Black Sabbath - "Live at Last" (1980)
mijn stem
88 stemmen
2
geplaatst: 29 december 2022, 20:53 uur
Black Sabbath en livealbums, het is geen succesverhaal. In 1980, als kersverse fan van Black Sabbath, miste ik een liveplaat van de groep. Ik was een fan van deze categorie en verwachtte dat de geluidsmuren bij Sabbath hui-zen-hoog zouden zijn.
Vervolgens kwam "Live at Last" bijzonder onverwacht. Omdat ie in (najaar?) 1980 verscheen, verwachtte ik ook werk van hun laatste drie albums uit de jaren '70 te gaan horen, de tournee bij Never Say Die!, de laatste met zanger Ozzy Osbourne. Leek me logisch.
De hoes bekeek ik in de winkel. Deze gaf bijzonder weinig informatie, behalve dat ik te weten kwam dat er geen werk op klinkt van de studioalbums vanaf 1975. Wat me bij voorbaat tegenviel, was dat het geen dubbelaar was zoals vele andere bands zo succesvol hadden gedaan. Ook geen mooie livefoto's. Wat was hier aan de hand?
Na verloop van lange tijd landde de elpee dan eindelijk op mijn platenspeler, van iemand geleend. Naast de tegenvallende setlist viel ook het geluid tegen. Deze was iel en dof, de gitaarmuren kwam slechts tot mijn enkels. Teleurgesteld haalde ik de zwarte schijf er weer af, een illusie rijker. Mijn überfavorieten haalden een dikke onvoldoende...
Tsja, later leerde ik bij. Platenmaatschappij NEMS wilde cashen op de herlevende belangstelling voor zowel Black Sabbath als Ozzy solo. Daarbij mocht het hen niet teveel kosten. Daarom wél maanfoto's (ongetwijfeld rechtenvrij) en geen fatsoenlijke achtergrondinformatie op de hoes, zoals waar en wanneer de boel was opgenomen.
Zo teleurgesteld als ik toen was, zo opgelucht was ik medio 2015 toen ik de heruitgave op Past Lives had aangeschaft. Dit viel alleszins mee. De audiokwaliteit is beduidend opgeschroefd en met de uitgebreide liner notes leerde ik meer over deze opnamen uit 1973. Met terugwerkende kracht was het alsnog aangenaam. Het gehoopte omvergeblazen worden heb ik echter nooit hierbij beleefd.
Voor die laatste versie geef ik 3,5 ster, waar ik in de jaren '80 zo'n 2,5 ster of minder had gegeven.
Vervolgens kwam "Live at Last" bijzonder onverwacht. Omdat ie in (najaar?) 1980 verscheen, verwachtte ik ook werk van hun laatste drie albums uit de jaren '70 te gaan horen, de tournee bij Never Say Die!, de laatste met zanger Ozzy Osbourne. Leek me logisch.
De hoes bekeek ik in de winkel. Deze gaf bijzonder weinig informatie, behalve dat ik te weten kwam dat er geen werk op klinkt van de studioalbums vanaf 1975. Wat me bij voorbaat tegenviel, was dat het geen dubbelaar was zoals vele andere bands zo succesvol hadden gedaan. Ook geen mooie livefoto's. Wat was hier aan de hand?
Na verloop van lange tijd landde de elpee dan eindelijk op mijn platenspeler, van iemand geleend. Naast de tegenvallende setlist viel ook het geluid tegen. Deze was iel en dof, de gitaarmuren kwam slechts tot mijn enkels. Teleurgesteld haalde ik de zwarte schijf er weer af, een illusie rijker. Mijn überfavorieten haalden een dikke onvoldoende...
Tsja, later leerde ik bij. Platenmaatschappij NEMS wilde cashen op de herlevende belangstelling voor zowel Black Sabbath als Ozzy solo. Daarbij mocht het hen niet teveel kosten. Daarom wél maanfoto's (ongetwijfeld rechtenvrij) en geen fatsoenlijke achtergrondinformatie op de hoes, zoals waar en wanneer de boel was opgenomen.
Zo teleurgesteld als ik toen was, zo opgelucht was ik medio 2015 toen ik de heruitgave op Past Lives had aangeschaft. Dit viel alleszins mee. De audiokwaliteit is beduidend opgeschroefd en met de uitgebreide liner notes leerde ik meer over deze opnamen uit 1973. Met terugwerkende kracht was het alsnog aangenaam. Het gehoopte omvergeblazen worden heb ik echter nooit hierbij beleefd.
Voor die laatste versie geef ik 3,5 ster, waar ik in de jaren '80 zo'n 2,5 ster of minder had gegeven.
* denotes required fields.