Wat betreft
Black Tiger van Y&T verging het mij als bijna iedereen. Enerzijds vond ik 'm niet zo goed als
Earthshaker, anderzijds verre van matig. In haar
radioshow constateerde Hanneke Kappen hetzelfde, om vervolgens enthousiast muziek ervan te draaien in die zomer van 1982.
Mijn favoriete nummers: opener
From the Moon, een statige instrumentale versie van het schitterende
Forever met z'n heerlijke riffs, de afsluiter van de A-zijde, op de plaat echter gevolgd door de knaller
Open Fire. Op de B-zijde zijn het de titelsong en
Winds of Change die mij pakten. Her en der klinken spetterende gitaarsolo’s en ook qua zang valt er veel te genieten, wát een stem heeft die Dave Meniketti toch. De gitaren hadden misschien nog iets harder in de mix gemogen, maar knallen doet dit plaatje zeker.
Hun beste album? Nee. Maar zat bandjes in de hardrock komen nog niet eens in de buurt. En dan hun livereputatie... Heb ze nooit live gezien en toen het er eindelijk van zou komen, zegde Meniketti af met rugproblemen. Hopelijk komt dat in de nabije toekomst goed.