Exciter - Heavy Metal Maniac (1983)

Sir Spamalot en zijn voorkeur voor debuutalbums. Ik kan er ook niet aan doen, in mijn muziek en voorkeurtijdperk zijn er zo veel en goede dingen uitgekomen. Dit is een eersteling van een bende Canadezen, vroeger kon ik dit nog pruimen, maar nu, godverdomme, het werkt op mijn zenuwen. Slecht geluid, oerslechte en saaie scheursolo's, enkel als het vooruit gaat, trek ik mijn haren niet uit. De opvolger vond ik nog redelijk. Snel een ander op de draaitafel.

Ik vind dit nog steeds volop genietbaar. En inmiddels toch een klassieker. In '83 hoorde dit bij de hardere en snellere metal. De slechte productie doet voor mij geen afbreuk aan het materiaal. Wat geluid betreft komt het ergens in de beurt van het debuut van Venom. Eveneens is er dezelfde doeltreffende eenvoud in de nummers, terwijl het voor de rest uiteraard meer klassiek gestoeld is, in de stijl van Saxon, Judas Priest en Motörhead.

Sinds mijn platenspeler zo'n 10 jaar al op zolder staat te verstoffen heb ik deze CD op mijn wanted lijst staan.
Vond het een hele goede LP maar wat ik er nu van zou vinden ?

De eerste reactie van Sir Spamelot kan ik me voorstellen want ik had hetzelfde met Raven's "Wiped Out" (al lag dat vooral aan de gillende zang die ik nu niet meer zo goed kon hebben).

Denk toch dat ik "Heavy Metal Maniac" nog steeds goed ga vinden ondanks inderdaad de demo-achtige productie.
Trouwens deze opnames zijn ook gewoon demo's die gewoon als volwaardig album zijn uitgebracht, vond vooral "Iron Dogs" een heel sterk nummer.

Ik had deze onlangs ook nog eens beluisterd. Stond in mijn lijstje van kanidaat-albums voor het Metal Album v/d week, maar ik vond het toch ook wat tegenvallen nu. Indertijd inderdaad een baanbrekend album, maar nu lag mijn ervaring wat tussen die van Sir en Kronos in lijkt me. Voor enkele nummers na elkaar is het nog wel genieten, maar voor het hele album achter elkaar te beluisteren gaat het toch wat vervelen, en het geluid zelfs inderdaad wat irriteren. (Die echo... )
Al bij al blijft het wel een album dat ik nooit weg zal doen natuurlijk, daarvoor is het voor mij te legendarisch, en individueel beluisterd staan er toch knallers van songs op.

Als dat destijds niet irriteerde en nu wel heeft dat misschien niet zozeer met het geluid zelf te maken maar met wat je intussen gewend bent en welke eisen je stelt. Zeker als je tijdens het beluisteren overweegt of het een goed metal album van de week zou zijn kan ik me voorstellen dat het niet voldoet.

Maar ik heb dit afgelopen tijd weer eens een paar keer beluisterd voor wat het is. Dan dragen al die minpunten voor mij eerder bij tot de charme van dit plaatje. En hoewel dit snelle muziek is, is het tegelijk ook traag zoals dat bij die tijd past. Traag in opbouw en dynamiek. Het hoefde toen niet constant te flitsen om de aandacht van de luisteraar vast te houden.

Ik had dat destijds ook al wel een beetje,

maar een plaat had wel twee kanten, die je niet noodzakelijkerwijs in 1 keer diende te beluisteren...
wat ik bij deze dan meestal ook niet deed

Tja, als muziek een gevoelskwestie is, dan had ik dat moment een bah-gevoel . Zo zie je maar hoe we onderling van mening kunnen verschillen, generatiegenoten of niet. Tijdens de zomervakantie waag ik nog eens een poging en bij Raven had ik juist het omgekeerde gevoel. Wel genoeg stof tot een leuke discussie over deze plaat natuurlijk, daarin zijn we het wel eens, me dunkt .

Een plaat heeft nog steeds twee kanten.

Ik vind deze nu beter dan vroeger misschien. Maar het kan natuurlijk niet op tegen grotere klassiekers uit '83; Show No Mercy, Kill 'Em All en niet te vergeten, Forged In Fire.


@Sir,

Raven heb ik al hééél lang niet meer gehoord. Maar dat vond ik vroeger al gene vette. Misschien nog eens even opdissen want ik ben helemaal vergeten hoe het ook al weer klinkt.

In zekere zin niet: cd's.

Die heeft ook 2 kanten maar in de meeste gevallen maar van 1 kant afspeelbaar!

Inderdaad.

Gisteren de a-kant van dit album nog gedraaid. Best leuk maar ik ga er toch een half sterretje afdoen.

Dit is het enige album van Exciter dat ik ken.
Welke albums zijn (nog) een aanrader? Ik ga ze namelijk voglende maand live zien en is het leuker als ik wat meer nummers herken.

Haha, staan deze jongens ook nog steeds op het podium?

Ik persoonlijk vind Long Live the Loud samen met deze de beste. Violence & Force is ook wel te doen. Unveiling the Wicked heb ik tientallen jaren niet meer gehoord. Maar zoals ik me herinner was die al een pakje minder. Daarna heb ik het niet meer gevolgd.

Ja staan er nog steeds Maar John Ricci is het enige originele lid dat er nog in mee doet.

Ok, thanks voor de tips binnenkort maar eens opzoeken en beluisteren!

Op MM staat een nieuwe van ze (Death machine), maar die komt pas 24 september uit.

Dit debuut moet ik nog eens proberen.

Ik ben dat album nu nog eens aan het draaien en het is meer dan wel te doen, namelijk gewoon goed. Volgens mij net wat beter dan dit debuut.

Ik heb exciter nooit wat aangevonden...
Ik houd niet zo van dit soort metal (Priest, Saxon, Manowar)...

De zang werkt op mn zenuwen, en de tempo's zijn saai en te repetitief.
Slechte riffs en oninteressante solo's...

Vrij schel geluid maar zoals het derde bericht op deze pagina al zegt: de demo's werden gewoon op lp gezet. Ik snap alleen niet waarom de aardschok zo zwoer bij Cry of the Banshee; de drie nummers er voor bevielen me altijd beter. Under Attack, Rising of the Dead, Blackwitch zijn heerlijke nummers. Was destijds dusdanig fan dat zelfs World War III van US Metal Volume II niet in de collectie ontbrak. Met het geluid van Heavy Metal Maniac viel nog te leven. Het geluid van opvolger Violence& Force verpest echt alles.(Zonde met zulke goede nummers.)

Voor mij een classic, vooral Stand Up and Fight en het titelnummer HMM, de sound is inderdaad niet om over naar huis te schrijven, maar beginjaren 80 was dat wel vaker het
geval met undergroundbands. Met latere LP's ben ik niet zo bekend, de portemonnee was
toen nog niet zo goed gevuld .

Cultalbum van deze canadezen. Tussen bands als kiss, van halen, black sabbath, iron maiden, judas priest etc etc kwam opeens dit geweld (venom/slayer/metallica waren er ook net). Hier had ik wel oren naar. Heerlijke snerpende gitaren, stakke drums, en een vette stem met hoge uithalen. 1 van mijn favorieten. Ik draai hem na 28 jaar nog wel eens en hij klinkt nog steeds lekker vet. Staat eigenlijk geen slecht nummer op. Elk nummer knalt uit je boxen. Vooral het einde van cry of the banshee gaat door merg en been, in de goede zin van het woord dan. Heerlijk. Vindt het verdere werk van exciter niet echt boeiend al is violence & force ook nog wel lekker. 5 sterren.

Als de etc etc wordt aangevuld met Motorhead, Venom, Slayer en Metallica, dan is het geweld van Exciter ook weer niet zo uitzonderlijk voor die tijd. Maar het moet wel gezegd dat ze bij de pioniers horen terwijl ze vandaag zo goed als vergeten zijn. Net als die andere Canadese band, Anvil, hoewel die met hun docu weer wat onder de aandacht zijn gekomen.

Het intro The Holocaust begint veelbelovend origineel, maar wat je daarna hoort....saai, doorsnee en simpel!
Niet onaardig, maar het lijkt me dat zelfs naar de maatstaven van 1983 er in deze stijl betere bands en albums waren. Vergelijk het eens met Metallica - Kill'em all, Anvil - Metal on metal, Venom - Black Metal en de diverse albums van Motorhead.....

Middelmaat, dat is wat Exiter was, is en altijd zal zijn. Soms net een beetje erboven (de eerste 2 lp's) maar veel vaker er (net) onder. Deze kan er net mee door, maar was al een voorbode voor de diverse zwakke opvolgers.

Enkele jaren geleden was ik hier verre van tevreden over, vele zaken stonden mij tegen waaronder dat krakkemikkig geluid met die echo op de zang maar dit blijft toch één van de pioniers in de door mooi geliefde Speed Metal. Bij mijn eerste bericht in 2010 wist ik toen niet dat de demo (WWWIII Heroes) gewoon op plaat werd gezet, daar hield ik toen geen rekening mee. Het label is wel Shrapnel, het label van de latere donderende-drums-productie en de obligate axeshredder.

In de Hard Rock en Heavy Metal Encyclopedie van 1989 (de tweede met James Hetfield op de cover) vind ik volgende uitleg: “Shrapnel-baas Mike Varney is erg onder de indruk van Exciter’s demo en zet het nummer World War III op zijn U.S. Metal 2-verzamelaar, om de rest van de demo meteen op elpee te persen.” Interessant weetje. Dit nummer verschijnt later als één van de bonustracks op de heruitgave uit 2005.

Het zal mijn perceptie van dit album nochtans niet radicaal veranderen: dit is geen kanjer van een album maar het is redelijk genietbaar bij de snelle nummers. Wel ontberen ze een betere gitarist, dat had misschien kunnen wonderen doen, want de kunsten van John Ricci vind ik maar gewoontjes. Het ontbreekt hem als finesse en opbouw. Laat de lekker snelle nummers zoals zo dikwijls mijn goedkeuring dragen: Stand Up and Fight, Mistress of Evil, Under Attack, … Black Witch is veel toffer geworden sinds de vorige luisterbeurt en brengt enige variatie op dit album teweeg.

Achtendertig minuten vind ik hier de perfecte speellengte. Belang voor de metalgeschiedenis? Niet buitengewoon belangrijk maar wel met generatiegenoten Anvil toch de eerste Metal groepen die uit het prachtige Canada kwamen of ik moet me lelijk vergissen. À propos, hoeveel groepen kun je opsommen waar de drummer tevens de zanger is?

[/quote]
Een plaat heeft nog steeds twee kanten.

Ik vind deze nu beter dan vroeger misschien. Maar het kan natuurlijk niet op tegen grotere klassiekers uit '83; Show No Mercy, Kill 'Em All en niet te vergeten, Forged In Fire.


[/quote]

En Guilty as Charged (Culprit), Coup de Metal (H-Bomb), Sortilège, One Nation Underground (Hawaii), etc. etc. niet te vergeten. 1983 was een fantastisch metaljaar!