UFO - Obsession (1978)

Wat als het nog steeds 1978 was en ik onbekend was met UFO’s liveklassieker Strangers in the Night van het jaar erna? Had ik dan het volgende genoteerd?

Op Obsession laat UFO wederom horen hoezeer het profiteert van gitaarheld Michael Schenker. Zozeer zelfs dat hij het enige groepslid is dat op de hoes is te zien. Daarmee doen de hoesontwerpers van Hipgnosis wel de anderen tekort, want de kenmerkende melancholieke stem van Phil Mogg, het robuuste drumwerk van Andy Parker, alsmede de ondersteuning van gitarist en toetsenist Paul Raymond en de degelijke bassist Pete Way mogen niet worden onderschat.
Toch vind ik dit album minder dan voorganger Lights Out, omdat daar betere composities op staan. Dankzij producer Ron Nevison sloeg de band toen voor het eerst hier en daar een wat romantischer, zwoelere toon aan, dat iets later in 1977 wederom klonk op Broken Heart van The Babys, eveneens door hem geproduceerd. Je zou kunnen zeggen dat The Babys het jongere broertje van UFO zijn, waarbij de oudste broer wat steviger rockt. Maar ook op Obsession tref je ballades aan. En niet de minste!

De plaat start sterk met het uptempo Only You Can Rock Me, waarna Pack it up and Go de indruk wekt dat drummer John Bonham vanuit Led Zeppelin is ingevlogen. Grote verrassing is het instrumentale Arbory Hill, een folkachtig kleinood waar Schenker verrassenderwijs tevens blokfluit speelt! Nee, niet zoals je zusje dat doet, hier is het oprecht mooi.
Ain’t No Baby is een slepend rocklied en kent een fors achtergrondkoor, duidelijk het stempel van Nevison dragend. Diens hand klinkt nog sterker in de fraaie ballade Lookin’ out for No. 1, gedrapeerd in zwoele violen. Een nummer dat ook bij The Babys op de plaat had kunnen staan.

Op de B-kant kom ik enkele fillers tegen. Hot ‘n Ready is precies wat het belooft, rockend en macho, net als You Don’t Fool Me en het iets sterkere One More for the Rodeo. Maar liever hoor ik Cherry, een romantisch rockend liedje en alweer denk ik aan The Babys. Groot verschil is wederom een knallende solo van Schenker.
Grappig dat Lookin’ Out mét strijkers kort terugkeert, het had echter beter voor Born to Lose gepast. Een prachtige ballade, klein beginnend met in het intro zowaar een harp en later weer zo’n fantastische gitaarsolo.

Dat ik bij UFO juist de twee ballades het beste vind, dát verbaast me. Als album niet onaardig, maar geef mij dan maar de voorganger. Benieuwd hoe de aangekondigde liveplaat gaat worden.