Jesu - Jesu (2004)

Friends Are Evil vind ik een geweldig nummer. Het klinkt zowel hard als rustgevend (met name door die wat droevige, cleane stem). De rest van de plaat doet me toch een stuk minder. Waar een band als Isis, die overigens wel wat steviger speelt, me constant blijft boeien, word ik dit al snel zat. Het album is bij vlagen zeer traag, de zang sluit daar dan wel weer goed op aan, maar over het algemeen blijft het me iets te saai.
3*, met name voor het tweede nummer..

Ik vind het moeilijk om dit album helemaal te luisteren, maar ik vind het wel heeelee mooie muziek. Vooral het 1e nummer.

Er zijn weinig benoemenswaardige wendingen in te ontdekken, maar de tonen pakken me wel. Het cleane stemgeluid van de zanger is zuiver en deprimerend. Ik vind het een mooie, grauwe plaat met als hoogtepunt de nummers Tired of Me en Walk on Water.

Depressief en melancholisch maar wel heel erg mooi, loodzware plaat van Jesu waar ik zeer van kan genieten.

Dit vind ik eigenlijk wel meevallen, maar dat is een kwestie van verschillen in smaak. Persoonlijk vind ik dit soort meeslepende muziek echt fantastisch. Soms rauw, maar ook weer rustig, verontrustend, verdrietig, maar hier en daar ook weer hoopvol. Muziek waarin zoveel emotie verwerkt zit dat het soms overweldigend is. In één woord geweldig.

De plaat beukt wel aardig door en het luistert ook wel lekker weg, maar daar blijft het dan ook wel bij. Ik vind het riffwerk niet opvallend. Spannend vind ik de muziek ook al niet echt. Jammer genoeg muziek die niet verder komt dan genietbaar!.

Man / Woman is wel briljant hoor en Friends Are Evil ook. 's Avonds laat als je wat moe bent en dan deze opzetten, heerlijk!

Ik heb hem vanochtend in de trein voor het eerst beluisterd, dat was toch wel erg lekker mijn ochtendroes uitkomen. Van Jesu kende ik alleen het uitstekende Everyday I Get Closer to the Light from Which I Came, maar dit is nog veel mooier. Heerlijke doomy slowcore/shoegaze die lekker repetitief voortbeweegt, maar ook veel prachtige melancholische melodieën bevat. Walk on Water sprong er tijdens de eerste luisterbeurt bovenuit.

Ken je deze ook Don Cappuccino
The Angelic Process - Weighing Souls with Sand (2007)
Klinkt wel aardig anders dan Jesu maar heeft wel hetzelfde gevoel en sfeer wat mij betreft, ik denk dat je die ook wel goed vindt.

Die ken ik zeker en ik vind hem inderdaad goed. Ik beluister hem alleen niet zo vaak, het is toch een behoorlijk heavy plaat, qua sfeer en instrumentatie.

Persoonlijk vind ik dit op een of andere manier een bijzonder "droevige" plaat; wat ergens wel een vreemd effect creëert aangezien die loodzware doomy riffs op de achtergrond liggen te dronen.
"Sun Day" wordt hier weinig vernoemd, maar als ik een track tussen deze toch al niet meteen feestelijke boel zou moeten kiezen welke toch wel behoorlijk zwaar op mijn gemoedstoestand weet in te hakken dan ga ik voor deze 10-minuten-durende ode aan treurnis.

Als er één plaat is die ik aan iemand zou moeten geven om mijn muzieksmaak duiding aan te geven, is het deze wel. Loodzwaar, organisch, melancholisch, kwetsbaar, dromerig, gelaagd, repetitief, hoekig. Eigenlijk alles wat ik in muziek zoek in één plaat. Ik heb deze de afgelopen twee jaar ontzettend veel gedraaid en ik heb er ook als muzikant veel inspiratie uit gehaald. Welkom in mijn top 10!

Deze lijkt me ook wel wat voor jou, beetje dezelfde sfeer als Jesu maar dan toch anders, en voldoet ook wel aan je beschrijving.
Nadja - Touched (2007)

Ik luister trouwens liever Jesu dan Godflesh.

Nadja ken ik vooral van naam, maar nooit echt iets van beluisterd. Bedankt voor de tip!