Savatage - Hall of the Mountain King (1987)

Een kleine twintig jaar geleden heb ik deze op vinyl kunnen kopen, in de uitverkoopbakken dan nog voor 200 BEF, een geluk voor mij en een stommiteit van die platenwinkel. Nummer vier is dit na het bijzonder triestige Fight for the Rock, ook gekend als “Savatage goes poprock” ten huize Spamalot.
Deze toont aan wat Savatage kan en later nog beter zou kunnen, opnieuw het gitaargeluid en –werk van Criss Oliva dat herkenbaar is uit duizenden. De sirenezang van broer Jon Oliva en het degelijke ritmewerk vullen goed aan. Vond ik het vroegere drumwerk eerder saai, dan bevalt het mij veel beter op dit album, een natuurlijke evolutie van alle groepsleden is logisch natuurlijk. Ik vind dit een goed album, een paar persoonlijke minpuntjes (waaronder Strange Wings) niet nagelaten. Het titelnummer blijft een geweldig stukje muziek. White Witch en Devastation staan op twee en drie.
Was de vorige plaat een blikkerige Fiatje waar van alles aan mankeert en waarvan je zo snel mogelijk afwilt, dan is dit al een deugdelijke VW. Later maakten ze Mercedessen.

Na al die luisterbeurten blijft dit album overeind staan. In mijn herinnering stonden er wel een aantal matige tracks op, maar nu ik het allemaal weer luister, vind ik alleen Legions niet best. Dat nummer had zo op Power Of THe NIght kunnen staan. Prelude To Madness is de echte cover van de Peer Gynt Suite. Savatage komt een heel eind, maar ik snap nooit waarom Criss halverwege solo's erin gooit. Dat haalt heel veel spanning en kracht uit het stuk.

De klapper is uiteraard de titeltrack. De beste track van Savatage tot dat moment. Episch, duister en vooral ontzettend gaaf. Voor mij echt een van de beste metalsongs ooit. Strange Wings is een geweldige powerballad. Hier raakt Jon me wel een beetje en het gitaarwerk is om te smullen. Dit is een album met zwaktes, maar over het algemeen houd ik van dit album. Er staan meer dan genoeg goede dingen op.

Tussenstand:
1. Hall Of The Mountain King
2. The Dungeons Are Calling
3. Sirens
4. Fight For The Rock
5. Power Of The Night

Bij veel fans de favoriet, maar ik ben toch altijd meer een fan geweest van de meer bombastische Savatage. Dat wil niet zeggen dat Hall Of The Mountain King niet geroemd mag worden als heavy metal-klassieker, helemaal met een titeltrack als deze! Toch zijn er in de vorm van Legions, Strange Wings en The Price You Pay een aantal tracks die me toch wat minder doen, al zijn ze geen van allen slecht te noemen. In ieder geval wel een fijn en gevarieerd album dat ik zeker graag op mag zetten.

Voorlopige tussenstand:
1. Hall Of The Mountain King
2. The Dungeons Are Calling
3. Fight For The Rock
4. Power Of The Night
5. Sirens

Na een herwaardering van de opvolger is het de beurt aan 'Hall...'. Nog veel meer in het verlengde van het magistrale 'Sirens', af en toe komen de 'aah!' gilletjes nog steeds voorbij en is er nog geen piano te bekennen. De frisheid van het debuut wordt hier niet benaderd, maar ver weg is het ook niet. Gewoon een beresterke heavy metal plaat van een band met een eigen geluid. Als ik niet beter had geweten (lees: Discogs even gecheckt had), zou ik denken dat 'Strange Wings' een cover was. 'Prelude to Madness' vind ik een wat vreemde vuller, maar ach. De hardste nummers zijn weer het meest welkom: '24 Hrs. Ago', het titelnummer, 'White Witch' en 'Devastation' (waarvan ik 'Last Dawn' als intro reken).

Dik vier sterren voor deze t.o.v. krap vier voor 'Gutter Ballet'.