Devendra Banhart - Cripple Crow (2005)

Haha

De lengte stoort me ook helemaal niet, vaak heb ik na een uurtje wel gezien maar hier blijft het geweldig mooi en leuk.

4,0

Hij kan niet lang genoeg duren.

stem verhoogt naar 5 sterren.

Ik heb 'rejoicing in the hands' een luisterbeurt gegeven, alvorens deze op te zoeken. Die sprak mij wel aan, maar ik kon er toen helaas nog iets te weinig in onderscheiden om het echt te waarderen. Bij deze plaat ligt dat wat anders. Rijkere arrangementen, weldadige melodieen; dit is de Banhart waar ik naar op zoek was. Warm en innemend.

Het is helaas allemaal wat minder blijven hangen dan ik gehoopt had. Wel aardig, soms best wel goed, maar niet erg bijzonder. Het komt erop neer dat het gewoon aardige nummers zijn voor mij, zonder erg op te willen vallen. Ik beoordeel dit album dan ook met een kleine 3,5*

Mijn de 2de van deze geniale gek en weer bevalt hij me echt fantastisch goed. Ik weet niet hoe het komt maar op de 1 of andere manier heb ik het gewoon voor deze artiest. De muziek klinkt altijd goed in mijn oren en alhoewel deze toch een stuk anders klinkt dan Rejoicing The Hands vind ik hem even geweldig.
Deze keer krijgt hij wat meer hulp van andere instrumenten en het pakt weer goed uit. Soms heb je de indruk naar een psychedelische 60's-band te luisteren, andere keren kiest hij voor Spaanse nummers en houdt hij de begeleiding erg sober. Er is wel 1 constante : alles lijkt me enorm vrolijk te maken. I Feel Just Like a Child en Chinese Children zijn de perfecte voorbeelden om aan te tonen waarom ik dit zo'n prachtig plaatje vind. Zowel tekst en melodie zijn heerlijk kinderachtig, speels, idioot en daarom net zo leuk om op te zetten. Deze Cripple Crow zal dan ook de plaat worden die ik het meest zal luisteren deze zomer.
Toch zit er blijkbaar af en toe wat meer achter zijn muziek. Zo viel me dit stukje tekst meteen op:

I see so many little boys I want to marry
I see plenty little kids I've yet to have

Wat flapt hij er nu weer uit dacht ik en ik ben het dan maar eens gaan opzoeken. Daarbij vond ik dit interview:

Time Out New York asks the tough questions to the eccentric folkie...

TONY: Your song "Little Boys" is about wanting to marry little boys...
Devendra Banhart: Okay, let me explain myself. When we were recording the record, my friend said to me, "You know, man, they're going to play this record in Starbucks." And I said, "Well, I'm going to write a song that will guarantee that will never happen." Then that night we watched the movie Chicken Hawk: Men Who Love Boys, about NAMBLA, the North American Man/Boy Love Association. At the same time, swimming in my head was the idea of a song about a schizophrenic hermaphrodite with the male and female physical characteristics in one body, but also the male and female psychologies in one body. So the first half of the song is from the male perspective, and then it switches, and the second half is from the female perspective.
TONY: Aren't you worried about getting a reputation like Michael Jackson's?
Devendra Banhart: You mean his reputation as the King of Pop? That would be great!

Het blijft een vreemde kerel en dat vind ik er nu net zo geweldig aan. Eigenwijs, durft tegen schenen trappen en klinkt blijkbaar net als zita swoon( nog zo'n favoriet van me) steeds net iets anders en toch altijd vertrouwd. Grappige man die steengoeie muziek maakt, ik hou er wel van.

Leuk album hoor, maar inderdaad... zoals ik al las, niet alle nummers blijven hangen en er staat met z'n 1 uur en 16 minuten gewoon te veel op! Toch een klein beetje zonde. 3,5*

@wcs:
overigens een erg lekker nummer, little boys. Ik draai hem regelmatig in een klein cafeetje, en altijd ben ik in mezelf aan het lachen als er een paar oude mensjes zitten die dan ineens aandachtig naar de tekst beginnen te luisteren.

Kan ik me goed voorstellen, ik denk dat Devendra blij zou zijn om dat te horen
Vind ik ook zo leuk aan die kerel, trekt zich van niemand iets aan en heeft er totaal geen probleem mee om eens goed met de mensen te lachen.

haha.. Mooi inderdaad. het nummer is zo aanstekelijk dat ik er niets aan kan doen om het nummer heel hard mee te zingen. Tja... de buren houden sinds een tijdje de kinderen maar binnen..

Je kan slechts één ding dit album verwijten: gebrek aan een rode draad. Dit is echt een mengelkroes van erg veel stijlen: van latin tot folk. Ik zit al de hele dag met Chinese children in mijn hoofd: eens op zoek gaan naar een ander album van deze beste man, want dit kon me erg bekoren! 4,5*

probeer zijn nieuwste, "smokey rolls down thunder canyon", eveneens een mengelmoes van allerlei stijlen, waar enkele pareltjes opstaan.

mengelmoes of smeltkroes, maar een mengelkroes klinkt ook wel leuk hoor

Goed album met soms echt geniale teksten, maar zoals eerder gezegd is het wel een lange zit zonder echte lijn.

Lange zit inderdaad, die soms zeer slaapverwekkend werkt. Nu is het album in mijn hoofd gelinkt aan die helletocht die ik van de zomer naar Frankrijk heb gemaakt, het album zal niet vaak meer gedraaid worden helaas.

Ooit in contact gekomen met deze man door middel van een documentaire, hier speelde hij echter heerlijk elektrisch. Ergens ook op een plaat?

Deze plaat eens beluistert op aanraden van aERodynamIC waarvoor dank. Deze artiest had ik nog nooit beluisterd en ik wist dus niet wat ik miste... Hoe luid het gezegde nu weer? Ongekend is onbemind ... dat was in iedergeval het geval bij deze plaat.

Sinds ik deze binnen had heb ik deze plaat onmiddelijk 2-3 keer na elkaar beluisterd en hij bleef me maar boeien. Wat is dit een top plaat... Prachtige stem, heerlijke lyrics en fascinerende geluiden dat is gewoon de simpele optelsom.

Hier schuilt heel wat in van de geflipte onbegrepen artiest tot het tedere innemende van een eenzame houthakker... Het doet me denken aan Nick Drake maar ook ergens aan Elvis Perkins. Deze laatste zal wel heel duidelijk naar deze artiest geluisterd hebben. Toch blijft deze plaat beter dan het oeuvre van Elvis Perkins die ik ook uitermate kan appreciëren.

Deze plaat krijgt voor mijn part na 5 luisterbeurten onmiddelijk de 4.5, wat een plaat ik ben heel onder de indruk.

Nogmaals bedankt aERodynamIC

Graag gedaan

Vind het eigenlijk een beetje saaie muziek. Ben er nog niet kapot van. Soms wel mooi maar ook saai. Voor nu een 3*.

Hey Mama Wolf

Heerlijk, beetje broeierig album - lekker relaxed om overdag te draaien. Ik kende tot voor kort de beste man niet, hij komt een beetje op me over als een Caraïbische variant van Tallest Man on Earth. Saai vind ik het zeker niet, hooguit gelijkmatig. En het is een zanger waarbij ik (in tegenstelling tot veel andere muziek) de teksten echt tof vind.

Interessante artiest. Is de rest van zijn albums een beetje hiermee te vergelijken?

Jawel, albums hier voor zijn folkier. Hierna word het wat poppier, maar niet minder wat mij betreft.
Zijn ' oudste' albums zijn lo-fi freakfolk. Dat vergt meer geduld.

Oei, poppy lijkt inderdaad een vreemde combinatie met deze man, maar ook interessant. Zal ik zeker nog eens proberen. Voorlopig wil deze echter nog niet uit mijn speler...

Oef, wat bestaat er toch een boel leuke muziek...

Staat een hoop moois op deze plaat. Het is wel wat veel en het kan mijn aandacht niet over de hele lijn vasthouden. Toch neem ik hem zeker mee als ik hem eens tegen een zacht prijsje tegen kom .

Heb hem (ook) op LP, dan komt het fraaie artwork pas echt goed tot z'n recht. Qua muziek/stem is Devendra, wat mij betreft, een mix van Marc Bolan en Caetano Veloso.

Ik heb ooit 4 cd's van deze folk artiest aangeschaft, maar zelden gedraaid. En eigenlijk is dat vreemd, gezien het feit dat ik graag in oude psychedelische folk aan het zoeken ben naar wat vergeten pareltjes. Maar de neo-folk beweging is wat langs me heen gegaan in de jaren 90/00 en nu ben ik bezig met een inhaalslag. En voor mij best interessant om te kijken hoe dit na 16 jaar wordt gewaardeerd. Alom wordt dit gezien als één van de betere platen van Devendra Banhart, dus wil ik me graag laten verrassen. Het hoesje roept bij mij (en waarschijnlijk ook anderen) associaties op met Sergeant Pepper van de Beatles. Verder staat er nog een nummer op de plaat met de titel 'The Beatles' dus mag ik er van uitgaan dat dit in ieder geval een inspiratie bron is. En op een enkel nummer hoor je duidelijk ook wel invloeden zonder terug te vallen in kloon gedrag. Zonder meer zijn er veel verwijzingen naar de jaren 60, begin 70. Het eerste nummer zou trouwens zo maar een 'lost number' van Nick Drake kunnen zijn, ook al een inspiratiebron van Devendra. Maar Devendra is niet van plan om zich in één hokje te alten stoppen. Je hoort jaren 60 folk, psychedelica uit eind jaren 60, Engelse folk, maar ook uitstapjes naar Zuid Amerika. Maar ook invloeden uit de oosterse spiritualiteit, waar veel groepen eind jaren 60 hun inspiratie vandaan haalden.
Hoe kom het over na 16 jaar ?
De stem van Devendra houdt alles bij elkaar en bij ieder nummer krijg je toch weer een associatie. Te veel om op te noemen, maar op een nummer krijg ik weer de muziek van Incredible String Band in gedachten en zo nog wel meer.
Inspiratie haalt Devendra uit veel hoeken , maar het zijn altijd originele artiesten die over het algemeen weg blijven van mainstream.
Ik heb wat twijfels over de houdbaarheidsdatum. Toen zo rond 2010 de neo folk beweging wat passé was, hoe zat het met de waardering van de platen uit die tijd ? Zeker in vergelijking met de groepen en muziek uit eind jaren 60, begin 70 ?
Dat vind ik nog lastig te duiden. Als ik deze muziek naast bijvoorbeeld Incredible String Band zet, hoe verhoudt zich dat ? Maar ook als ik het naast een Donovan zet, ook een artiest die bij mij naar boven komt.
Ik ben nog niet overtuigd in hoeverre dit de tand der tijden kan doorstaan, maar op zich is het prima psychedelische folk muziek. Ik denk als Devendra misschien wat kritischer was geweest en de plaat wat korter was geweest dat het aan kracht had gewonnen,.
Ik start met 4 sterren, maar kan zijn dat het nog een half punt naar beneden gaat.