Keaton Henson - Birthdays (2013)

Ik heb al menig mooi album ontdekt omdat de hoes me zo aanstond.
Birthdays hoort daar niet bij: het stootte me af en daardoor liet ik het links liggen.... totdat user Ruby1966 een nummer op haar Facebook pagina plaatste (Sweetheart, What Have You Done to Us) en ik was verkocht.
Ik hou nu eenmaal van dit soort breekbare nummers met natuurlijke instrumenten waar strijkers een mooie rol toebedeeld krijgen.

Het werd nog gekker: ik kwam er ineens achter dat ik de voorganger Dear ook ken maar dat ik die in tijden niet meer gedraaid heb.
Het bijzondere is dat ik daar soms wat moeite had met zijn stemgeluid die ik toen vergeleek met die van Devendra Banhart of nog beter Charles Frail.

Allemaal toevalligheden maar uiteindelijk gaat het om de beoordeling van Birthdays!
Die spuuglelijke hoes mag best symbolisch genoemd worden voor wat betreft de inhoud van het gebodene: breekbaar, kwetsbaar en misschien niet al te aantrekkelijk maar daardoor des te boeiender en dwingender. Dwingender om er goed naar te luisteren, het in je op te nemen en vooral te genieten.

Keaton Henson maakt muziek uit het hart: puurder dan de 13 nummers die je hier hoort (ja er zijn 3 bonustracks) krijg je ze niet vaak op je muzikale bordje of je moet Antony Hegarty heten.
Het is misschien even doorzetten, ik had daar op de voorganger nog veel meer moeite mee, maar als je dat doet zul je er geen spijt van krijgen.

Birthdays is wel een bescheiden feestje waard.

‘Birthdays’ van Keaton Henson is zo’n typische 3,5*-plaat, die je na een herbeluistering telkens weer wil opwaarderen. Om vervolgens een tijdlang uit het zicht en gehoor te verdwijnen en weer af te zakken naar zijn normale waardering. Zo ontstaat de golfbeweging tussen 3,5 en 4, beste mensen. Let wel: dit is alweder een zuiver subjectieve tekst van mij, vooral gebaseerd op mijn persoonlijke bevindingen, gevoelens en vermoedens.

Wat wel gelijk duidelijk is, en met de sterke opener ‘Teach Me’ de huisdeur plattrapt, is dat Henson een heel fragiel stemgeluid heeft. Een ander punt dat voor de Britse singer-songwriter pleit: zijn teksten bevatten vaak dubbele bodems. In de opener bijvoorbeeld stelt Henson telkens iets voor, om er in het regeltje erna een twist aan te geven. “Mold me to the man that I should be; but don’t consider that man to be free”.

De beste songs zijn naar mijn mening de sobere opener, het al iets meer openbloeiende ‘Lying to You’, het verrassende, in het tweede gedeelte postrock-elementen bevattende ‘Don’t Swim’ en de magnifieke ontwakende afsluiter ‘In the Morning’. Vooral dit laatste nummer draagt mijn goedkeuring weg. Ik herken er vaag de contouren van ‘Poison Oak’ van Bright Eyes’ in, het heeft soms een gelijklopende intonatie, en klinkt ook opvallend lo-fi. De mooie pianotoetsen komen overeen met Henson’s zachte gemijmer als beste kameraden.

De eerste helft van de plaat zal de fans die zijn eerste plaat kennen, erg vertrouw toeklinken. Het is allemaal heel mooi, maar niet altijd geweldig. Soms iets te lieflijk en zacht (‘You’ is een goed voorbeeld van te ver doorgedrukte breekbaarheid). De kleine trillinkjes in ’s mans stem gaan me dan ook lichtelijk irriteren, en de strijkers die verderop in het nummer aanzwellen, kunnen het tij niet keren.

Neen, dan is de tweede helft van de plaat een pak verrassender. Het begint met ‘Don’t Swim’, waarvan je de eerste minuten geen flauw vermoeden hebt in wat voor herrie (jawel, voor artiesten als Henson is dit wel degelijk herrie) het uiteindelijk zal transformeren. Ik vind het erg knap gedaan, en de inspiratie is gezocht in het geluid van bands als Explosions in the Sky en Mogwai. Namen die je normaliter toch nooit met zo’n Henson zou associëren?

En de storm houdt nog eventjes aan, want ook ‘Kronos’ is een heftige song. Dit nummer neigt echter meer naar poprock dan postrock. De titel van het nummer zou toch ook een aanwijzing kunnen zijn. Kronos is namelijk in de Griekse mythologie de vader van oppergod Zeus, Poseidon, Hera en anderen. De leider van de eerste generatie der Titanen. Een hoop lulkoek natuurlijk, maar de mythologie heeft toch altijd z’n charmes gehad in mijn ogen. Zo werd Kronos door zijn jaloerse vader in de afgrond geworpen. Zijn moeder Gaea pikte dit niet, en spoorde haar zoon aan de vader te castreren, welks gebeurde. Charmant.

In ‘Beekeeper’ drijft Henson zijn reisje door popland nog wat verder door, wat de song in mijn ogen wel “anders” maakt, maar tegelijkertijd minder geslaagd. ‘Sweetheart, What Have You Done to Us’ maakt nog wat goed, maar is ook geen hoogvlieger; daarvoor draagt het nummer simpelweg niet ver genoeg. Het maakt niets los bij mij, dat is wat ik bedoel. De afsluiter is uiteraard een ander paar mouwen, en kan tot nu toe meedingen voor de titel “song van het jaar”.

Keaton Henson is in de eerste plaats een romanticus, maar ook een realist. Hij ziet het leven niet aan met oogkleppen op, en laat geen filters toe in het brein van zijn songs schrijvende alter ego. Ook heeft een beetje de neiging een Einzelgänger te zijn, wat mij best voor hem inneemt. Het op zichzelf teruggetrokken zijn, het is een karaktereigenschap die ik ook bij mezelf ontwaar. Dit uit zich in details, zinnetjes als “And one thing that keeps me from falling for you, is I am truly alone and I like it” en “Perhaps you’d like me more if I was still in a band; but you know that the crowds unsettle me”.

‘Birthdays’ is een charmant plaatje met enkele ruwe kantjes. Een twijfelzaaier. Een 3,5*-plaat. Die van mij alsnog de hierboven beloofde verhoging krijgt, als surrogaat van een eervolle vermelding.

4 sterren