Exciter - Violence & Force (1984)

Ik heb deze op LP, dan ziet het er wel heel erg fout uit vooral zoals kant A & B genoemd worden, heel stoer noemen ze die side Heavy en side Metal.
Verder wel een geinig plaatje. 3*

Ik ben het met je eens, Eddie. De hoes is erg fout, wel heel erg 'jaren '80' net als de songs. De zang doet me denken aan de eerste zanger van Anthrax, ben z'n naam nu even kwijt. Hij zong op Fistful Of Metal. Best wel gedateerd, maar wel enkele leuke songs.

Ik ben de laatste tijd in een 'oldies thrash'-bui en heb deze daarom maar weer eens opgezet Nu wordt het me weer duidelijk waarom Exciter nooit op grote schaal is doorgebroken.

Songtechnisch is het nog wel aardig, maar de zwakke zang/krijs en de barslechte productie (een gemiddelde demo van een beginnend bandje klinkt nog beter ) halen het niveau weer onderuit. Meer dan 2,5 sterren kan ik er niet voor geven.

Ik zal je wel eventjes helpen de zanger van de eerste album van Anthrax heette Neil Turbin.

Dit tweede album van het Canadese Exciter is een deel van mijn jeugd geweest: iedere week ging ik bij een kameraad een partijtje tafeltennissen en deze plaat is dikwijls uit zijn kast gekomen. Het is een stevig heavy metal album met een godsgruwelijklelijke cover maar toch vind ik de muziek nog heel aardig: je mag niet nadenken, gewoon het volume opkrikken en headbangen maar. Hou er ook rekening mee dat ze met zijn drieën zijn: Dan Beehler (zang en drums, wat een combinatie!), John Ricci (gitaar) en Alan Johson (bass). De frontman staat/zit achteraan, dat zul je ook niet veel zien.
Het album opent met Oblivion, instrumentaal scheurwerk op de gitaar, en knalt er op los tijdens Violence and Force. Pounding Metal is een midtempo stampend nummer typisch voor die jaren tachtig, maar vandaag de dag hoor ik zoiets niet al te graag meer. Bij Evil Sinner (waarschuwing: dit nummer staat niet op alle versies van dit album) gaat het tempo opnieuw de lucht in, het bevat tevens een heel mooie gitaarsolo. Het album bevat voor het overgrote deel uptempo nummers met vette riffs. Nog een mooi pareltje is de akoestische opening van Delivering to the Master.
Ik beloon dit album van een dikke 3,50 neigend naar een kleine 4,00 en voor liefhebbers van Anvil kan ik maar de tip geven om dit eens te beluisteren. De productie mag een beetje dof heten – ik heb de originele versie in mijn pollen – maar de (meestal uptempo) songs zijn goed, er wordt goed gespeeld en de nodige kracht en melodie zit erin. Minpuntje vind ik de lage kwaliteit van de gitaarsolo’s, want behalve bij Evil Sinner ontdek ik wel snel en scheurend werk maar weinig opbouw en afwerking.

Jeugd sentiment?? oprotte met mijn jeugd sentiment, ik kan hier (bijna) niet meer naar luisteren.
2 sterren voor de geweldig foute hoes, is het jullie opgevallen dat de hand zwart is gemaakt??
Ze durfden niet eens een ''echte'' te vragen.
Ofwel ze hebben humor óf ze zijn gewoon héél erg dom, ik vrees het laatste.

Mayhembilk, je hebt gelijk. De tijdsgeest van toen veroorzaakte veel dergelijke hoezen. Er staan nog een paar vette nummers op maar het is niet onvergetelijk.

Ik heb die oude Exciter platen ook nog wel. Violence & force heeft echt een erbarmelijke productie. En m'n cd klinkt nog net zo beroerd als de lp. Jammer, er staan toch een paar leuke nummers op.

Tot mijn verrassing komen ze op het einde nog met een goed nummer, War is Hell. De rest van de plaat is middelmatige thrash.

Ik vind onder andere Destructor en vooral Sword of Darkness toch ook wel echt goed. Speltechnisch is er tegenover op het debuut zeker vooruitgang te merken. De mindere productie vind ik geen probleem. Het geschreeuw van Dan Beehler vind ik meer dan oké en de solo's gaan lekker wild en richtingloos tekeer.

De hoes, tja. Ook het bloed is niet echt. De lange nagels aan die vrouwenhanden ook al niet. Maar de muziek is heel wat echter dan die van vele hedendaagse metalbandjes.

En wat is er zo fout aan om de a-kant side heavy te noemen en de b-kant side metal? Op het debuut van Slayer is dat side 6 en side 66. Allemaal een beetje stom ja, maar dit is meer dan 25 jaar geleden gemaakt door een stelletje snotneuzen en het dan op zulke geinigheden afrekenen vind ik wat makkelijk.

De eerste albums van Exciter waren In de ontwikkelingen van de muziek toen zeker relevant en wat mij betreft is het nu nog steeds een oerdegelijke portie metalgeweld die ook zonder steigers van nostalgie overeind weet te blijven.

Lekker racistisch hoesje ook

Is daar nog een rel over geweest?!?

Niet dat ik weet.

Ik zie eigenlijk ook niet meteen dat de hoes racistisch zou zijn. (Is ze ook sexistisch?)

Al zie ik natuurlijk wel hoe dat er makkelijk in gezien kan worden. Maar als ik de teksten lees, in het bijzonder van het titelnummer, dan haal ik daar nergens iets van uit. Zelfs geen vage suggestie.

Lachen is wel dat de zwarte armen geverfd zijn. Maar dat staat hier al te lezen.

Nou ja. Een zwarte man met een mes die inbreekt en uit is op (verkrachting, roof?!?).
Mij kan het geen bal schelen.

Vroeg me alleen af, of Tipper Gore en haar gestapo er al op waren in gegaan.

Ik betwijfel of Tipper Gore naar metal luistert, laat staan dat ze Exciter kent.
Zweren zo'n types niet bij Achy Breaky Heart van Billy Ray Cyrus?

Er is een website me afgekeurde albumhoezen. Daar worden ook hoezen van bijv. Great White behandeld.

De jaren 80 waren, voor wat betreft het verleggen van grenzen voor albumhoezen, erg belangrijk

Staat niet in de Filthy Fifteen van Tipper. Wel nummers van W.A.S.P., Mercyful Fate, Black Sabbath en Venom. Ook Prince en Sheena Easton staan op die lijst.

Daaruit afleiden dat alleen zwarte mannen zoiets doen zou racistisch zijn.

Maar het kan ook zwarte piet zijn, die in opdracht van de Sint er van langs komt geven met de roe. In die zin kan het een aanklacht zijn tegen de slavenarbeid.

Ik heb trouwens een correctie van het hoesje doorgestuurd, want die er nu staat lijkt niet erg op het origineel.

Hahaha Kronos!

Zwarte Piet die langs komt met een stiletto... Ik moet maar braaf gaan zijn, voortaan

Ken je de Ode aan Tipper Gore van Warrant?

Erg flauw, maar erg leuk ook.

Ja, ken er ook één van Anthrax. Niet overtuigend. Wel leuk.

Overigens betoogde Dee Snider tijdens de hoorzittingen rondom de PMRC dat datgene wat je ziet in de teksten of de hoezen voortkomt uit je eigen fantasie. Zoek maar op Youtube ofzo. Zoals ik het hier zeg is het wellicht niet sterk, maar hij had de zaal wel even stil.

Eigenlijk is dit gewoon een concept-album over de goedheilige man.

Oblivion (0:36) - Intrede met de stoomboot
Violence & Force (4:08) - De Zwarte Pieten straffen de stoute kinderen
Scream in the Night (4:14) - De Sint tuimelt van een dak...
Pounding Metal (4:36) - ...Pardoes op een motorkap
Evil Sinner (5:13) - De SIN-aasappels zijn op!
Destructor (4:21) - Zwarte Piet-blues intermezzo
Sword of Darkness (3:58) - Ode aan zijn staf
Delivering to the Master (6:06) - Ook de premier krijgt een kadootje
Saxons of the Fire (3:27) - Aftocht, terugkeer naar Spanje

Sword of Darkness (3:58) - Ode aan zijn staf

die is gewoon smerig en naar....

Even iets recht zetten wat die hoes betreft. (Overigens zelfs voor die tijd behoorlijk simpel. Je hebt B-films, dan is dit een B-hoes)
In 1984, in een interview met de Aardschok legt Dan uit dat het een print fout is. Het zou een blanke arm besmeurd met bloed moeten voorstellen.

Weinig verheffend plaatje, toen ook al, als je het mij vraagt. En er waren er zovelen met hen die een gooi deden naar aandacht in de metal wereld. Eenmaal een riff en ritme gevonden wordt het eindeloos herhaald. Nou staan er nog wel aardige screams op maar komt niet in de buurt van een Raven om maar een ander driemans band als voorbeeld te noemen. De zo af en toe scheurende soloos (o.a. evil sinner) redden het verdere matige song materiaal, soms...

Hahaha, die albumhoes. Hoe jaren '80 kun je het maken. De muziek zelf ook, overigens. Ik was destijds gek van het debuut uit 1983, Heavy Metal Maniac, maar die plaat is net als dit tweede werkje hopeloos verouderd. De thrashmetal van deze canadezen ademt een sfeer van charmante nostalgie, maar veel kan ik er niet meer mee, helaas.

Dit album is in vergelijking met debuut niet te pruimen. Wereld van verschil. Kan me niet boeien.

Deze heb ik destijds blijkbaar genoeg beluisterd om nog met jeugdsentiment van te kunnen genieten. Ondanks de inmiddels al veelvuldig besproken hoes.