UFO - Covenant (2000)

UFO heeft even een poosje stil gelegen bij mij, soms is dat goed om met afwisseling een reis door een band zijn/haar discografie voort te zetten. Dit keer dus UFO zijn beurt, de tweede plaat na de terugkomst van Schenker en nog steeds goed te horen wat voor een belangrijke invloed hij heeft gehad bij zijn terug komst, en het klinkt heerlijk. Fantastische riffs, hele leuke solo's waar het toch weer genieten was om naar UFO te luisteren. Het blijft toch een band met de nodige vlagen en stemmingswisselingen, al ben ik wel gewoon echt blij dat de band weer een beetje klinkt zoals ik van ze gewend ben.

Het blijft gewoon heerlijk sappige rock, maar het gitaarwerk van Schenker is gewoon echt te gek. Het is inderdaad dat de productie roet in het eten gooit om echt weer de volle mep aan sterren te ontvangen, want die fade-outs zijn na een tijdje vreselijk irritant en het is toch wel echt verschrikkelijk.

Miss the Lights is inderdaad heel goed, al vond ik Love Is Forever en Unraveled ook heel leuk. Toffe plaat, niet verwacht dat ik er dusdanig van ging genieten.

In 2000 keerde Michael Schenker terug bij UFO. Vanwege contractuele bepalingen mocht de groep door diens komst weer zo heten, nadat men zich noodgedwongen twee albums lang Mogg/Way noemde. Drummer is Aynsley Dunbar. Een vaste toetsenist ontbreekt deze keer en daarom zijn de bijdragen op de klavieren van sessiemuzikant Kevin Carlson soberder dan voorheen in het UFO-met-Schenker.
De verwachtingen waren hooggespannen en worden op Covenant niet waargemaakt. Het zit ‘m in de composities, niet in Schenkers gitaarspel. De muziek is echter eveneens van zijn hand en die valt mij te vaak tegen.

OpenerLove Is Forever is aardig, waarna via Unraveled en Miss the Lights doorsnee hardrock volgt. Pas bij Midnight Train klinkt heilig vuur waarbij bovendien de gitaarsolo echt spettert. Hoogtepunt van de eerste helft is Fool’s Gold, waarvan het eerste deel gitaargetokkel bevat, om het daarna met dubbele basdrum te laten knallen. Schenker laat zijn gitaar eindelijk briljant zingen in riffs en solo’s. Extra lekker is dat de muziek tijdens die solo’s deels in 7/4-maat is én hij doet in zijn eentje een gitaarduel.
Dan volgen weer drie plichtmatige composities, om met het ingetogener Serenade met z’n mooie koortjes en akoestische gitaarsolo weer op niveau te klimmen. Cowboy Joe is robuust en net boven de middelmaat, gevolgd door het slotlied met wervelend gitaarspel: The World and His Dog is het derde echte hoogtepunt van Covenant.
Dat is magertjes voor UFO-normen. Net iets minder dan voorganger Chocolate Box (Mogg/Way, '99) en vooral minder dan de albums daarvoor: Edge of the World (Mogg/Way '97) en Walk on Water (UFO, '95).

Afgelopen april verscheen Covenant bij Cherry Red in combinatie met opvolger Sharks (2002) als 3cd, samen met opnamen van een concert in Buffalo uit 1995. Zie hier voor de details.

UFO-biografie High Stakes & Dangerous Men (2014) vertelt dat de groep na het verschijnen van Covenant een Britse tournee deed met die andere ex-gitarist van de Scorpions Ulli Jon Roth in het voorprogramma en een Europese met Glenn Hughes als opener. Slaggitarist en toetsenist was Luis Maldonado die met de groep speelde ten tijde van Mogg/Way en Jeff Martin bemande de drumkruk.
In november 2000 kreeg Schenker in Manchester slaande ruzie met vooral bassist Pete Way, waarbij alcohol weer eens een rol speelde. Meer details over die onenigheid in de bio, plus over het project van Way en Schenker genaamd The Plot en dat van Mogg $ign of 4. Op naar dat album,.