UFO - Force It (1975)

Dit is die hoes die ik bedoelde met mijn verhaal bij Vanderhoof
Over lekkere lp's te spreken Dit is echt een gouwe ouwe
Deze worden tegenwoordig niet meer gemaakt hoor
ook die hoezen niet meer !!!!!
4*

Heerlijk album! tevens ook de eerste die ik van UFO gehoordheb..
4 wel verdiende sterren

machtige hoes , de muziek kan er nog mee door ,

Voor de liefhebbers van de 70's hardrock. Ik vind het één van hun betere albums , maar de wat rusterige nummers doen mij niet zoveel op dit album. Het spetterende gitaarspel van Michael Schenker is echter een positieve bijdrage.

Een van de beste werkjes van de band.Prima hoes en lekkere produktie maken het helemaal af.Aanraders:Let it roll,High Flyer,Mother Mary

Lekker album. Hoewel de nummers die ook op Strangers in the night staan hier wel erg mat opstaan.

Live zijn ze veel beter.

Volgens mij moet je UFO sowieso live ondergaan

Beregoed album van een band die door de massa over het hoofd wordt gezien. De albums van UFO uit de 70's kun je met gerust hart aanschaffen. Als je liefhebber bent van traditionele britse hardrock althans! De kenmerkende zang van Mogg en het flitsende gitaarspel van Schenker zijn de pijlers waar deze band op dreef.

Iets minder album dan Phenomenon, maar meer dan uitstekend

Over de hele linie gezien een goed album. High Flyer en This Kid's/ Between the Walls behoren tot mijn favorieten. Ben van plan wat meer van deze band te ontdekken.

Probeer Lights Out, No Heavy Pettin en vooral Obsession

Obsession is me na 1 keer draaien al zeer goed bevallen. Van UFO ben ik nooit veel verder gekomen dan Force it en Strangers in the Night.

Dan komt er nog wel wat moois. Overigens kun je Phenomenon ook proberen.

De albums die Glenn opnoemt horen absoluut tot de 'klassieke' periode van de band. Maar toch beveel ik je albums als No place to run, The wild, the willing and the innocent en toch ook wel Misdemeanor van harte aan! Meer dan gemiddelde albums vind ik. Oja en het comeback album 'Walk on water' moet je ook beslist proberen!

Eens uitdokteren wat er allemaal te leen is bij de achterban en wat ik zelf wil aanschaffen. De hele Schenker periode is sowieso interessant en meestal wil je uiteindelijk zoveel mogelijk het hele ouvre kennen.

Ja dat heb ik ook altijd. Héél herkenbaar!
Ik las net trouwens vernietigend commentaar bij Misdemeanor van o.a. iggy en brutus. Laat je er niet door van de wijs brengen zou ik zeggen

Zoals zojuist besproken op http://www.onderdenaald.nl:

Het kostte drie jaar en twee wazige spacerock-platen, maar toen lag het van oorsprong Britse UFO op koers. Met aan boord het Duitse gitaarwonder Michael Schenker, die het muzikaal goed kon vinden met zanger Phil Mogg, liet de band op Phenomenon (1974) al horen hoe je stuwende hardrock dient te spelen, zonder te verzuipen in techniek of distortion. Een jaar later, of Force It, klinkt UFO nog sterker en scherper.

Alleen opener Let it Roll is de aanschaf van Force It al waard. De band meldt zich met een feedback waarna het recht-toe-recht-aan op stoom komt. Anderhalve minuut later volgt een break waarin Schenker de regels van de rocksolo uitlegt. Een vlot loopje gaat over in een zwevende melodie om samen met bas en drums te eindigen in gitaargeweld zoals alleen de allerbeste dit beheersen. Als Schenker het hierna voor gezien had gehouden en de verdere studiotijd bier had willen drinken aan de bar, had de rest van de band hem hier op handen heen moeten dragen.

Gelukkig bleven Schenker en zijn Flying V ingeplugd. Het gitaarspel klinkt in de nummers die volgen niet zo fel als in Let it Roll, maar ook in Shoot Shoot en Out in the Street zitten sterke solo’s. Met Schenker iets meer op de achtergrond is goed te horen hoe UFO met minimale middelen een stevig album weet op te bouwen. Bas, drums, hier en daar wat toetsen en een sporadische tweede stem zijn voldoende. Nergens te snel, nooit te hard.

Op Kant B stijgt UFO nog twee keer boven zichzelf uit. De partijen in Mother Mary doen soms denken aan Led Zeppelin. In dit nummer slingert Schenker wederom schitterende melodieën uit zijn gitaar. Wie dan nog niet overtuigd is, moet zich even bedenken dat de beste jongen op dat moment net 20 was. In afsluiter Between the Walls aan hem de eer om over meerdere sporen de aftiteling te spelen van deze uiterst solide rockplaat. Terecht dat de band hem op Force It alle ruimte gaf en zeer begrijpelijk dat UFO het later zwaar kreeg, toen dit Duitse wonderkind de band in 1978 besloot te verlaten.

Helemaal mee eens Rene. Dit is een van de beste (vind persoonlijk Lights Out nog net iets beter) van een van de beste hardrockbands die er ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen (in deze samenstelling uiteraard). Hun albums resulteerden uiteindelijk in het ultieme live-album ever: Strangers in the Night. Nooit meer geevenaard wat mij betreft. Natuurlijk had Schenker hier een heel groot aandeel in, maar vergeet alsjeblief Mogg niet met zijn fantastische stem en sympathieke uitstraling. Voor mij echt DE topband allertijden die uiteindelijk door allerlei omstandigheden (Schenker-Mogg probleem, drugs en drank, niet kunnen omgaan met status, intrede van de NWOBHM enz.) nooit zo groot zijn geworden als ze hadden kunnen (lees moeten) zijn.

Vwb. Strangers kan ik een eind met je meeegaan. Maar de studioopnames van UFO knallen toch niet genoeg om in het rijtje van de grote NWOBHM-broers mee te hobbelen. Ze zijn veel te gladjes geproduceerd. En dat geldt eigenlijk voor alle studioceedees. Je vraagat je soms wel eens af of het live dezelfde band is als in de studio.

Ik kan me wel redelijk vinden in de woorden van Rockfan. Tussen Strangers In the Night en UFO studio zit inderdaad een wereld van verschil

Geweldige cd een van de betere ooit uitgebracht door ufo ! Staat geen slecht nummer op.

Inmiddels die hele Schenker periode op cd verzameld, de reissue van Force It maakte het rijtje compleet. Men krijgt met A Million Miles een niet uitgebracht nummer, wat misschien leuker is dan sommige nummers die wel op het album staan (Love Lost Love, Dance Your Life Away). Op de live-nummers staat Schenker mij teveel op de achtergrond, de keyboards overheersen meer en op Let It Roll hoor je vooral de bas. This Kid's klinkt dan nog wel vet genoeg, machtig nummer! Een uitgave van de Classic Rock Series was me anders ook wel welkom geweest, het is maar net wat men treft.

UFO heeft zijn draai gevonden op dit album. Hier staan aardig wat klassiekers op. Prima album uit hun back catalogus. De remastering is weer goed gedaan.

Deze LP 2e hands aangeschaft op de gok. Een goede gok, want dit is een geweldige plaat. Tijd om meer van UFO te gaan ontdekken, beter laat dan nooit.

Net als de voorganger een goed uitgebalanceerd album met stevige maar melodieuze rocksongs en ook enkele rustige - helder en krachtige geproduceerd - waarbij de zang van Phil Mogg en het spetterende gitaarspel van Michael Schenker wederom de belangrijkste peilers zijn. Dit geldt eigenlijk ook voor de daarop volgende albums in de jaren '70.

Hiervan komt binnenkort weer zo'n "Deluxe Edition" uit, voor mij volstaat het album an sich en ik ga niet opzoeken wat "nieuw" is, maar hier is 'em: UFO / Force It deluxe edition – SuperDeluxeEdition. 9 juli 2021 is de datum maar ik hecht niet zoveel belang aan die speciale uitgaven, behalve één, die fenomenale box van Strangers in the Night van hetzelfde UFO, die is iedere euro waard.

Leuk feitje, het duo op de hoes zou later Throbbing Gristle oprichten.

Op de tweede UFO met gitarist Michael Schenker wordt het geluid uitgebouwd. Toetsenist Chick Churchill, bandmaatje van producer Leo Lyons in Ten Years After, leverde voor Force It uit juli 1975 enkele toetsenbijdragen. Bovendien introduceert drummer Andy Parker op bescheiden wijze de dubbele basdrum.
Toch is de grootste winst dat Schenkers spel beter is ingepast, waardoor de overigen intenser gaan musiceren. De man kwam met de ene na de andere sterke gitaarlick en -solo, waaromheen de liedjes en teksten werden geconstrueerd. Daar komt bij dat de stem van zanger Phil Mogg een rauw randje krijgt en bovendien is de productie wat minder droog dan op voorganger Phenomenon.

Alle nummers op Love Lost Love na zijn lekker, zij het stukken ingetogener dan op de latere liveklassieker Strangers in the Night. Van de nummers op Force It die niet die dubbelaar haalden, vind ik het tedere High Flyer en het swingende Dance your Life Away heel prettig; de eerste door het gitaarspel, de tweede door de zanglijn in de brug, subtiel ondersteund door een orgeltje. Ook het instrumentale slot van This Kid’s dat niet de liveplaat haalde, Between the Walls genaamd, is aangenaam.

De communicatie tussen de timide Schenker en de robuuste Mogg en Way verliep moeilijk; andere persoonlijkheden, die bovendien letterlijk niet elkaars talen spraken. Aldus deze bandbio. Met name de buien van Mogg waren berucht. Lyons vormde tijdens de plaatopnamen de brug, hij sprak namelijk Duits. Daarbuiten was Parker het scharnier.
Gedurende tien dagen was Lyons ook manager van de groep. Hij stuitte onmiddellijk op financieel dubieuze zaken, de deal met platenmaatschappij Chrysalis had rare clausules. In plaats van het monster in de bek te kijken, ontsloeg de band Lyons in die rol. In de jaren ’80 moesten ze hem gelijk geven, nadat ze financieel aan de grond waren geraakt.
Wat ook niet goed was geregeld door Chrysalis, was de distributie in de Verenigde Staten. Voor het eerst haalde een UFO-album de albumlijst, namelijk #71. Dat had hoger kunnen zijn, als de platenbaas in de grootste markt ter wereld meer platen in de winkels had weten te krijgen. Detail: omwille van de goede zeden had de badkamer op de hoesfoto daar een douchegordijn gekregen.
Ook elders was de verkoop groeiende: Wikipedia noemt #35 in Duitsland en #59 in Zwitserland. In eigen land miste Force It de albumlijst, over hun voorheen grootste afzetmarkt Japan kan ik niets vinden.

Op de bonusversie (2007, tevens op streaming) hoor je enkele liveopnamen waarop toetsenist Danny Peyronel is te horen, in juni 1975 binnengevlogen tijdens een Duitse tournee. Via een wederzijdse vriend kwam de vraag of hij belangstelling had: de band had een Wurlitzerpiano in de tourbus, maar niemand die ‘m kon bespelen. Het betekende een volgende stap in de richting van Die Fameuze Livedubbelaar.
Wie deze cd-versie aanschaft, kan tevens de nodige achtergrondinformatie lezen over de totstandkoming van de elpee. De bonussen maken de toch al fijne elpee extra leuk.

Bij Now Spinning Magazine vertelde Peyronel zelf hoe hij bij UFO landde. Zie daar.