menu

Aereogramme - Sleep and Release (2003)

mijn stem
3,75 (91)
91 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chemikal Underground

  1. Indiscretion #243 (3:43)
  2. Black Path (3:53)
  3. A Simple Process of Elimination (5:48)
  4. Older (5:17)
  5. No Really, Everything's Fine (5:55)
  6. Wood (5:21)
  7. Yes (2:00)
  8. In Gratitude (4:52)
  9. A Winter's Discord (6:32)
  10. - (6:32)
totale tijdsduur: 49:53
zoeken in:
avatar van bonothecat
3,0
Toen ik dit album de eerste keer luisterde moest ik mij er zelf erg van overtuigen, dat ik niet naar de the story in white luisterde. De sfeer is wel erg hetzelfde als bij de voorganger. Dit album kon en kan me niet verrassen. Blijft 3*.

avatar van herman
3,5
Ik vind deze toch wel een stuk mooier. A Story In White heeft me nooit helemaal weten te raken, maar deze wel. Ik vind A Simple Process Of Elimination (die droevige stemsample is echt kippenvel), Wood (beetje vergelijkbaar met Zionist Timing) en Untitled echt weergaloos.

avatar van bonothecat
3,0
het nummer -, is inderdaad erg mooi....dat nummer luisterde ik vanmorgen naar mijn bericht hier.

5,0
ik heb ze indertijd gezien in t voorprogramma van Isis , toen was Aereogramme nog onbekend voor mij , gisteren weer wat gehoord , vandaag deze cd gekocht ...

en ik ben verkocht ... dit is mijn genre

5 sterro's ...

avatar van Haveaniceday
4,5
Leuke muziek, maar ik ben na twee luisterbeurten nog niet helemaal overtuigd. Echte toppers heb ik nog niet voorbij horen komen. Morgen maar weer eens kijken wat ik er van vind

Voor nu: 3.5*

avatar van Haveaniceday
4,5
Ok, nog 5 volledige luisterbeurten verder moet ik toch zeggen dat het een heerlijk album is. Blij dat k em gekocht heb

Vooral de rustige nummers als Black Path, A Winters Discord en Untitled vind ik erg mooi om naar te luisteren, maar het valt me op dat ik eigenlijk alles goed vind.
De uitschieters naar beneden toe (Older, Wood en Yes) zijn nog steeds niet verkeerd

Als album in het geheel worden de nummers schijnbaar nog sterker dan wanneer je ze afzonderlijk beluisterd. Dat zal voornamelijk komen door de afwisseling die A'gramme gebruikt in én tussen de nummers. En ze hebben het ook nog 'ns op een goede volgorde weten te zetten.

Ik ben inderdaad behoorlijk overdonderd. Zoveel had ik er niet van verwacht! Doorbijtertje dus

4.5*

avatar van Joy4ever
3,0
Black Path is voor de ultieme uitschieter op dit verder zeer matige album.

avatar van herman
3,5
Vind je het laatste nummer ook matig dan?

avatar van Joy4ever
3,0
herman schreef:
Vind je het laatste nummer ook matig dan?
Sorry Herman

avatar van Helicon
3,5
Ik heb vandaag de cd besteld, eigenlijk alleen voor -/untitled. Dat is één van de mooiste nummers die ik ooit gehoord heb. Wanneer de viool invalt, lopen bij mij de rillingen over de rug en schieten mijn ogen vol ZO MOOI.

avatar van WesleyX16
5,0
Dit vind ik een perfecte album. Een brok emotie. Prachtig opbouw van heel rustig en ingetogen naar heel hard en histerisch en dan weer heel ingetogen.
Hier kan je maar slechts een 5 voor geven.

avatar van Gajarigon
3,5
Aereogramme is een Schotse band die stevige post-rock brengt die wat aan dredg (zeker Leitmotif) en Oceansize doet denken. Ze onderscheiden zich van het gros van hun genregenoten door een wel énorm ferme dosis verscheidenheid in hun muziek. Zanger Craig B. heeft een erg zachte stem die de zachte passages helemaal omhoogtilt, maar bij momenten gooit Aereogramme er flink de beuk in.

Opener Indiscretion #243 is hiervan een goed voorbeeld, dat begint met een riff die aan industrial metal doet denken, dan helemaal omslaat naar broeierige en sentimentele rock om op het einde terug lekker voluit te gaan. Het nummer stopt na 3 minuten, om dan de laatste minuut wat geluidsfragmenten ten gehore te brengen die de overgang moeten geven naar het prachtige Black Path (dat doet denken aan de uitschieters van Arcade Fire). Die structuur wordt eigenlijk het gehele album volgehouden: enorme variëteit tussen de nummers onderling, en spannende dynamiek in de nummers zelf, met tussen de nummers vaak een overgangsstukje.

Het moet gezegd zijn: die fillertracks zijn er meestal pal op! Ze werken de mysterieuze sfeer prachtig in de hand, en zijn een fijne toevoeging - wat een hele prestatie is. De zware brutale stukjes zorgen voor het duistere kantje, maar feitelijk zijn de kalmere nummers met de overvloed aan geluidslaagjes en erg goed baswerk de sterkhouders van dit album.

Instrumentaal is Aereogramme niet echt vernieuwend. A Simple Process of Elimination bevat relatief smaakvolle elektronische drums en harp, en veel nummers bevatten strijkers, maar nergens wordt er eigenlijk ten volle mee geëxperimenteerd, het staat allemaal in het teken van de composities, en die zijn veelal simpel. Dat is geen slecht punt, want de muziek op zichzelf is al spannend genoeg. Alleen gaat het soms wat te opgeblazen klinken, zeker met die strijkers erbij. Het is wat spijtig dat ze zoveel steunen op de verscheidenheid aan instrumenten om hun muziek spannend te houden, en niet zozeer op progressie in de melodieën en riffs.

Older is weer een afwisseling tussen stevige gitaarrock en feeërieke kalmere fragmenten. Aan het einde wordt er dan voor het eerste gezongen op de harde passages: zware effecten op de zang zorgen voor een van de brutaalste stukjes op het album. No Really Everthing is Fine opent met een spannende riff, die dan helaas wat wordt ontsiert door piano, maar verder is het wel en aardig nummer.

Wood is waarschijnlijk het zwaarste nummer van deze cd, met een erg explosief refrein met schreeuwerige zang en nogal misplaatste strijkers. Wat wel erg fijn is, is hoe ze de gitaar zachtjes laten pruttelen in afwachting van de finale climax (inclusief gitaarsolo). Yes is met amper twee minuten een beetje een filler-track, die me wat aan the Smashing Pumpkins doet denken. In Gratitude is een statige ballad die wat gaat slepen na enkele luisterbeurten, en bij A Winter's Discord past een beetje dezelfde beschrijving. Het album lijkt dus wat in te zakken, maar gelukkig redt de afsluiter de meubelen. Het lijkt weer een rustige bedoening te worden, totdat op 1:16 plots een wonderbaarlijk riffje begint. Vanaf dan is het puur genieten geblazen, met veruit het beste nummer van dit album.

Alles bij elkaar een erg fijne cd, die weliswaar onderdoet voor Leitmotif van dredg maar die ik toch wel graag eens opzet vanwege de uitschieters. Dikke 3,5* voorlopig.

avatar van jorro
3,5
geplaatst:
Een aantal steengoede nummers (Black Path, In Gratitude, A Winter's Discord en -) maken dat dit album van mij 3,5* krijgt. Net als op voorganger A Story in White is het voor mij een album van uitersten; het ene nummer is kippenvel en het andere doet me helemaal niets

avatar van Thekillers87327
2,5
Oeii dit album is me redelijk tegengevallen. Ten eerste de stem, klinkt als een slechte versie van placebo, die mij wel kan bekoren overigens.
De meeste nummers kabbelen maar wat voort en zijn best saai. Het eerste nummer is nog het beste.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:03 uur

geplaatst: vandaag om 16:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.