Y & T - Black Tiger (1982)

Wat betreft Black Tiger van Y&T verging het mij als bijna iedereen. Enerzijds vond ik 'm niet zo goed als Earthshaker, anderzijds verre van matig. In haar radioshow constateerde Hanneke Kappen hetzelfde, om vervolgens enthousiast muziek ervan te draaien in die zomer van 1982.

Mijn favoriete nummers: opener From the Moon, een statige instrumentale versie van het schitterende Forever met z'n heerlijke riffs, de afsluiter van de A-zijde, op de plaat echter gevolgd door de knaller Open Fire. Op de B-zijde zijn het de titelsong en Winds of Change die mij pakten. Her en der klinken spetterende gitaarsolo’s en ook qua zang valt er veel te genieten, wát een stem heeft die Dave Meniketti toch. De gitaren hadden misschien nog iets harder in de mix gemogen, maar knallen doet dit plaatje zeker.

Hun beste album? Nee. Maar zat bandjes in de hardrock komen nog niet eens in de buurt. En dan hun livereputatie... Heb ze nooit live gezien en toen het er eindelijk van zou komen, zegde Meniketti af met rugproblemen. Hopelijk komt dat in de nabije toekomst goed.

Na het ronduit geweldige "Earthshaker" vond ik deze opvolger toch wat tegen vallen. De hoogtepunten zijn wat mij betreft het lekkere "Forever" en de ballad "Winds of Change" . Het titelnummer kan er ook goed mee door, maar een nummer als "My Way or the Highway" met dat David Lee Roth-achtige gebrabbel tussendoor, vind ik waardeloos.
Niettemin blijft Y&T voor mij een van de betere hardrockbands uit de vroege jaren 80. Eerlijk gezegd heb ik ze daarna niet meer zo gevolgd, maar als iemand mij kan tippen over een later album van deze band die de moeite echt waard is, houd ik mij aanbevolen.