. Je hoeft het niet per sé goed vinden, maar het luistert wel lekker in weg. In tegenstelling tot enkele van de laatste nominaties.

Update: Negura Bunget. Bezig met eerste luisterbeurt. Zware kost. Volharden. Ik ben heel positief verrast bij het album van Fates Warning, nochtans is Ray Alder verre van mijn beste vriend. Periphery heb ik al eenmaal beluisterd. Ramesses en Bad Acid Trip komen er spoedig aan.

Leuk om te lezen Sir. Ik weet niet of je hem alleen of vooral kent van hun album No Exit. Later is hij wel minder extreem hoog gaan zingen, wat het voor jou misschien genietbaarder maakt.

Dit heb ik van Fates Warning (uit mijn lijst geplukt):
Fates Warning No Exit (vinyl)
Fates Warning Perfect Symmetry (cd)

Ik heb nog gewacht om mijn gedacht te zeggen bij Disconnected maar het komt er zeker nog van en ik vind het een goed album.

Dat zijn dus nog de jaren tachtig albums. Op Parallels zingt Ray Alder al menselijker.
Aanraders, Parallels dus en A Pleasant Shade of Gray. Samen met Disconnected mijn favoriete drie van FW.

Dat zijn ook mijn Alder favorieten.

Maar als je die eenmaal ook kunt verteren, zou ik ook niet meer aarzelen om ook Perfect Symmetry en Inside Out binnenharken.

Oké Sir! Laat maar komen, die metal.

Verras ons!! Gooi er een post- grindcore plaatje in!!

Mijn derde inzending voor deze eerbiedwaardige topic Het Metal Album van de Week en haar eerbiedwaardige leden (I salute you!) wordt een speed metal cult klassieker uit het Heilige Metaljaar 1986. De naam van de band is Savage Grace, uit Los Angeles in Californië. Ik heb hun tweede album gekozen: After the Fall From Grace.



1986 was een uitstekende metaljaar in de muziekgeschiedenis en tal van beukende en nekbrekende, vooruitstrevende en baanbrekende, kwaliteitsvolle en meesterlijke albums werden op ons losgelaten voor ons luisterplezier. De klassiekers zijn iedereen ondertussen wel bekend en deze stond twee jaar geleden ook al op mijn shortlist, om te beluisteren en om te nomineren. Nu is het er eindelijk van gekomen.

Savage Grace is een Amerikaanse speedmetal groep, opgericht in 1981 onder de naam “Marquis de Sade”. In 1982 verschenen ze op deel II van de legendarische serie albums Metal Massacre, onder de naam Savage Grace, met het nummer Scepters of Deceit welke tevens op hun eerste demo staat en de heruitgave van hun debuutalbum Master of Disguise. Hun loopbaan was kort en krachtig en leidde tot volgende muzikale worpen:
The Dominatress, een EP uit 1983
Master of Disguise, het eerste album uit 1985
After the Fall from Grace, het tweede album uit 1986
Ride into the Night, de tweede EP uit 1987
In 2010 verscheen met The Lost Grace een EP met nog nooit eerder verschenen demo opnamen. Laten we dus zeggen twee EP’s en twee albums in vijf jaar is een fijne oogst.

Wat schaft de pot deze keer? Geen mosselen, geen oesters met de bijhorende parel. Wel, Chef Spamalot biedt u een eenvoudig maar smakelijk bord aan met een mix van goede ouderwetse heavy metal, speed metal en enkele zaadjes power metal, een mals maar niet te groot stuk vlees. Het bord wordt verder aangevuld met een groentenkrans van geweldige gitaarsolo’s, daarbij dikwijls voorafgegaan door de nodige knapperige breaks. Eventueel kan dit klassiek gerecht een beetje te gekruid smaken door de aanwezige hoge zang en typische galm voor deze periode, de cuisson blijft dik in orde. Wellicht kan de remaster van dit album enige verfrissing aanbrengen in uw culinaire ervaring en uw smaakpalet beter beroeren.

Tijdens de meeting in Nijmegen (270 km heen en 270 km terug van onze Stad Aan Zee, Oostende) op 19 februari 2011 beroerden mijn noeste handen de vinylversie van dit uitstekend album, het was godverdomme dan nog de originele versie op Black Dragon Records maar toen mijn ogen de gevraagde prijs beroerden (17,00 euro voor een tweedehands album) kreeg ik een fletse smaak in mijn mond. Achteraf bekeken had ik deze dolgraag aan mijn andere veroveringen van die dag toegevoegd, maar er zijn grenzen aan alles. Ooit wordt deze nog de mijne...

Dan nog enkele slotwoorden voor ik de rekening opmaak en u mijn restaurant met de nodige sterren kunt bewieroken. Mijn dank gaat uit naar mijn uitstekende souschefs: Christian Logue (zang en gitaar), B. East (bass), Mark Marcum (drums) en Mark Chase Marshall (gitaar). En... sluit ik net als de vorige keren af met de woorden: “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van."

Voor de volledigheid vermeld ik nog even mijn vorige inzendingen:
Ronde 1: Vicious Rumors – Digital Dictator (1988)
Ronde 2: Cyclone Temple – I Hate Therefor I Am (1991)

Ah gaaf. Savage Grace. Stond ook nog altijd op mijn lijstje.

Die bewuste Metal Massacre aflevering heb ik. Scepters Of Deceit steekt daar bovenuit. Van After The Fall From Grace ken ik het titelnummer en We Came, We Saw. Flitsende speedy metal. Als de hele plaat zo is, ben ik meer dan tevreden.

Die old-school dingen zijn doorgaans niet mijn ding maar ik ben toch al bezig me wat meer daarin te verdiepen. Ik ben benieuwd.