UFO - Covenant (2000)

Ik ken UFO met voornamelijk Michael Schenker en UFO Live, Strangers In The Night is mijn nummer 1!. Dit album is wederom met Michael Schenker en dat is te horen !
Topper voor mij is Fools Gold. Rise Again is een goede 2e ! . De rest is absoluut de moeite waard. Liefhebbers van Hardrock en UFO met Michael Schenker moeten deze beluisteren !

Een geslaagde opvolger van Walk On Water, het reünie album met Michael Schenker. Op Covenant speelt hij weer de nodige mooie solo's zoals in Miss the Lights te horen valt, voorzien van een traditionele fade-out. (De fade-outs zijn weer rijkelijk aanwezig.) Zwakke nummers staan er echter niet op het album. Midnight Train en Fool's Gold zijn favoriet. Dit album kan ik wel lang achtereen horen. De CD werd voorzien van een Bonus Disc met live-opnamen. Zo te horen gaat Michael helemaal los in This Kids.

Degelijk album weer van UFO, waar weinig van af te dingen is. Hou je van "classic" hardrock, dan is dit zeker in je straatje liggend.

Opnieuw is dit een goed album, een goede opvolger en bevestiging van het album Walk on Water. Productiegewijs vind ik het iets minder dan zijn voorganger , dat met good old Ron Nevison een producer had die UFO heel goed kon aanvoelen, in de jaren zeventig en in de jaren negentig. Deze productie van Mike Varney (yep, baas van Shrapnel) vind ik minder sprankelen. Mooi van die sterke nummers, jammer van die smerige fade-outs. Michael Schenker zal UFO altijd een meerwaarde geven.

De bonus-cd bevat liveopnames van de USA tour in 1995 (denk ik, want de heren slordigaards van UFO en platenmaatschappij vermelden dit nergens in het karig boekje). Bezetting, is Phil Mogg, Pete Way, Michael Schenker, Paul Raymond en Simon Wright.

Mike Varney brengt met zijn producties wel vaker albums om zeep, het zelf willen doen een gevalletje van een te grote ego!? Wel jammer. Maar ik blijf het een zalige plaat vinden, ik prefereer hem zelf boven de wel bekende voorganger. Elf nieuwe nummers ipv acht en twee opgewarmde oudjes en met een Schenker die zalig tekeer gaat op bijna alle nummers. Qua stijl zitten ze soms tussen de late eerste Schenker periode en Chapman in zo voelt het althans voor mij. Unraveled. Wat een zalig nummer...

UFO heeft even een poosje stil gelegen bij mij, soms is dat goed om met afwisseling een reis door een band zijn/haar discografie voort te zetten. Dit keer dus UFO zijn beurt, de tweede plaat na de terugkomst van Schenker en nog steeds goed te horen wat voor een belangrijke invloed hij heeft gehad bij zijn terug komst, en het klinkt heerlijk. Fantastische riffs, hele leuke solo's waar het toch weer genieten was om naar UFO te luisteren. Het blijft toch een band met de nodige vlagen en stemmingswisselingen, al ben ik wel gewoon echt blij dat de band weer een beetje klinkt zoals ik van ze gewend ben.

Het blijft gewoon heerlijk sappige rock, maar het gitaarwerk van Schenker is gewoon echt te gek. Het is inderdaad dat de productie roet in het eten gooit om echt weer de volle mep aan sterren te ontvangen, want die fade-outs zijn na een tijdje vreselijk irritant en het is toch wel echt verschrikkelijk.

Miss the Lights is inderdaad heel goed, al vond ik Love Is Forever en Unraveled ook heel leuk. Toffe plaat, niet verwacht dat ik er dusdanig van ging genieten.

In 2000 keerde Michael Schenker terug bij UFO. Vanwege contractuele bepalingen mocht de groep door diens komst weer zo heten, nadat men zich noodgedwongen twee albums lang Mogg/Way noemde. Drummer is Aynsley Dunbar. Een vaste toetsenist ontbreekt deze keer en daarom zijn de bijdragen op de klavieren van sessiemuzikant Kevin Carlson soberder dan voorheen in het UFO-met-Schenker.
De verwachtingen waren hooggespannen en worden op Covenant niet waargemaakt. Het zit ‘m in de composities, niet in Schenkers gitaarspel. De muziek is echter eveneens van zijn hand en die valt mij te vaak tegen.

OpenerLove Is Forever is aardig, waarna via Unraveled en Miss the Lights doorsnee hardrock volgt. Pas bij Midnight Train klinkt heilig vuur waarbij bovendien de gitaarsolo echt spettert. Hoogtepunt van de eerste helft is Fool’s Gold, waarvan het eerste deel gitaargetokkel bevat, om het daarna met dubbele basdrum te laten knallen. Schenker laat zijn gitaar eindelijk briljant zingen in riffs en solo’s. Extra lekker is dat de muziek tijdens die solo’s deels in 7/4-maat is én hij doet in zijn eentje een gitaarduel.
Dan volgen weer drie plichtmatige composities, om met het ingetogener Serenade met z’n mooie koortjes en akoestische gitaarsolo weer op niveau te klimmen. Cowboy Joe is robuust en net boven de middelmaat, gevolgd door het slotlied met wervelend gitaarspel: The World and His Dog is het derde echte hoogtepunt van Covenant.
Dat is magertjes voor UFO-normen. Net iets minder dan voorganger Chocolate Box (Mogg/Way, '99) en vooral minder dan de albums daarvoor: Edge of the World (Mogg/Way '97) en Walk on Water (UFO, '95).

Afgelopen april verscheen Covenant bij Cherry Red in combinatie met opvolger Sharks (2002) als 3cd, samen met opnamen van een concert in Buffalo uit 1995. Zie hier voor de details.

UFO-biografie High Stakes & Dangerous Men (2014) vertelt dat de groep na het verschijnen van Covenant een Britse tournee deed met die andere ex-gitarist van de Scorpions Ulli Jon Roth in het voorprogramma en een Europese met Glenn Hughes als opener. Slaggitarist en toetsenist was Luis Maldonado die met de groep speelde ten tijde van Mogg/Way en Jeff Martin bemande de drumkruk.
In november 2000 kreeg Schenker in Manchester slaande ruzie met vooral bassist Pete Way, waarbij alcohol weer eens een rol speelde. Meer details over die onenigheid in de bio, plus over het project van Way en Schenker genaamd The Plot en dat van Mogg $ign of 4. Op naar dat album,.